Als album in geheel is het best een relaxte plaat, maar echte grote uitschieters staan er helaas ook niet op.
Woman Trouble Blues is voor mij zonder enige twijfel het hoogtepunt van dit album, mijn versie(niet de Japanse) sluit af met dit nummer en dat is toch nog even een leuke verrassing die de heer Coverdale expres(?) voor het laatst heeft bewaard.
All in the Name of Love is ook een lekker nummertje en ook Restless Heart zelf is niet slecht, alhoewel de gitaar rif mij wel heel erg deed denken aan Thin Lizzy met het nummer Hey You.

Crying is ook nog wel een lekker up tempo nummertje trouwens maar Your Precious Love is saai en 1tonig.
Het is geen typische Whitesnake plaat en over het algemeen is het een meer laid-back sfeer, kan het wel waarderen maar echt bijzonder is dit werkje niet.
3*

De mannen van Purple zijn op leeftijd maar weten nog steeds een leuke show neer te zetten! Gillan klinkt bij dit optreden ook niet verkeerd, ik heb hem wel eens minder bij stem gehoord.
De positieve uitschieters voor mij op dit concert zijn de nummers van het nieuwe album, Après Vous is een leuke show opener en Uncommon Man is op een creatieve manier met Contact Lost & Well Dressed Guitar gemixed en dit nummer is ook perfect in het Steve Morse gedeelte van de show.

Dit concert is de moeite waard om te hebben, het concert wat ze opnamen in Wacken moet ik nog beluisteren, nogmaals erg leuk dat ze maar liefst 5 nieuwe nummers spelen bij dit concert en ook Into the Fire heb ik nog niet zo vaak live mogen horen op latere live albums.

4,5 sterren zonder twijfel!

Leuk om eens een concert te zien zonder Gillan & Glover maar met Coverdale & Hughes die Deep Purple ook gelijk een hele andere sound geven.
Het allergrootste hoogtepunt is natuurlijk zonder twijfel de uitbarsting van Blackmore op het einde, maar de live uitvoeringen van Burn, Mistreated & You Fool No One mogen ook zeker de geschiedenis boekjes in.
Jammer dat de cd korter is dan de dvd, geen idee waarom ook eigenlijk? De live uitvoering op de dvd van Lay Down Stay Down is meer dan de moeite waard namelijk.
Lekker concert van Deep Purple waar de energie volop in aanwezig is.

4*

Blijft na de zoveelste keer luisteren(ik denk dat ik zeker al wel over de 200x heen ga inmiddels) een heerlijk en wat mij betreft nog steeds een zwaar ondergewaardeerd Purple album. Wat de mannen hier zonder de man die de sound herkenbaar maakte nog weten neer te zetten is niks minder dan wonderbaarlijk te noemen! Natuurlijk hebben we op dit album te maken met de duidelijke funky invloeden van Hughes, maar doet wat mij betreft echt helemaal niet onder aan het eerdere briljante Burn album met deze zang bezetting, of zelfs niet aan Machine Head. De albums zijn niet te vergelijken, maar in hun eigen creatie wel 2 meesterwerken binnen de Purple familie.

5 sterren blijven natuurlijk en ook die plek in mijn top 10.

Eerst vond ik dit album het beste van de 3, nu moet ik eerlijk bekennen dat The Book of Taliesyn mij nog iets meer in de smaak viel.
Dit album is zonder twijfel een lekker Purple album uit de begintijd en een album wat ook zeker niet vergeten mag worden, maar toch heeft The Book of Taliesyn voor mij persoonlijk net dat streepje meer.

3,5*

Heerlijke verzamelaar van Deep Purple en tevens toen de tijd mijn eerste kennismaking met deze band toen mijn ouders deze cd hadden aangeschafd.
De cd is dan wel vrij kort maar juist daarom staan er geen missers op, dit is toch echt wel met uitstek het beste werk van de band met misschien wat missers van de jaren daarna maar ach, je kan niet alles hebben!

Beste nummers voor mij zijn toch wel: Highway Star, Stormbringer, Burn & natuurlijk de all time classic Child in Time. Wat een heerlijke solo!

