Aan zo'n waaghalserij ga ik m'n vingers voorlopig nog niet verbranden. Net als hun debuut geef ik deze momenteel een dikke 3,5*, maar misschien kan daar nog 'n halfje bij eens ik de nummers echt helemaal doorgrond heb. Opnieuw weet Band Of Horses me de hele plaat lang in te palmen met tussen de betoverende momenten door behaaglijke degelijkheid. Maar ook hier ga ik het woord "klassieker" niet in de mond nemen, omdat de songs daarvoor soms te onopvallend mooi zijn.
Vooral het onafgebroken hoge niveau weet ik te smaken, maar toch ben ik 'n beetje verliefd geworden op het nummer Detlef Schrempf (het is een titel als een andere zeker?): erg mooi! Ook de afsluiter steekt er wat mij betreft een beetje bovenuit.

In Humo werd deze band in één adem genoemd met My Morning Jacket en The National, twee groepen die er mogen wezen. Platen die in diezelfde, ietwat melancholische sfeer baden, gaan er bij mij altijd wel in. En Everything All The Time voldoet dan ook aan m'n verwachtingen, zonder die waanzinnig te overschrijden. Het is 'n fijne, "kleine" plaat die voor mij vooral heel constant is. Persoonlijk vind ik dat er geen echte wereldsongs op staan, en niettegenstaande ook ik The Funeral een zeer geslaagd nummer vind, steekt ie voor mij niet mijlenver boven de rest uit. Als ik dan kijk welke track ik hier het vaakst heb gedraaid, kom ik uit bij de zachte afsluiter St. Augustine, die me vooral in het begin bijzonder kon charmeren.
Toegegeven, zo erg lang ken ik Everything All The Time nog niet, maar ik heb toch al aardig wat luisterbeurten achter de kiezen. Ik denk dus ook niet dat het groeipotentieel dan nog enorm is. Een meesterwerk vind ik deze niet, maar toch koester ik dit intimistische kleinood.

Erg mooi en verrassend dromerig (ik dacht altijd dat de muziek van Bloc Party meer "punk" was) debuut dat een aantal zeer sterke songs herbergt.

Zo is Like Eating Glass een bijzonder goeie opener en misschien wel al meteen hét hoogtepunt van Silent Alarm. Leuke vocalen, mooie melodieën, maar bovenal heel veel sféér - iets waar ik toch gevoelig voor ben .

Een andere topper is Banquet, dat ik al eens had gehoord in de serie Entourage en qua aanstekelijkheid z'n gelijke niet kent. Na een eerste beluistering zou ik gezworen hebben dat niet Kele Okereke maar Robert Smith achter de microfoon was gekropen (in zijn geval mag je dat tamelijk letterlijk nemen). Probeert al meteen de titel van beste nummer te stelen van Like Eating Glass.

Opnieuw gas terugnemen doet Blue Light, een mooi zweverig liedje dat ik toch ook wel bij de betere van Silent Alarm reken, evenals de al even ingetogen This Modern Love en So Here We Are. Hoewel de toon hier melancholisch is, houdt Bloc Party een soort van gejaagdheid aan, wat de songs goed doet.

Ook Pioneers, dat harder is maar in dezelfde sfeer baadt, houdt m'n aandacht vast maar wordt jammer genoeg gevolgd door het ietwat banale Price of Gasoline.

Het slot van Silent Alarm wordt dan weer op gang geblazen door het stuiterende en bevredigende Luno (lekkere gitaarsolo), waarna nog vooral de afsluiter Compliments opvalt en zich toch ook even wil mengen in de "beste song"-debatten: héél mooi!

Goeie plaat maar in mijn ogen nu ook niet weer zo geniaal als wel 'ns wordt beweerd. Gewoon heel degelijk.

M'n eerste kennismaking met dit gezelschap en een behoorlijk sterk, compact plaatje dat inderdaad aardig wat overeenkomsten vertoont met SY. Hun "sleazy" sound bijvoorbeeld waarbij trashy elementen op een hoopje worden gegooid met popmelodieën.

