Dit derde album laat duidelijk zien welke kant Bonamassa opging, dit lijkt een beetje zijn blueprint te zijn na zijn (hard)rock debuut, zijn poppy maar nog steeds fijne 2de album en nu gaat Bonamassa vol voor de blues, maar dan natuurlijk wel op de Bonamassa manier.

Blues Deluxe, Man of Many Words, Long Distance Blues, Walking Blues & Mumbling Word zijn een aantal persoonlijke uitschieters op een album wat eigenlijk geen missers kent.

4 sterren zonder enige twijfel, verhoging is altijd nog mogelijk.

Lekker albumpje van Joe! Ik kreeg meermaals het gevoel naar een album van Gary Moore te luisteren, dit is vanzelfsprekend een groot compliment.
De eerste helft van het album doet mij wel meer dan de 2de helft, de 2de helft is een stukje rustiger en sommige nummers pakken mij nog niet echt. (Hiermee doel ik vooral op How Deep This River Runs)

Mountain Climbing & Drive vind ik NU AL Bonamassa classics! Deze 2 nummers achter elkaar werken helemaal perfect.
Bij No Good Place for the Lonely heb ik wat minder met de lyrics maar des te meer met de geweldige lange gitaarsolo.

Een album wat zeker nog kan groeien, maar voor nu een 3,5*

Niet alleen op blu-ray maar ook op het mooie vinyl, 3 stuks maar liefst en goudkleurig! Heerlijk albumpje dit alhoewel er soms iets meer up-tempo nummers bij mochten, maar ach? Het luistert in ieder geval heerlijk weg en de beelden erbij zien is ook sfeervol!

Mijn favorieten zijn zonder twijfel, Drive, Dust Bowl, Get Back My Tomorrow en vanzelfsprekend het perfect uitgevoerde Woke Up Dreaming!

Echt een prachtig concert om te zien, helaas staan niet alle nummers op de cd.
Joe was erg goed bij stem en speelde zoals gewoonlijk weer buitengewoon goed, het eerste gedeelte is akoestisch en om Dust Bowl in die uitvoering te horen is toch wel een leuk extraatje!

Stiekem miste ik The Ballad of John Henry, maar ach je kan niet alles hebben!
Zeer de moeite waard dit concert, leuk ook dat Joe zijn moeder op het podium vraagt, deze man heeft klasse!
4 sterren zonder twijfel!

Bonamassa blijft verrassen!! Zijn voorgaande album( Blues of Desperation) is zonder twijfel mijn favoriet tot nu toe maar dit album volgt daar wel briljant achter zeg! Wat ik hoopte is grotendeels ook waar geworden, Bonamassa blijft groeien en blijft zichzelf verbeteren.
Redemption(het album dus) is hier een duidelijk voorbeeld van, het borduurt een beetje voort op het vorige album maar heeft tegelijkertijd zijn hele eigen sfeer.

Evil Mama heeft heerlijke Zeppelin invloeden, King Bee Shakedown oude jazz invloeden en Molly O' samen met Deep in the Blues Again gaan heerlijk verder op de good old blues!
Self-Inflicted Wounds is voor mij persoonlijk echt een favoriet, het had makkelijk een nummer van Gary Moore kunnen zijn en doet mij een beetje denken aan Midnight Blues.

Pick Up the Pieces is weer een heerlijk ouderwets jazzy/bluesy nummer en The Ghost of Macon Jones speelt daar ook briljant op in! Zelfs wat country invloeden, en de samenwerking met Jamey Johnson is echt heerlijk! Alle puzzelstukjes vallen met dit nummer in elkaar.. en daarom ook alweer een favoriet voor mij.
Just 'Cos You Can Don't Mean You Should pakt weer terug naar die heerlijke ouderwetse jazzy sound.. het had zo op Joe Jackson - Jumpin' Jive kunnen staan!

Redemption, wat niet voor niks de titelsong is geworden is zelfs nu al een classic geworden! Heerlijk nummer! Had ook met gemak op het vorige album kunnen staan trouwens, om maar aan te tonen hoe goed deze 2 albums achter elkaar gaan.