5*

Het is moeilijk om te kiezen welk concert beter is, Deze op Wacken of die andere in Tokyo.
Op dit moment gaat mijn voorkeur denk ik uit naar het concert in Tokyo, op dat concert vond ik de solo van Don Airey beter uit de verf komen en het feit dat Uncommon Man in het solowerk zat verwerkt van Morse was ook een hele mooie aanvulling.
Dit gezegd te hebben vond ik de uitvoering van Above and Beyond weer beter uit de verf komen op dit concert en de uitvoering van Highway Star als een mooi intro! Ik heb Gillan door de jaren heen dit nummer minder horen zingen dan op dit concert.

Zonder twijfel zijn alle 2 de concerten aanraders en meer dan de moeite waard, mocht je er echter maar 1 willen aanschaffen is mijn persoonlijke aanrader het concert in Tokyo, ook al maken de 2 concerten elkaar weinig op de speelduur na gelaten.

Uli Jon Roth vond ik trouwens niet echt een meerwaarde geven, Steve Morse is in mijn opinie duidelijk de beste van de 2 en de solo's naar elkaar toe in Smoke on the water vond ik niet bijzonder en laat mij meer verlangen naar een G3 uitvoering.

Ik ben erg benieuwd naar de meningen van andere leden die beide concerten gezien en/of gehoord hebben.
4,5* voor nu met een lichte voorkeur naar To The Rising Sun.

Het bewijs dat klassieke muziek perfect samen kan gaan met rock muziek.
Pictured Within heeft een geweldige zware zanger en Wait a While heeft een geweldige zangeres die het erg emotioneel brengen kan.
Ronnie James Dio volgt daar perfect op aan met Sitting in a Dream, Love is All is ook mooi uitgevoerd maar ik heb dat nummer nooit echt bijzonder gevonden.
Via Miami & That's Why God Is Singing the Blues staan gek genoeg niet op de dvd, ik dacht dat de dvd met 2 uur wel het hele concert liet zien maar schijnbaar heb ik dat verkeerd gedacht?

Wring That Nick in een heerlijke jazzy manier is zeker 1 van de hoogtepunten en daarna valt het in lange klassieke stukken die lekker afgewisseld worden door de heren van Purple.

De klassiekers die ze op de laatste 30 minuten van het concert(op dvd) speelden waren een geweldige afsluiter, ze beginnen met het beste van wat ze in die tijd met Morse hebben uitgebracht en plakken daar nog 2 klassiekers aan vast.

Ik heb hier erg van genoten maar ik vind het nogmaals wel raar dat de dvd versie een paar nummers niet bevat die de cd wel weer heeft, meestal is dat andersom?

4,5*

Moest dit album even op mij laten inwerken voor een goede review, inmiddels luister ik het album nu ongeveer voor de 10de keer en ga ik daar maar eens mee beginnen!
Nummer voor nummer want voor een band als Deep Purple neem ik graag mijn tijd.

Time for Bedlam was voor mij in het begin even wennen maar nu inmiddels draai ik dit nummer erg vaak, het is Purple die we hoorden op Now What?! in een combinatie met Solitaire afkomstig van Battle Rages On, ik weet het even niet beter te omschrijven maar Gillan klinkt zoals op dat nummer voor mij.
Hip Boots is lekker recht toe recht aan, het swinged de pan uit en Morse heeft een prachtige solo! (Don natuurlijk ook, maar die schittert later op dit album nog net iets meer. )

All I Got Is You is voor mij een nummer wat perfect samen gaat met Hell to Pay, zelfde feel-good feeling wat ik hierbij krijg. Als ze dit zouden uitbrengen als maxi single zou ik het (Ook al heb ik Now What ook op vinyl) gelijk kopen! Don Airey gaat hier ook lekker los, hij weet perfect invulling te geven aan de teksten van Gillan en daarna komt Morse daar nog eens heerlijk achteraan! Man! I love this band!

