Vandaag zijn eerste 2 solo albums geluisterd en waar ik bij de vorige nog concludeerde dat het weinig naar Lizzy klonk is dat op dit album totaal het omgekeerde, grotendeels waarschijnlijk omdat niemand minder dan Phil Lynott(mijn held) aan dit album heeft meegewerkt.
Het titelnummer is lekker onvervalste rock en is niks meer maar ook zeker niks minder, gewoon een lekker nummertje.
De versie van Don't Believe a Word vind ik ook erg relaxed, leuk dat Moore hier samen zingt met Lynott en ook al blijf ik het origineel beter vinden kan ik deze versie ook zeker waarderen.
Fanatical Fascists heeft de zelfde gitaar rif(gedeeltelijk) als With Love op het Thin Lizzy album maar is hier een stuk ruiger gespeeld.
Flight of the Snow Moose & Hurricane laten zonder twijfel het talent zien wat Moore heeft, maar als een geheel nummer vind ik beide nummers nogal onevenwichtig en een tikkeltje rommelig, niet echt mijn ding helaas.
Ook de ballad Song for Donna deed mij erg weinig, typisch na 3 nummers die ik heel erg kan waarderen opeens 3 nummers die dan weer niet in mijn straatje liggen, gelukkig kon ik het instrumentale nummer What Would You Rather Bee Wasp wel weer erg waarderen en it goes without saying dat ik Parisienne Walkways een geslaagde ballad vind, alhoewel dit nummer live meer tot zijn recht komt.

3,5*

Gisteren dit concert bekeken en onlangs dat ik lang niet alles ken van Hendrix hier toch grotendeels van kunnen genieten.
Billy Cox was trouwens ook een leuke aanvulling en speelde volop met plezier en passie, Mitch Mitchell daarentegen zag er met zijn 60jarige leeftijd makkelijk 10 jaar ouder uit, als of opa aan het drummen was en sorry dat ik het zo moet zeggen maar ik was ook niet onder de indruk van zijn drumspel.
Hij is een goed jaar later overleden in zijn slaap, dus ik denk ook wel dat de man in dit concert al ver was uitgeblust.
Gary Moore speelde trouwens zoals gewoonlijk de sterren van de hemel en zijn gezichtsuitdrukkingen die hij er soms bijmaakte leken wel als of hij spontaan een orgasme kreeg.

Beste nummers waren voor mij de bekendste en de nummers die eerder onder rock dan blues vallen:
Purple Haze,Foxy Lady,Fire,Voodoo Child maar natuurlijk ook Hey Joe.

3,5*

Gary Moore die na de eerste 2 albums al steeds herkenbaarder begint te klinken, dit is natuurlijk nog niet zijn blues periode maar dit album is zeer geslaagd!
Don't Take Me for a Loser is een heerlijke rock classic en misschien wel 1 van de fijnste rock nummers die Gary heeft gemaakt. De ballad Always Gonna Love You doet me helaas weinig maar wordt gelukkig opgevolgd door alweer een lekkere rock plaat onder de naam Wishing Well, een nummer wat Gary terecht nog vaker live speelde alhoewel hij ook wel Don't Take Me for a Loser vaker live had mogen spelen!
Gonna Break My Heart Again is vooral door de heerlijke solo de moeite meer dan waard geworden en het nummer Falling in Love with You volgt hier perfect op.
End of the World begint al met heerlijk solo werk en blijft ook daarna nog steeds een zalig rock nummer! Gelijk al vanaf de eerste luisterbeurt ben ik verkocht aan dit nummer.
Rockin' Every Night is daarentegen weer niet zo bijzonder maar ook zeker geen misser.
Cold Hearted & I Can't Wait Until Tomorrow sluiten dit album vervolgens op een rustige manier af maar luisteren alle 2 heel makkelijk en fijn weg.

Lekker Moore albumpje dit! Ben ze nu allemaal op volgorde aan het afgaan en ook al is dit pas album 3, is dit tot zover de beste!

