Grappig dat Meat Loaf hier sommige tracks heeft ingezongen, het is zo verschillend van zijn bekende style dat dit mij eerder nog geen eens was opgevallen!
Ted Nugent zijn eerste album klonk al erg lekker, en deze straight no nonsense rock houd hij op dit album GELUKKIG ook nog vast!
Het album luistert heerlijk weg en is wat rock muziek hoort te zijn! Beetje cliché? Sure, maar dat kan de pret niet drukken.

Voor nu een dikke 4 sterren!
Uitschieters zijn: Dog Eat Dog, Writing On The Wall & Hammerdown wat mij betreft.

Ted Nugent vol energie op dit live album! Grappig dat deze nummers nooit een studio opname hebben gekregen maar dat zorgt er tegelijkertijd ook wel voor dat dit album een beetje moet groeien.
Vind het lekker om naar te luisteren, sommige nummers heeft Tedje ook vaker live gespeeld bijvoorbeeld Put Up Or Shut Up.

Luistert erg lekker weg en een aanwinst in mijn vinyl collectie!
3,5*

Heeft Ted Nugent dit album ooit nog wel eens overtopped? I dont think so! Alleen al om het geweldige Stranglehold wat niet alleen een heerlijk nummer is maar ook zonder twijfel thuis hoort bij de aller beste nummers van the 70s! Het is nu een lekkere opener, maar ik denk stiekem dat Stranglehold een nog betere afsluiter van dit album had kunnen zijn, maarja dat is maar mijn mening he!
Voor de rest kent dit album geen slecht of minder nummer, Tedje rocked er lekker op los en dat dit zijn debuut is is eigenlijk alleen nog maar meer bijzonder!

Hey Baby, Motor City Madhouse & het rustmomentje op deze plaat You Make Me Feel Right at Home zijn mijn favoriete tracks. MAAR Stranglehold blijft vanzelfsprekend DE topper!!

4,5!

Voor mij als jong 12 jarig kereltje(kan zelfs jonger zijn geweest, maar als je eenmaal 30 bent geworden wordt het geheugen wat minder op sommige punten ) de eerste kennismaking met The Beatles, wie denkt dat The Beatles enkel dit soort liefdesliedjes maakten hebben het zeker fout, maar in de tijd dat dit album uitkwam moest het latere Helter Skelter bijvoorbeeld nog uitkomen, waar je de band een stuk harder kan horen. Maar, deze verzamelaar is wel een heerlijk weg luister plaatje, de nummers zijn allemaal bekend maar (misschien?) juist daarom ook wel weer erg fijn!

Gisteren bekeken en wat me het meeste opviel is dat Jim Morrison toch wel the life of the party was en de rest van de bandmembers behoorlijk stijfjes, zijn alle Doors concerten zo of zijn er betere te vinden?
Het klonk allemaal wel lekker en Morrison was goed bij stem maar de rest van de band leek er nou niet echt super veel plezier in te hebben ofzo, misschien gewoon zenuwen dat kan.
Vond Morrison lekker onvoorspelbaar, bij The Unknown Soldier opeens op de grond vallen als of hij werd neergeschoten en dat hij een tijdje niks zong en met zo big smile het steeds wilder wordende publiek in keek..
En natuurlijk de sigaret die hij gewoon opsteekt als of hij thuis op de bank zat, ja Morrison was me er eentje!

Leuk concert dus maar ik heb het idee dat er betere moeten zijn.
De beste nummers vond ik trouwens:
Back door Man,Hello, I Love You, en natuurlijk The End als waardige afsluiter!
Miste wel een beetje Break on Through maar ach, je kan niet alles hebben in zo kort concert.

3,5*

Wat mij betreft zitten de pareltjes duidelijk op het einde, ik zat steeds op 3, want ja leuk maar in mijn oren geen Woodstock.
Toen kwam Hendrix, gevolgd door het heerlijke & catchy Blame It on the Stones met zowat een perfecte afsluiting van Miles Davis.

Ik ga het nog eens opnieuw luisteren, een keertje late at night zelfs.