One Night in Vegas had gemakkelijk op Purpendicular kunnen staan, net na A Touch Away bijvoorbeeld. Lekker nummertje met een heerlijke feel-good sfeer! Gillan lijkt hier ook veel plezier te hebben dit te zingen, op de rest van het album vanzelfsprekend ook maar dit lijkt mij een favoriet van hem.
Get Me Outta Here heeft een lekkere riff maar in eerste instantie had ik weinig met de lyrics, iets te vaak terugvallend op het refrein maar door de heerlijke instrumentale stukken zit ik hier toch vanzelf weer op te headbangen en pak ik mijn air guitar er ook weer bij! Maar ook Paice heeft op dit nummer een hoogtepunt, heerlijk drummen dit!
Wat Gillan in de bijgeleverde documentaire al terecht zei, de band is grotendeels instrumentaal en haalt daar ook de meeste kracht uit, dit nummer bewijst dat als geen ander.

The Surprising is niet alleen 1 van de hoogtepunten op dit album maar ook in de carrière van Purple, persoonlijk had ik het nummer nog net iets meer briljant gevonden als het net iets langer had doorgegaan, op het einde was er genoeg ruimte om zeker nog even een minuut of 2 los te gaan en daarmee een vergelijkbaar nummer te maken als Uncommon Man die ik ook voor die reden iets beter vind. Gillan klinkt wel echt helder op deze opname, de wat zwaardere zang gaat hem in de laatste 20 jaar ook beter af en daar is niks geks aan, de beste man is geen 20 meer!

Johnny's Band had zo op Purpendicular of Bananas kunnen staan, heerlijk bluesy en een Deep Purple die even wat gas terug neemt maar nog steeds een energievolle prestatie laat horen, een nummer die perfect zou zijn in een bar late at night met als afwisseling van wat relaxte Thin Lizzy nummers bijvoorbeeld maar nu haal ik mijn 2 favoriete bands wel een beetje door elkaar!
Ook On Top of the World is voor mij net als Get Me Outta Here een nummer die vooral gaaf is door de instrumentale stukken en met name door de heerlijke gitaarriff die Morse hier weer tevoorschijn haalt! Jammer dat het nummer een fade out heeft gekregen, ook op dit nummer geldt voor mij dat ze nog best even wat langer door hadden mogen jammen, is dit een keuze van de band of van Bob? Veel respect voor hem door wat hij uit de band heeft gekregen op Now What?! maar op dit album hadden sommige nummers best iets langer door mogen gaan.

Birds of Prey is een heerlijk nummer wat moeiteloos samen gaat met The Surprising maar ook zeker met Uncommun Man en zelfs misschien nog wel met Perfect Strangers! Wat een briljant nummer is dit, waar ik bij The Surprising nog zoiets had dat het best langer had mogen duren lijkt dit nummer gewoon perfect en laat de band des te meer horen er nog lang niet mee te willen stoppen!

En tot slot een Doors cover, een cover die ik in eerste instantie een beetje gemakkelijk vond overkomen maar naarmate ik het album als geheel vaker heb geluisterd is het een passende afsluiter geworden, toegegeven had ik liever een ander nummer gehoord (van The Doors) maar tegelijkertijd is dit een logische stap. Waarom zeg ik dat? Omdat je op het vorige album al duidelijk de invloeden van Riders on The Storm kon horen bij Blood from a Stone, dus is het op dit album best een logisch vervolg all the way te gaan met een nummer van The Doors.

Deep Purple klinkt hier in veel opzichten het zelfde als op Now What en heeft daarmee een goede opvolger gemaakt, voor mij persoonlijk blijft Now What door redenen die ik in mijn review omschrijf iets beter maar daarmee wil ik ook gelijk beamen dat het niet veel minder is, Now What staat in mijn top 10 en krijgt 5 sterren, dit album verdiend minimaal een 4,5!