Het resultaat is behoorlijk rock 'n roll en Fake Can Be Just As Good lijkt een opvallend coherent geheel te vormen. Als ik er toch 1 favorietje moet uitpikken, laat het dan maar Bipolar wezen.

Niet echt 100% m'n kopje thee maar ik heb er toch nog 'n 3-tje voor veil, en dan ben ik eigenlijk al tamelijk vrijgevig .

Mooie recensie Japie, de taal van Shakespeare ligt je duidelijk goed!
Waar de houdbaarheid van de meeste singer-songwriters bij mij eerder beperkt is, slaagt deze Bon Iver erin om zich bij elke luisterbeurt wat dieper in me vast te nestelen. Vaak word ik totaal overrompeld door akoestische schoonheid, maar sterft die amour fou al snel af. Bij For Emma, Forever Ago daarentegen heb ik me eerst doorheen wat koppigheid moeten worstelen alvorens ie me echt kon bekoren. Niet dat de pracht diep zit verzonken achter 'n hoop ontregelende duisternis, maar bij 'n eerste luisterbeurt klonk het nog allemaal wat vlakjes, sneed het nog niet zo diep.
In opener Flume zijn de natuurelementen al nadrukkelijk aanwezig, iets waar je normaal bij mij niet moet mee afkomen. Maar als het verpakt wordt in zo'n bloedmooi nummer als dit, word je diep geraakt, of je het nu wil of niet.
Lump Sum doet me wat denken aan de rustiger nummers van Dead Man Ray, en is minder desolaat dan de opener. Nog geen favoriet, wel een goed nummer.
In Skinny Love, het nummer dat zich als eerste aan me openbaarde, wordt de falsetto van Justin Vernon in het bitsige refrein even opgeborgen. Het resultaat is een door merg en been gaande parel en geldt voorlopig als het absolute hoogtepunt van For Emma, Forever Ago.
The Wolves is opnieuw mooi, maar weet me vooralsnog niet helemaal mee te sleuren in een waas van melancholie.
In hetzelfde bedje ziek zijn Blindsided en Creature Fear, die niettemin enkele adembenemende passages kennen.
Het te vrijblijvende Team kan de ban niet echt breken, en dus valt het middenstuk van dit album voor mij persoonlijk wat te licht uit.
Het ontredderde For Emma doet mij dan weer denken aan het werk van Jason Molina en durf ik onder de betere songs te plaatsen.
Daar hoort ook het ijzingwekkend mooie slotakkoord Re: Stacks (dat Skinny Love naar de kroon steekt als beste song van dit album) thuis.
Hoewel deze plaat me nog niet overal weet te overtuigen, valt hier aardig wat wonderlijke schoonheid te ontdekken!