I've Got Some Mind Over What Matters is een fijn nummer maar tot nu toe mijn minst favoriet, het is kwalitatief gezien gewoon een goed nummer maar wat minder catchy voor mij persoonlijk. Stronger Now in Broken Places brengt weer rust op het album en ligt erg lekker in het gehoor, en het album sluit mooi af met de heerlijke blues van Love Is a Gamble.

Kortom:
Joe Bonamassa heeft weer een heerlijk album afgeleverd die nog ontelbare keren op mijn platenspeler rondjes gaat draaien!!!

4,5*

Inderdaad, wat meer radiovriendelijk zoals meerdere reviewers voor mij al hebben aangeduid, maar het is toch nog steeds wel een fijn albumpje geworden hoor! De uitschieters zitten wat mij betreft vooral op kant B(Ja ik heb het vinyl) met Pain and Sorrow & The Hard Way maar ook Takin' the Hit mag er zijn! Eigenlijk wel grappig, op het debuut van Bonamassa 2 jaar hiervoor hoorde je al door een nummer zoals Miss You, Hate You welke kant hij op dat moment wilde opgaan, minder blues, meer poppy.. ach hij doet het zeker niet verkeerd en het album ligt wat mij betreft gewoon lekker in het gehoor.

De voorkeur gaat uit naar het meer rauwere debuut van deze man, maar dit is ook alles behalve een miskoop.
3,5*

Heel dit album ligt lekker in het gehoor en vrolijke up-tempo (rock) nummers worden afgewisseld met mooie emotionele bluesy ballads.
Blij dat ik dit album op vinyl heb aangeschaft!

Mijn favorieten zijn: The Ballad of John Henry, Stop!, Feelin' Good & Funkier Than a Mosquito's Tweeter.

4 sterren zijn zeker op zijn plaats!

Prachtig concert van Bonamassa! Ken Bonamassa tot zover alleen nog maar van een paar live concerten dus veel muziek hoor ik voor de eerste keer.
2 uur en 20 minuten genieten! Niet alle nummers spreken mij even veel aan maar over het algemeen kijk ik graag naar zijn concerten en zijn gitaarspel.
De 2de die ik nu kijk uit de Tour de Force waarvan de eerste The Borderline was, dit concert bied meer afwisseling in de verschillende muziek stylen die Joe ten gehoren brengt. Mooie blues nummers maar tegelijkertijd ook lekkere hardrock!
De favorieten voor mij op dit live album zijn:
Jockey Full of Bourbon, Slow Train, Midnight Blues,(Geweldige Gary Moore cover) The Ballad of John Henry & de perfecte afsluiter Just Got Paid waar een lekkere Whitesnake gitaarriff in verstopt zit.
4,5 sterren zijn wel op zijn plaats!

Heerlijk om Joe Bonamassa bezig te zien op de snaren! Inmiddels het derde concert wat ik heb gekeken uit de Tour de Force reeks en het verveeld nog steeds niet, dit soort leuke live concerten mag hij wat mij betreft nog veel vaker doen!
De blues night staat centraal op deze live uitvoering en daarbij mag vanzelfsprekend de geweldige Gary Moore cover van Midnight Blues niet ontbreken!
Ik ken Joe enkel en alleen van zijn live concerten en heb nog steeds geen volledig studio album van hem gehoord, maar bij ieder concert wat ik van hem zie vraagt het om meer!

De uitschieters op dit live album zijn voor mij persoonlijk:
Midnight Blues, Chains & Things, The Ballad of John Henry & Further on Up the Road.
4*

Satch is back en dit album mag zich zeker tot 1 van zijn beste en sterkere benoemen!
Satriani speelt hier een paar erg mooie rock nummers, maar ook Jazz & Blues zijn op dit album te vinden.
Het album begint gelijk al met het up tempo nummer Premonition maar geeft gas terug bij Dream Song, dit nummer heeft een erg dromerige sfeer en is volgens Satriani zelf een nummer wat hij daadwerkelijk heeft gedroomd.