Gister dit toch wel korte concert bekeken en hier toch wel erg van genoten, tot nu toe is dit de beste live performance van Gillan die ik gezien heb. Hij is hier echt in topvorm en dat doet me erg veel deugt! De rest van de band vanzelf sprekend ook, maar heb ze nog niet echt anders gezien.
De dvd tracklist is wel iets anders:

"Fireball"
"Ted the Mechanic"
"Pictures of Home"
"Black Night"
"Cascades: I'm Not Your Lover"
"Woman from Tokyo"
"No One Came"
"When a Blind Man Cries"
"Hey Cisco"
"Speed King"
"Smoke on the Water"

Natuurlijk weer met de standaard klassiekers maar dit keer geen Lazy en dat vond ik helemaal geen mispunt.
Cascades: I'm Not Your Lover is erg gaaf om eens in een live uitvoering te horen en het zelfde geld voor No One Came
Smoke on the water als afsluiter was op zich best een goede keuze en Black Night een keer meer aan het begin was ook eens een leuke verandering.
Heeft Gillan When a Blind Man Cries ooit mooier gezongen? Ik kreeg er echt kippenvel van zo mooi!

De korte playlist is jammer en er had best nog meer opgemogen van Purpendicular maar een Deep Purple in topvorm maakt heel erg veel goed.

Een dikke 4 die erg dicht tegen een 4,5 aanzit.

Zeker een gaaf concert die maar liefst 4 nieuwe nummers van toen bevatte en alleen daarvoor is dit concert al de moeite waard.
Pictures of Home is een nummer waar de band wel vaker mee opent maar het is ook gewoon een perfect openingsnummer, Ian Paice drumt er al gelijk heftig op los en de rest van de band volgt hem haarfijn op.
Ik las hier een recensie met daar in dat Ian Gillan slecht bij zang zou zijn geweest maar dit vind ik echt niet waar, al vanaf het eerste nummer klinkt zijn stem opgewarmd en ready for action.

Het is leuk om het nieuwere materiaal afgewisseld te horen met de oude klassiekers en hadden er nog best meer mogen zijn. De oude klassiekers zijn erg gaaf maar een Lazy of een Strange Kind of Woman mag best wel eens vervangen worden door een paar nieuwere nummers uit het Morse tijdperk.
Smoke on the water moeten ze natuurlijk altijd blijven spelen, een concert is niet compleet zonder dat nummer en ook Highway Star hoor ik nog steeds erg graag!

De oude rockers kunnen het nog steeds, de beste live uitvoeringen vind ik persoonlijk:
Wrong Man,Kiss Tomorrow Goodbye,Space Truckin & Highway Star.
New Purple meets classic Purple dus.
4,5*

Ian Gillan is hier voor zijn oudere leeftijd doen goed op stem, natuurlijk niet meer de giller die hij vroeger was maar hij weet zijn stem goed aan te passen zonder dat het storend is

Heb zelf de Blu-Ray gezien en als je de beelden ziet hoopte je dat je erbij was geweest, de sfeer lijkt letterlijk van je scherm af te komen

Het orkest zorgt voor net dat beetje meer pit en volheid van geluid en geeft een mooie toevoeging aan de nummers.
Wat ik wel jammer vind is dat ze nooit Battle Rages On live lijken te spelen? vind dit toch wel 1 van hun beste nummers van de latere jaren.
Of natuurlijk Any Fule Kno That... prachtig nummer maar wanneer hoor je deze nou live?

De voor mij positieve uitschieters zijn. Maybe I'm a Leo, waar Ian´s stem toch wel erg mooi en zuiver op klinkt. When a Blind Man Cries om precies de zelfde reden. The Well Dressed Guitar, waar Steve Morse echt lekker op naar voren komt. En natuurlijk Black Night en dat toch wel grotendeels door de erg gave solo op het einde van het nummer

Live at Montreux 2011 is toch wel zeer de moeite waard, en laat zien dat deze mannen nog wel een tijdje mee kunnen.
Deze vrijdag zie ik Morse in het G3 project te Amsterdam

Wil graag mijn recensie afsluiten met een R.I.P. bericht naar Jon Lord, hij was dan wel niet bij dit concert aanwezig maar hij mag als de naam Deep Purple valt echt nooit vergeten worden!.