Best een lekker albumpje! Ben nu vanaf de start begonnen met de solo carrière van Moore en ga zo beetje bij beetje alle albums af(ja een hele klus, maar ben van Moore zijn muziek gaan houden nadat ik meerdere concerten van hem heb gezien)
Grinding Stone Is een heerlijk spacend en groovy 70s nummer, Time to Heal & Sail Across the Mountain doen me jammer genoeg nog niet zoveel. Fijne nummertjes, maar niet de behoefte die vaak op te zetten(nog niet althans)
The Energy Dance en vooral de daaropvolgende Spirit zijn wel weer heerlijke nummers en Spirit is duidelijk mijn favoriete nummer van dit album!
Boogie My Way Back Home Luistert lekker weg maar doet me ook niet zo heel veel, toch valt me dit voor een eerste album helemaal niet zo tegen. De Lizzy invloeden vallen trouwens ook goed mee, Moore probeerde al gelijk naar een eigen sound te zoeken.

3,5*

Zeker een relaxed en vermakelijk concert op Blu-ray! Ik heb me wat nummers betreft te weinig verdiept in The Who, maar des te meer ontdekkingen waren hier te vinden op de live uitvoeringen.
In alle eerlijkheid vind ik The Who live meer indruk maken dan op de plaat, allemaal net iets meer pit en met een scherper randje.
Beste nummers van dit concert waren zonder twijfel: Young Man Blues, I'm Free, Summertime Blues,My Generation en toch ook wel de lekkere Shakin' All over / Spoonful / Twist and Shout Medley. The Who op hun hoogtepunt!
De drummer had op de beelden wel duidelijk een oppeppend middel gebruikt, stak steeds zijn tong uit en leek eigenlijk geen moment nuchter.. Helaas te vroeg gestorven..

Voor nu hou ik het op een dikke 4 sterren!

Lekker albumpje hoor! Al wat meer up tempo dan Nightlife maar met gelukkig nog steeds een paar erg sterke slow songs!
Spirit Slips Away bijvoorbeeld is een prachtig nummer en voor mij persoonlijk 1 van de aller beste nummers die Thin Lizzy/Lynott hebben opgenomen! Dit nummer wil ik graag op mijn begrafenis.
Ook 1 van de beste rock nummers van de band en in het algemeen staat op DIT album, namelijk Suicide!

Silver Dollar & Freedom Song doen mij dan weer minder, maar over het algemeen gezien is dit een HEERLIJK Lizzy album!

Give a little bit of love For Those Who Love to Live!
4*

Heerlijke laid back plaat van Thin Lizzy! In vergelijking met Thunder en Lightning die pas veel later kwam is het een totaal ander album, er zijn rockers op dit album te vinden maar de relaxte nummers overheersen. Het meest te vergelijken met het solo werk van Lynott.
Ik hou hier wel van! Nummers zoals Still in Love with You , Showdown & Nightlife zijn gewoon heerlijke nummers!
Ook It's Only Money & Sha-La-La mogen er zijn en brengen een beetje up tempo op het album. Banshee is duidelijk een opvul nummertje, niet slecht maar te kort om echt iets te doen.

4*

Lekker instrumentaal albumpje hoor! Luistert erg lekker weg en is een leuke aanvulling in mijn platen collectie
4*

Tja, niet alles is even geslaagd maar ik blijf dit over het algemeen toch wel een ondergewaardeerd album vinden hoor! Wake Up (The Sleeping Giant) & Love is for Suckers zijn toch gewoon heerlijke nummers? Ik ga er spontaan van headbangen en dat lijkt me toch uiterst positief.
Sommige nummers zijn cheesy 80s, beetje zoals ballads van Bon Jovi maar ach.. het is niet echt slecht of zo
3 sterren, omdat dit album echt niet walgelijk is en ik het verwelkom in mijn vinyl collectie.

Waarom ik 4 sterren geef? Omdat dit album gewoon helemaal zo slecht nog niet is! Twisted Sister ziet er misschien fout uit (Beetje zoals Steel Panther tegenwoordig) Maar de muziek zit gewoon erg goed in elkaar! Dit is rock/hardrock/metal(welk label je erop wilt plakken) van een goed niveau en het album gaat er heerlijk in! Burn In Hell bijvoorbeeld, wat een classic!!!