Misschien moet je 'm nog een paar luisterbeurten gunnen, frankieman? Hoewel ik Doolittle meteen vrij goed vond, heeft ie toch ook wat op me moeten inwerken vooraleer ik deze plaat zag voor het onvervalste meesterwerk dat ik er nu in herken. Werkelijk geen enkel nummer slaat de bal mis, terwijl ik in het begin soms wat moeite had met pakweg het schijnbaar doelloze geschreeuw in Tame of de moeilijk te doorprikken opbouw van Dead (met één van mijn favoriete riffs aller tijden).
Monkey Gone To Heaven (dat ik dankzij De Laatste Showband voor eeuwig zal associëren met Dirk Draulans) was ook mijn favoriet, maar steekt er nu niet meer bovenuit, wat toch wel iets zegt over de kwaliteit hier aanwezig. Verder bevat Doolittle ook enkele van de absolute parels van deze band: Gouge Away (één van de beste nummers die ik ken tout court), de heerlijke bas van Mevrouw Deal in Hey en I Bleed, bijna volmaakte pop en vintage Pixies in Debaser, Wave Of Mutilation, Here Comes Your Man, La La Love You, enz.: het kan hier echt niet op! Loudquietloud doet het 'm nog steeds voor mij en dit album staat momenteel wel bijzonder dicht bij de volle 5*!