4,0*

Na de 8ste keer luisteren nu eindelijk mijn recensie. Heb er voor gekozen mijn review te schrijven in de tijd dat ik het album beluister, nummer voor nummer dus en alles nog vers in het geheugen.
A Simple Song is een lekkere in kopper die rustig(simpel) het album opent en richting het refrein meer los gaat. Gillan klinkt hier voor mij best emotioneel op de zang en laat de lyrics daarom ook erg goed tot hun recht komen.

Weirdistan is een lekkere rocker die me in het begin een tikkeltje deed denken aan Almost Human van Abandon of ligt dat aan mij?
Het nummer doet me niet super veel maar het luistert erg fijn weg.
De solo van Don Airey is op dit nummer wel lekker en heeft duidelijk grote invloeden van zijn tijd in Rainbow. Ian Gillan zingt het al, Oh yes it's beautiful.

Out of Hand doet me al meer dan Weirdistan en had zo op het album Battle Rages On kunnen staan.
Verder ook helemaal niks mis mee dus, luister dit nummer erg graag en het is me na 8x nog niet tegen gaan staan. Lekkere zware gitaar rif van Morse trouwens ook!

Hell to Pay is het nummer wat mij heeft overgehaald dit album zeker te weten te willen kopen, verrassend is dat ik natuurlijk de uitgebrachte single versie gewend was en dus erg werd verrast door het langer uitgerekte instrumentale stuk!
Dit hele nummer klinkt echt als classic Purple materiaal! Eerst die gitaar solo die vervolgens overgaat in de orgel solo van Airey, heerlijk!
Duidelijk een nummer waar de speelvreugde van af spat en mij persoonlijk een heerlijk op peppend gevoel geeft. Hoogstwaarschijnlijk een nummer die de heren regelmatig live gaan spelen.

Body Line is op zich ook wel een lekker rock nummertje maar na Hell to Pay toch een heel klein stapje terug naar wat meer basic.
Above and Beyond begint heel relaxend met de orgel sound van Airey en niet veel later zoals gewoonlijk ook de aanvullende Morse.
De lyrics doen me niet erg veel, soms een tikkeltje cliché maar niet op de vervelende manier.
Het is hierbij vooral de tune die het nummer een lekkere sfeer meegeeft.

Blood from a Stone was voor mij al bij luisterbeurt 1 indrukwekkend, het is Purple met hele grote invloeden van het Doors nummer Riders on the storm. Heerlijk! Gillan met zijn lekkere zware blues stem en Airey met zijn dromerige orgel geluiden en natuurlijk Morse die daar weer heerlijk op in pingelt!
Alleen het refrein is kenmerkend Purple, de rest is meer in de style van The Doors en i like that a lot! Enige minpuntje die ik toch even wil geven is dat het instrumentale stuk nog best een aantal minuten langer had mogen doorgaan, zo heerlijk dromerig!

Uncommon Man is een heerlijke aanvulling op Blood from a Stone en opent in deze zelfde soort state of mind om dan vervolgens te evolueren in iets heel anders, 2 nummers die samen zijn gecombineerd tot een geheel.
De tune van dit nummer blijft zo heerlijk hangen en geeft me echt een bijna high gevoel!
Gillan´s lyrics zijn geweldig om mee te schreeuwen op dit nummer!
Het *terugvallen* in het rustige gedeelte is trouwens ook briljant gedaan en geeft een heerlijke afwisseling!. *It's Good To Be King*

Après Vous klinkt lekker maar doet me om de 1 of andere reden qua inhoud weer wat minder, misschien ben ik als luisteraar al te verwend geraakt bij de nummers hier voor?.
All the Time in the World deed me op het eerste gezicht, of moet ik zeggen op het eerste gehoor ook niet erg veel maar is inmiddels wel wat gegroeid.
Het is op zich een fijne ballad en Gillan´s stem klinkt ook best weer een tikkeltje emotioneel, de solo van Morse maakt het nummer ook zeker aangenamer.