4*

Dit album valt me eigenlijk zwaar tegen, tuurlijk hier en daar leuke rifjes en leuke uithalen maar het klinkt allemaal zo glad en zo standaard.
Typisch jaren 80 hardrock dit, maar vind dan bijvoorbeeld het album Corridors of Power stukken beter gelukt en sowieso minder standaard dan dit.
Ik zie dat veel mensen hier heel erg over te spreken zijn, maar ik vind de 3 albums die Gary hiervoor uitbracht met gemak beter.
Misschien mis ik Gary op zang ook wel? of het feit dat het hier meer als een band klinkt en Gary niet meer zo in de schijnwerpers staat, geen idee waarom dit album me zo weinig doet maar het is helaas wel zo.

Hiroshima, Don't Let Me Be Misunderstood & Nuclear Attack vind ik de betere nummers op dit album.
2,5*

Na iets meer dan 2 jaar dit concertje nog maar eens opgezet, het is Gary Moore in topvorm aangevuld bij een goede band! Meer de hardrock nummers en een paar nummers die hij samen met Phil Lynott opnam.
Helaas te vroeg heen gegaan, wat een geweldige gitarist was Gary toch! :O

Heerlijk concert, het enige nadeel is dat het maar net een uurtje duurt
4*

Vind het echt jammer dat dit het laatste opgenomen concert van Gary Moore is en wat Philip boven me ook al zei maakt het me erg benieuwd naar het laatste album voor zijn dood.
Hopelijk dat er door de jaren heen hier en daar meer concerten opduiken want ik vind Gary Moore geweldig spelen op de concerten die ik van hem zag.
Jammer dat ik nooit eerder concerten van Gary heb bekeken en ik eigenlijk pas vanaf dit jaar meer interesse erin ben gaan steken, want anders had ik zeker eens geprobeerd naar een concert van hem te gaan.
Bij dit concert viel mij trouwens ook de invloeden uit zijn Thin Lizzy periode op, vooral bij nummers zoals Oh Wild One & So Far Away / Empty Rooms

Live at Montreux 2010 bevat voor mij aardig wat onbekendere nummers en toch heb ik hier van erg kunnen genieten, Gary is dan wel niet zo 1 met zijn publiek als bijvoorbeeld een Satriani maar dat mocht de pret niet drukken.
De hoogtepunten vond ik toch wel de wat bekendere nummers zoals Out in the Fields, Walking by Myself & het onmisbare Parisienne Walkways.

Jammer dat Moore zo vroeg aan zijn einde moest komen, anders had ik hem echt super graag bij een G3 concert willen zien.

4,5*

Run for cover is een aangenaam rock nummertje maar is er niet gelijk 1 die veel indruk op me achterlaat.
Reach for the Sky met Glenn Hughes, top zanger zonder twijfel maar dit nummer doet me jammer genoeg nog maar weinig, beetje een standaard 80s nummer die weinig om het lijf heeft wat inhoud betreft.
Military Man met Lynott vind ik al een heel stuk aangenamer, mooi gezongen door Lynott en mooi begeleid door Moore.
Empty Rooms, de originele versie uit 83 vind ik 1 van de betere rock-ballads maar dit nummer slaat dan weer totaal de plank mis, te commercieel en te gladjes. Waarom heeft Gary niet aan Phil gevraagd om de zang partijen op hem te nemen? dan was dit zonder twijfel meer de moeite waard geworden.
Out of My System is weer al zo vergeetbaar nummertje, erg jammer want ik heb Hughes hoog staan.
Out in the Fields kende ik natuurlijk al en speelde Gary nog regelmatig live, en terecht! Dit mag zonder twijfel een ware classic genoemd worden, de aanvulling van Lynott zorgt zeker voor een leuke meerwaarde!

Nothing to Loose is wel een aardig rock nummertje maar wel een beetje aan de saaie kant, ik hoor Hughes maar Lynott niet echt? (zit hij alleen bij het refrein als 2de zang?)
Once in a Lifetime, een trieste poging om een radiovriendelijk nummer te maken?! Beetje jammer dat Gary geforceerd commercieel wilt zijn, althans zo klinkt het wel..
All Messed Up is eindelijk een nummer met Hughes op zang die ik wel lekker vind klinken! Nog wel duidelijk een jaren 80 nummer maar dat hindert in dit geval niet, Hughes gaat er nog even lekker op tekeer en de gitaar rif is niet bijster bijzonder maar zeker wel catchy!
Listen to Your Heartbeat is jammer genoeg alweer zo poging om radiovriendelijk te klinken, dit nummer hoor je bij de tandarts in de wachtruimte maar op een Gary Moore album vind ik het echt totaal de mist in gaan..