Deze I See A Darkness is wat mij betreft de meest consistente plaat van Bonnie 'Prince' Billy. Op elke Bonnie-album valt wel wat moois te rapen, maar vaak staan er ook een aantal vrijblijvende nummers op. Niet enkel de composities, maar ook het instrumentarium is hier toch wat rijker in vergelijking met een Ease Down The Road of Master Of Everyone. De grote constante doorheen deze plaat is natuurlijk de onvaste stem van Will Oldham, not everyone's cup of tea. Hoewel ik aanvankelijk voornamelijk door Oldhams stem werd aangetrokken, moet ik toch toegeven dat de betovering een beetje is uitgewerkt.
Het begint veelbelovend met A Minor Place: de perfecte opener en één van de sterkere songs op I See A Darkness.
Het smekende Nomadic Revery (All Around) bouwt zorgvuldig naar een explosieve climax. De weerhaakjes laten zich voor het eerst voelen.
En dan gaat het licht uit.
Het hartverscheurende I See A Darkness is een brok pure wanhoop. Oldham bindt de strijd aan met zijn demonen, maar weet verduiveld goed dat hij er nooit als winnaar kan uitkomen. Deze prachtsong is al meermaals gecoverd (ik denk aan Johnny Cash en Yevgueni), maar de desolate uitvoering van dit album blijft onovertroffen. Ook de ludiekere versie op Summer In The Southeast kan daar niks aan veranderen.
Met het tegendraadse Another Day Full Of Dread gaat de bebaarde bard nog eventjes door op het lichtend pad, het verkeerde spoor. Samen met het vorige nummer voor mij het allerbeste van dit album.
Death To Everyone houdt zich evenwel goed staande na al dat fraais, en de gitaren mogen weer wat scheurender voor de dag komen.
Niet te lang weliswaar want het ingetogen Knockturne staat voor de deur. Solide.
Het gaspedaal kan worden ingedrukt voor het fenomenale Madeline-Mary, een ander prijsbeest.
Song For The New Breed is opnieuw een erg mooi, ingetogen nummer. Zo eentje waar Oldham een patent op heeft.
Today I was an evil one is een prima lied, maar laat op mij toch geen onvergetelijke indruk achter.
Black is zonder twijfel een sterke song, maar de akoestische kant van Bonnie 'Prince' Billy ligt me om de één of andere manier misschien toch een beetje minder.
Afsluiten doet het hoopvolle Raining In Darling, wél één van mijn favorieten.
I See A Darkness slaagt er wonderwel in om van de eerste tot de laatste seconde mijn aandacht vast te houden. Reken daar dan nog 'ns de fenomenale hoogtepunten bij en je kan niet anders besluiten dan "Pure schoonheid"!

Na de "Conor Oberst"-plaat (°2008) me toch ook nog eens gewaagd aan een album uitgebracht onder de naam Bright Eyes, en daar heb ik zeker geen spijt van. In vergelijking met voorgenoemd schijfje vind ik deze I'm Wide Awake, It's Morning een snuifje consistenter en zijn het ook vooral de kaalste, misschien wel somberste songs die me het meest bijblijven. De middle-of-the-road-nummers mag ik ook best graag, maar zou ik minder vlug apart gaan opzoeken om mezelf middels muziek een bepaalde stemming op te dringen . Verder valt me op dat de stem van Oberst erg compatibel blijkt met de vocalen van Emmylou Harris: hoe die twee stemmen tegen mekaar aanschurken komt heel natuurlijk over, alsof je Harris tijdens die momenten niet kan wegdenken.
Het hoogtepunt is voor mij het droevige Lua, met de prachtigzin "Me I'm not a gamble, you can count on me to split".
Momenteel zit ik ergens tussen 3 en 3,5 in maar ik zet toch maar in op 3, en wie weet zit er in de toekomst nog wat meer in.

Soms zijn er zo van die platen waarbij ik me -wat suf voor mij uitstarend- echt afvraag hoe ze in godsnaam tot stand zijn kunnen komen. Zo eentje is deze You Forgot It In People dus. Een bolwerk van laagjes dat opvallend speels en lichtvoetig klinkt (waarschijnlijk pas na talloze luisterbeurten - dat kan ik me niet meer herinneren). Broken Social Scene slaagt er echt in om uit hun vele instrumenten een volstrekt unieke sound te toveren, die erg zwoel aandoet. Alsof ze me meenemen op een zomerse autorit door de stad. Een beetje loom, maar ook met dat sensuele van de vele kortgerokte verschijningen. Ondanks de melancholische momenten barstensvol joie de vivre.

Hier aparte nummers beluisteren, is dit album eigenlijk onrecht aandoen. You Forgot It In People werkt het best in zijn geheel, door je over te geven aan de dromerige sfeer. Toch steken er een paar songs bovenuit voor mij. De straight forward rocker Cause = Time bijvoorbeeld, dat gejaagd naar een geweldige climax wordt gestuwd. Diezelfde nervositeit maakt van het belachelijk sfeervolle Shampoo Suicide een andere persoonlijke favoriet. Een bijna ondraaglijk beklemmend nummer dat de post-rockinvloeden binnen de band verraadt. Gelukkig is er daarna tijd om te bekomen met de prachtige slow burner Lover's Spit.

Popmuziek op z'n creatiefst. 4,5*