Vincent Price is al weer zo lekker rock nummertje met een lekkere zware gitaar riff van Morse en een typische horror tune van Airey.
Het helpt misschien ook wel dat ik Price erg kan waarderen in classic horror filmpjes, ik snap de eerbetoon die de band aan hem maakt.
*It Feels So Good To Be Afraid*

De bonustrack It Will Be Me is echt een nummer waar ik weinig mee kan, het is typische rock & roll maar het is eigenlijk behoorlijk misplaatst bij de rest van het album.

Het favoriete nummer van dit album is zoals ik al eerder zei nog steeds duidelijk Uncommon Man, gevolgd door Blood from a Stone en toch ook wel A Simple Song & Hell to Pay. Heel wat hoogtepuntjes dus.
De bonustrack is echt misplaatst maar aangezien het geen oorspronkelijk albumnummer is kan ik dit door de vingers zien.
Zeker een verrassend album!

Zat eerst te denken aan een 4, maar als ik nu al weer zie hoe makkelijk het schrijven van deze recensie is geweest en te bedenken dat 4 van de 5 bandleden achter in de 60 lopen een half sterretje er boven op!

4,5*

Leuke verzamel(lp) om te hebben! Toen de tijd nog nummers die niet uitgekomen waren en ook in een tijd toen mensen nog dachten dat het einde van Deep Purple al was geweest.
Verzamel albums zijn eigenlijk best geinig, Painted Horse is een lekkere in kopper en Cry Free gelijk na Child in Time en de Made in Japan versie van Black Night werkt ook prima.

Leuke verzamelaar!
4*

Na dit album vandaag weer op de draaitafel te hebben gehad, in een prachtige 2 LP uitvoering ook trouwens heb ik besloten dat er eigenlijk niks tegenstaat aan dit album. Gaat het vervelen? In tegendeel, iedere luisterbeurt lijkt het enkel beter te maken en mijn favorieten nummers wisselen zelfs af over tijd.
Je hoort in ieder geval duidelijk de energie en de hoop die de band weer opnieuw had terug gevonden na het verlaten van Blackmore, Morse was(blijkt nu toch wel) de perfecte keuze! Al blijf ik het persoonlijk jammer vinden dat ze niet 1 albumpje deden met Satriani.

Maar goed ik dwaal een beetje af, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik hier maar gewoon 5 sterren aan ga geven.

Toch wel een hele lekkere Deep Purple verzamelaar
De live uitvoeringen klinken erg gaaf en zijn tevens het laatste concert wat is uitgebracht met Blackmore nog op de snaren.
De beste verzamelaar blijf ik Deepest Purple vinden, simpel omdat daar geen 1 slecht nummer op staat en de plaat net zoals deze lekker kort is en echt heerlijk weg luisterd.
Dit is voor mij een goede best of van de latere jaren, alleen jammer van het ontbreken van Ted The Mechanic & Any Fule Kno That.

4,5*

In mijn gedachte was dit album beter dan het Bananas album hier voor, maar nu ik ze alle 2 vlak achter elkaar heb geluisterd moet ik zeggen dat ze toch wel ver gelijk zijn met in het voordeel Bananas.
Grappig hoe een mening over de jaren zo kan veranderen.

Money Talks & Girls Like that zijn aardige nummertjes maar zijn voor mij tegelijkertijd nummers die me voor de rest weinig doen.
Wrong Man heeft gelukkig een lekkere catchy rock gitaar riff en een simpele maar doeltreffende lyric, ook niet een bijster bijzonder nummer maar toch al beter dan de eerste 2.

Het titelnummer was weer een stap verder in de goede richting en gelukkig sluit de ballad Clearly Quite Absurd hier heerlijk op aan.
Het beste nummer van deze cd vind ik Don't Let Go, heerlijke relaxte gitaar riff en het geeft me echt een feel good feeling mee.

Back to Back & Kiss Tomorrow Goodbye zijn beide weer geslaagde rocknummertjes maar hoogstaande Purple nummers vind ik het niet.
Junkyard Blues daarentegen vind ik naast Don't Let Go tot de 2 beste nummers van dit album behoren, wat heeft Gillan toch een fijne stem voor blues gerelateerde nummers en natuurlijk is het instrumentale gedeelte hemels en op en top Purple!