Dan gaan we door naar Pyrrhic Victoria wat nog steeds de rust er in houd en een nummer wat voor mij persoonlijk nog wat meer moet groeien, al misstaat dit nummer zeer zeker niet op dit album, toch vind ik persoonlijk de eerste 2 nummers wat sterker.

Dan krijgen we natuurlijk Light Years Away wat tevens de eerste single van dit album was, lekker rock nummertje niks mis mee en ligt gelijk al erg goed in het gehoor.

Nummer 5, Solitude is meer een koppeling naar Littleworth Lane toe, deze nummers moeten ook nog groeien voor mij, maar vind ze wel de minste van dit album.

The Golden Room, erg verfrissend en experimenteel, indiaanse muziek invloeden met rock samen gevat, ook weer een nummer wat goed in het gehoor ligt en ook weer een nummer wat denk ik blijft groeien bij iedere luisterbeurt.

Nummer 8, Two Sides To Every Story is meer Jazz en laat Satriani eens op een andere manier horen, ook hier slaagt de gitaarmeester weer in en geeft een fris vernieuwend geluid aan het album, zeker een goede toevoeging hier aan en een nummer wat ik vaak ga luisteren.

Wormhole Wizards begint rustig maar is ook weer meer een rock nummer en laat Satriani weer horen zoals hij altijd geklonken heeft.

Wind In The Trees is weer een erg rustig nummer, maar met erg veel emotie en gevoeligheid, een mooie opbouw naar het rockende God Is Crying die ik niet alleen een erg sterke afsluiter vind maar tevens het beste rock nummer van het hele album!

Dit album heeft me dus zeker niet teleur gesteld, en ik hoop dat meer mensen dit weer gaan waarderen en er van kunnen genieten.

Voor nu een goede 4 sterren, maar het album gaat zonder twijfel groeien

1 van de betere albums van Joe! Heerlijk hoe hij experimenteert met de computer gestuurde muziek en daarmee probeert een vernieuwende en verfrissende style tot leven te brengen zonder daarbij de herkenbare Satriani style uit het oog te verliezen.
Heerlijke nummers, vooral Devil's Slide, Borg Sex, Attack & The Power Cosmic 2000 part 1 & 2 zijn uitschieters maar eigenlijk kent dit album geen zwakke nummers!
4,5 is MINIMAAL op zijn plaats bij dit album!

Heerlijk nieuw album van Joe! Op dit moment doet dit album mij meer dan zijn voorganger maar is nog niet zo briljant als het Black Swans and Wormhole Wizards album, maar dit is dan ook mijn favoriete Joe album.
Dit album heeft zeker nog de potentie om te groeien, maar mijn stem voor nu (na 2x beluisteren) is alvast een 4,5! De betere nummers voor mij zijn op dit moment:
Shockwave Supernova, On Peregrine Wings, A Phase I'm Going Through & If There Is No Heaven.

Een uitgebreidere recensie gaat zonder twijfel nog volgen!!

Lekker albumpje van Joe, al moet ik toch wel bekennen dat ik zijn vorige Black Swans and Wormhole Wizards wel beter vind.
Daar wil ik niet mee zeggen dat dit album een grote tegenvaller voor me is, juist helemaal niet maar zijn vorige album zie ik als 1 van de 3 beste albums van hem.

Het eerste nummer en gelijk het titel nummer Unstoppable Momentum is op zich een lekker rock nummertje maar doet me zelfs na 8x luisteren niet erg veel.
Can't Go Back is gelijk een stuk meer dromerig en deed me bij luisterbeurt 1 al veel, het is ook een nummer wat catchy is en tegelijkertijd nergens te veel wilt zijn. Dit nummer behoord voor mij zeker tot de betere nummers van dit album.

Lies and Truths ligt weer erg lekker in het gehoor en is een mooie afwisseling van rustig en wilder, zoals Joe zelf uitlegt zijn dat de Lies and Truths gedeeltes.
Dit nummer doet me ook niet super veel maar vind het een beter up tempo nummer dan het titelnummer.
Three Sheets to the Wind is zoals ik al eerder heb geschreven duidelijk weer een favorietje van me. Geniale afwisseling tussen de gitaar, het keyboard en de erg vrolijke trompet. Dit verraste mij al bij de aller eerste luisterbeurt! Heerlijk nummer!