Dit album bevalt me jammer genoeg een heel stuk minder dan de voorganger(Victims of the Future) waar Gary veel meer uit zijn dak ging.
Gelukkig staan hier nog wel een paar nummers op die meer dan de moeite waard zijn, Military Man, Out in the Fields & in mindere maten All Messed Up & Run for Cover.

Verder dan 3 sterren ga ik helaas niet komen.. Blij dat Lynott hier vlak voor zijn dood nog aan heeft mee mogen werken, het komt het album gelukkig gedeeltelijk nog ten goede.

Weer al zo heerlijk rock album van Moore, ik ga me bijna afvragen waarom hij grotendeels juist bekend is geworden door zijn blues werk en in mindere maten door zijn rock periode?
Victims of the Future begint rustig maar gaat over in een lekker rocknummertje, niet super bijzonder misschien maar het klinkt erg catchy!
Teenage Idol volgt hier perfect op aan en doet er ook zeker niet aan onder, Shapes of Things is misschien een tikkeltje 1tonig maar onlangs dat vind ik het een prettig nummertje om te luisteren en zet het nog steeds de rock spirit van dit album voort.
Empty Rooms kende ik tot voorheen alleen nog maar vanaf een live versie, maar deze studio versie mag er zeker ook zijn! Er is hier eerder terecht opgemerkt dat de solo van Mo Foster er eentje is voor de geschiedenis boekjes, pure emotie!
Murder in the Skies doet me wat zang betreft wat minder maar wat muzikaal betreft des te meer, een heerlijke catchy en onvervalste hardrock rif is hier grotendeels de reden voor, het ligt heerlijk in het gehoor!
Vanaf dit punt lijkt de plaat opeens wel een tikkeltje inspiratieloos geworden, de 3 nummers die nog volgen zijn zeker niet slecht maar tegelijkertijd lijken het wel heel erg op fillers van dit album.

All I Want heeft een redelijke gitaar rif maar los gezien van dat doet dit nummer mij jammer genoeg een stuk minder.
Hold on to Love is een redelijke ballad maar doet mij voor de rest jammer genoeg ook niet bijster veel.
The Law of the Jungle is een redelijk rock nummer en luistert niet onplezierig weg, maar tegelijkertijd mist dit nummer iets (1tonig?) om echt een lekker hardrock nummer te kunnen zijn..

Kortom: De eerste 5 nummers zijn top! De laatste 3 nummers zijn daarentegen best wel vergeetbaar en lijken meer opvullers.

Victims of the Future, Empty Rooms & Murder in the Skies zijn voor mij persoonlijk de toppers van dit album!
4*

Voor mij persoonlijk over het algemeen gezien best een vergeetbaar plaatje helaas, misschien groeit mij waardering nog wel bij meerdere luisterbeurten?
Tegelijkertijd is het ook zeker niet het geval dat ik hier totaal negatief over ben, er staan wel degelijk een paar erg lekkere en fijne nummers op.
Over the Hills and Far Away , The Loner, Thunder Rising & de als bonustrack Crying in the shadows zijn nummers die gekoesterd mogen worden en nummers die ik ongetwijfeld nog veel vaker ga opzetten.
Jammer genoeg doen Take a Little Time, de cover Friday on My Mind en Strangers in the Darkness mij weer vrij weinig, het lijkt erop als of deze nummers typisch jaren 80 waren(de strakke geluiden) en dat het tegenwoordig te gedateerd is gaan klinken.
Wild Frontier & Johnny Boy zijn redelijk maar geen persoonlijke favorieten voor me.

Helemaal geen verkeerd album dus, maar de tand des tijds heeft dit album helaas wel aangetast.

3*

Yesss!! Deze zet ik zelfs zonder twijfel boven de eerste, die ook al heerlijk was natuurlijk! Maar de energie lijkt nog net een tandje meer dan daar, wat een heerlijke energie dat deze band hier laat horen! Meestal is de 2de versie (iets) minder, maar niet met The Earring, wauw, wat een energie en dan ook nog eens eindigen met het heerlijke back home!!