MTV is geen verschrikkelijk nummer maar na een aantal betere nummers toch weer een hele grote stap terug.
Before Time Began vind ik vooral het instrumentale gedeelte erg gaaf en het middenstuk waar Gillan even een mooie uithaal maakt.

Kortom: zeker niet beter dan Bananas maar als nog een fijn albumpje.
Beste nummers: Don't Let Go, Junkyard Blues en in iets mindere mate Rapture of the Deep.

Zelfde stem als Bananas: 3,5*

Best jammer eigenlijk dat dit album over het algemeen weinig aandacht krijgt op een site zoals dit, het is een band die duidelijk nog aan het zoeken is naar een eigen identiteit maar juist daarom is dit album ontzettend afwisselend en weet het toch een geheel te vormen, wat in mijn ogen erg knap is.

Listen, Learn, Read On doet mij op de 1 of andere manier altijd aan Elvis denken, niet de muziek maar wel de manier hoe Rod Evans de tekst zingt en is van kleins af aan eigenlijk al een favoriet geweest voor mij.

Hard Road (Wring That Neck) geeft eigenlijk al een voorproefje met hoe deze band in de komende jaren nog ging groeien, het past eigenlijk perfect(wat melodie betreft) voor Child In Time.
Kentucky Woman is een fijne cover en zing ik altijd mee, Exposition / We Can Work It Out is nooit een echte favoriet voor mij geweest maar past op de 1 of andere manier wel perfect op dit album en is alles behalve een slechte cover.
The Shield is pure klasse! Wat een heerlijk nummer is en blijft dit toch ook!

Met Anthem krijgen we zelfs een heel stuk klassiek mee, iets wat de heren ook al lieten horen op Shades. River Deep, Mountain High is een mooie en passende afsluiter, een cover op een hele eigen manier.

Heel anders dan de Gillan & Glover periode, maar nog steeds een paarse kleur die mij aanstaat!

4 sterren blijven zonder enige twijfel 4 sterren.

Blijft toch wel een lekker albumpje met typische jaren 80 klanken hier en daar maar dat mag de pret niet drukken.
The Spanish Archer is vooral fijn door het uitgerekte instrumentale gedeelte, iets waar de band altijd goed in is geweest.

Call of the Wild vind ik de grootste misser op dit album en Strangeways doet mij ook minder, maar de rest van de nummers klinken lekker. Zoals eerder aangegeven hoor je er een beetje de style in terug van Gillans band en heeft het een Rainbow randje (Dead Or Alive) maar dat is wat mij betreft zeker niet negatief.
De band is gegroeid, dat hoorde we al op Perfect Strangers maar dat vind ik juist het mooie aan deze band, al hun periodes hebben wel iets en zijn door en door Purple.

Van 3,5 naar 4.

Dit album bevat voor mij de beste Smoke on the water van het tijdperk met Morse en ik durf zelfs zo ver te gaan dat ik het de gaafste live versie vind die ik tot nu toe heb gehoord.
De 3 minuut lange aanloop is echt perfect en maakt de spanning al los bij het publiek dat er een bekende hit gaat komen.
Ook Gillan is hier goed van stem en ook de tracklist vond ik interessant( Alhoewel er best meer van Abandon bij mocht. )
De dvd van dit concert is in ieder geval zeer de moeite waard!.

Beste live uitvoeringen vond ik:
Pictures of Home,Sometimes I Feel Like Screaming,Perfect Strangers en uiteraard vanzelfsprekend Smoke on the Water. Wat is Steve Morse toch een geweldige vervanger geweest van Blackmore, 2 totaal verschillende gitaristen maar het is erg leuk om die speelvreugde te zien.