I'll Put a Stone on Your Cairn is eigenlijk gewoon een klein opstapje naar A door Into Summer, tenminste dit is zoals ik het ervaren heb. Vind het namelijk te kort om echt als losstaand nummer te beoordelen.
A door Into Summer is zoals de titel al zegt echt een nummertje die geweldig is als de zomerdagen weer voor de deur staan, nu dus al is daar tot zover nog niet zo heel erg veel van te merken. Weet zeker dat dit nummer in de warme zomerdagen en vooral de warme zomeravonden een heerlijke sfeer oproept.

Shine on American Dreamer is ook al weer zo vrolijk nummertje, maar het doet me ook weer niet zo super veel. Het luistert lekker weg en het is zeker geen misser maar op emotioneel gebied maakt dit nummer niet zo veel bij me los.

Jumpin' In deed me bij luisterbeurt 1 nog niet zoveel, maar is echt een groeinummer voor me geworden aangezien ik het nu zeker 1 van de fijnere nummers van dit album vind. Lekker veel verschillende stukken van catchy naar spacey en van dromerig weer naar up-tempo. Classic Joe!
Jumpin' Out is een soort van vervolgnummer al vind ik het als alleenstaand nummer ook goed genoeg. Ook dit nummer is een duidelijk groeinummer en alhoewel ik meer heb met Jumpin' In luister ik dit nummer ook wel graag.
Vind het gedeelte vanaf 1.55 tot en met 2.30 zo heerlijk in me oren klinken dat ik er met momenten kippenvel van krijg.

The Weight of the World begint rustig en simpel om zich daarna te ontplooien in een lekkere catchy tune vol met emoties die vrolijk en blij beginnen maar al snel meer diepgang krijgen en meer *gewicht* als het ware.
Op dit nummer is erg goed te horen hoe goed de band samenspeelde, ze lijken elkaar perfect aan te voelen en stukken gitaar worden weer erg mooi afgewisseld met de keyboards. Ook dit nummer is een album favoriet voor me en weet bepaalde emoties bij me los te maken.

A Celebration is een vrolijke afsluiter, even een luchtig stukje muziek na het toch weer emotioneel geladen The Weight of the World. Mooie afsluiter van een album.

Beste nummers op een rijtje:
1.Can't Go Back
2.Three Sheets to the Wind
3.The Weight of the World
4.Jumpin' In
En in iets mindere mate Lies and Truths, A door Into Summer & Jumpin' Out.

Vind het jammer dat sommige nummers zoals het titelnummer en Shine on American Dreamer me niet veel doen maar hopelijk ga ik die in de toekomst ook meer waarderen.

Voor nu hou ik het even op een 4.

Dit album nog steeds met regelmaat op de draaitafel en alle puzzelstukjes vallen precies zoals ik graag van Satriani mag horen.
De nieuwe band toont duidelijk nieuwe energie, geen wonder dat het eerste nummer onder de naam Energy gaat! Het doet mij sterk terug denken aan het heerlijke Premonition op Black Swans in 2010. Satriani heeft duidelijk een hoop nieuwe inspiratie, en dat is natuurlijk ook niet zo gek als een grootheid als Glenn Hughes je band komt versterken.
Dit album heeft voor mij geen zwak nummer, het luistert als geheel erg fijn weg en de songkeuzes passen perfect achter elkaar.
De eerste 4 nummers van dit album zijn mijn persoonlijke favorieten, de 3 energievolle nummers waar het album mee begint en vervolgens het eerbetoon aan Santana.

Satriani is back wat mij betreft, zijn 2 voorgaande albums waren prima maar dit album gaat daar nog net een streepje boven.

4,5*

Een heerlijk maar ook een zwaar album, net voordat Cash overleed en de teksten liegen er dan ook niet om. Een zwaar album maar tegelijkertijd zo echt en zo mooi!
ik heb dit album slechts 1x geluisterd, maar wauw, het overdonderde mij.. :O

Ain't No Grave & Don't Hurt Anymore blijven mij na deze eerste keer het meest bij en normaal stem ik ook niet zo snel, maar dit is zo puur, zo gevoelig dat het gelijk weet te raken....

Heb het album nu 1 keer helemaal afgeluisterd en het is een wisselend album.

Het laatste album van Masterplan blijft nog steeds het beste album met Jorn van de laatste jaren en ookal klinkt de meer rock klinkende cover van Time to Be King best aardig, toch is het niet beter dan het origineel en eigenlijk een beetje onnodig.

Positieve uitschieters op dit album zijn: Bring Heavy Rock to the Land. De hele herkenbare maar toch Jorn achtige cover van Ride Like The Wind. The World I See & het bonusnummer Live and Let Fly.

A Thousand Cuts klinkt heel erg naar het late werk van Dio, wel te verstaan het late werk in zijn eigen Dio band maar is verder weinig bijzonder.

Het album is dus wisselvallig, vergeleken met het laatste Masterplan album is dit wel een stapje terug maar in het solowerk van Jorn is dit een redelijk goede aansluiter.

3,5 met kans op verhoging.

Gemengde gevoelens, dit album bevat hele lekkere covers in een speciaal Jorn sausje maar tegelijkertijd ook wel een paar missers helaas.
I Knew There's Something Going On & Running Up That Hill zijn in ieder geval zonder enige twijfel fijne openers van het album, een cover maar dan geheel in de herkenbare Jorn style en nummers die je niet snel verwacht van hem. Erg leuk! Lijkt mij ook gaaf om live te mogen horen trouwens.

Rev on the Red Line is helaas wat minder, kan ook het nummer op zich zijn wat mij weinig doet maar op de 1 of andere manier sluit deze niet lekker aan bij de eerste 2 nummers.
You're the Voice is geen speciale cover maar welkom op dit album en ook Live to Win klinkt lekker en heeft uitstekende bekende lyrics voor Jorn. (Ook al is het een cover) Don't Stop Believin' is een aardige toevoeging en ligt lekker in het gehoor.

Killer Queen klinkt heel erg als het origineel, wat dat betreft een goede cover maar wat mij persoonlijk betreft had er nog wat meer pit in gemogen.
Hotel California klinkt wel weer erg fijn, het bekende en grijsgedraaide nummer waar hij een leuke eigen draai aan geeft.

Jorn heeft in het verleden laten blijken erg goed te zijn in covers van Dio, hij heeft zelfs een album die genaamd is naar the god of metal. Toch valt Rainbow in the Dark mij tegen, het leeft niet zo als het origineel en het klinkt redelijk saai en pas op het einde zet Jorn zijn strot wat meer open.

The Final Frontier klinkt gelukkig beter en Stormbringer is een heerlijke cover maar wel een cover die hij jaren geleden al gedaan heeft en daarom een vreemde keuze. Het nummer is gewoon het zelfde alleen in de studio zijn er wat kleine dingen veranderd. Jorn zei in een interview dat hij er nog veel meer nummers op had willen zetten, waarom dan in hemelsnaam weer het zelfde nummer?

Het album sluit heerlijk af met Die Young en hier laat Jorn weer horen waarom hij de aangewezen man is om een Dio (Sabbath) nummer te mogen coveren!

3,5 sterren lijken mij op hun plaats.

Een album wat lekker in het gehoor ligt met een paar mooie uitschieters zoals: Walking on Water & Queen of the Dead die ik zonder twijfel nog veel vaker ga draaien.
De nummers met de zangeres zijn mooi, maar grijpen mij op de 1 of andere manier toch minder.
De completen doen mij soms denken aan Meat Loaf en dat is toch weer net iets minder mijn cup of tea, ook klinken deze nummers over het algemeen wel erg veel naar elkaar maar Swing of Death & River of Tears vind ik nog wel leuk!

Niet geheel een album voor mij, maar tegelijkertijd wel weer toppers zoals alleen Jorn die kan maken! Trond Holter is een mooie aanvulling op hem en zijn ruwe gitaar sound kan ik waarderen.

3* voor nu.