4,5*

Alweer een ijzersterk album van deze mannen, maar door dat de voorgaande 2 albums van zo'n hoge kwaliteit waren ga ik nu niet verder komen dan 4, ja 4 is nog steeds een hoog cijfer natuurlijk en Gillan heeft heerlijke lyrics, maar nu na 8x het album gedraaid te hebben mis ik toch de langere instrumentele stukken dat de mannen even lekker los gaan, ze gaan nog steeds los maar niet zoals Now What?! en ook niet zoals op Infinite, het is nog steeds genieten maar als ik deze 3 albums naast elkaar leg, zijn die 2 voorgaande albums meer favoriet voor mij geworden, dat kan natuurlijk nog steeds groeien want ook met Infinite ben ik pas later van 4 naar 4,5 gegaan.

Voorlopig dus die 4, mijn favorieten: Drop the Weapon,No Need to Shout ,The Power of the Moon & de cover, And the Address.
Ik hoop eigenlijk nog steeds op een Purple blues album, de zang van Gillan leent zich daar namelijk perfect voor, of die er ooit gaat komen? dat is natuurlijk een kwestie van afwachten.

Relaxed blues albumpje met een fijne laid-back sfeer en lekkere gitaarsolo's.
Op dit moment heb ik alleen nog niet zo heel veel met de zang en lyrics, maar ik heb ook het idee dat dit album op een warme zomeravond met een paar lekkere biertjes beter tot zijn recht komt.

Voor nu hou ik het even op een 3, maar de kans op verhoging is zeer aanwezig.

Bell Bottom Blues, Key to the Highway & Layla zijn op dit moment mijn favorieten.

Fijn concert met zowel wat nieuwer werk als de bekende Dio/Sabbath & Rainbow classics alleen de beeld kwaliteit van de dvd had wel een heel stuk beter gemogen, gelukkig was het geluid wel dik in orde.
Lord Of The Last Day staat jammer genoeg niet op de cd versie, dit nummer was duidelijk wel 1 van de hoogtepunten van dit concert.
De drum en gitaarsolo zorgden ook wel voor een meer *yeah* effect, het maakte het publiek daar duidelijk ook losser en het ging heerlijk tekeer.
Dio was hier aardig goed in vorm, de nummers klinken zuiver genoeg en de band speelde alles met volle overtuiging.

De beste versies op de cd versie zijn: Push, Don't Talk to Strangers, Holy Diver & natuurlijk de heerlijke lange gitaar solo

Nogmaals jammer van de slechte beeldkwaliteit op de dvd, het zorgde er toch voor dat het langer duurde eer dat ik echt in het concert was maar goed.. Daar mag je de kwaliteit van de muziek natuurlijk niet op afrekenen.

4.0*

Nog eens beluisterd en dit keer op vinyl! Heerlijke plaat is het toch met als uitschieters zonder twijfel Once upon a Time in the West, Where Do You Think You're Going? & Lady Writer. Wat ik eerder zei dat vind ik nog steeds, het is niet zo goed als hun eerste album maar die staat niet voor niks ook in mijn top 10.
De nummers die mij eerder niet zo veel deden zoals Single-Handed Sailor & Follow me Home lagen nu een stuk prettiger in het gehoor.
Dit album heeft gewoon een heerlijke sfeer!

Van 3,5 naar 4.

Een heel mooi en geslaagd debuut, door mijn vader was dit voor mij als klein mannetje het eerste album wat ik van Dire Straits heb leren kennen.
Het idee dat dit album het eerste werk van Dire Straits was is alleen al een indrukwekkend iets. De heren klinken op dit album als of ze al jaren bekend waren en hebben zelfs al een herkenbaar Dire Straits geluid.
Down to the Waterline, Six Blade Knife & natuurlijk Sultans of Swing zijn voor mij de toppers op dit album, maar eigenlijk kent dit album geen zwakke nummers.

Heerlijk albumpje! 4,5*

Kant A en daarmee bedoel ik natuurlijk Telegraph Road & Private Investigations zijn heerlijke nummers, lekker lang uitgerekt en wat mij betreft mocht Private Investigations wel de zelfde speeltijd krijgen als Telegraph Road want ze volgen elkaar werkelijk perfect op!
Kant B doet mij wat minder maar is nog steeds erg fijn om te luisteren.

4 sterren zijn op zijn plaats.