Gewoon een goed debuut van Van Dik Hout.
Ze lijken hier echter in dezelfde afzeikcategorie te zitten als Blof en Kane.
Nergens voor nodig.

Martin Buitenhuis is inderdaad niet 's werelds beste zanger, maar de liedjes zijn in orde, klinken meestal lekker en blijven hangen.
Stil In Mij en Alles Of Niets zijn wat mij betreft Nederpopklassiekers.
De rest van dit overwegend wat post-grunge klinkende album is wat mij betreft ook dik in orde.
Als basis gewoon gitaarrock, dikwijls aangevuld met lekkere Hammond-achtige toetsengeluiden.
Prijsnummer is Dichterbij, wat gewoon een heel mooi liedje is.
Baksteen & Het Water en Water & Vuur en Roze Bloemen zijn ook goede nummers.
Meer Dan Een Ander is een mooie ballad.
In het midden van het album zakt het wat in met Zoet & Zacht en 1 Geloof.

Maar niet geplaagd door jeugdsentiment (was ik toen al te oud voor) ga ik hier gerust 4 sterren aan geven.
Draai deze nog regelmatig met plezier.
Ook alle andere albums van deze band zijn gewoon behoorlijk goed. Een wat ondergewaardeerde band, waarschijnlijk gewoon omdat ze Nederlands zijn en Nederlands zingen.

Op de voorkant "Cafe des Arts".
Aan de tafeltjes een mix van jongere en oudere Fransen, waarvan zeker 1 opa met baret, 2 maal plateauzolen, 2 maal soulpijpen en 1 maal hemdkraag over de jaskraag. Verder zien we de prijslijst van het cafe en allemaal postertjes van artiesten die op deze plaat staan en die er in gephotoshopt zijn (hoe heette dat vroeger?).
Zeker 4 mensen drinken Vin du Pays (prijs 3F50, dat is fl. 1,17 ). De koffie is 2F50 en bière is
4F00 (1 gulden 33). Dat waren nog eens tijden en Frankrijk was op terrassen altijd al duurder dan Nederland...
Op de achterkant van de hoes prijst ons aller Willem Duys (R.I.P.) met een mooi verhaaltje de Franse chansons aan en steekt de loftrompet over deze LP, die volgens hem ook in wijnhandels en kaaszaken verkocht zou moeten worden.
De binnenhoes bevat korte verhaaltjes over alle artiesten die erop staan. Kijk, daar heb je nou nog eens wat aan.

Er staan schitterende nummers op deze dubbel-LP:
Van Julien Clerc (nummer 1 in juni 1976), van Jacques Dutronc, van Joe Dassin, van Nicolas Peyrac, van Mort Shuman (nummer 1 in april 1973), van Charles Aznavour, van Claude Michel Schönberg, van Jeane Manson (een ex-Playmate ) , van Danyel Gérard (nummer 2 in maart 1971) en Pierre Rapsat.
En gewoon leuke nummers:
Van Michel Delpech (wie kent het niet, nummer 3 in september 1971), Catherine Ferry (nummer 2 Eurovisie Songfestival 1976), de Nederlander Dave met een Franse versie van Moonlight Serenade, (nummer 1 in november 1975), Alain Barriere (liedje ook bekend als If You Go van Barry & Eileen, die er een nummer 1 in mee hadden in juni 1975), C. Jérome en Stone et Eric Charden.
En een evergreen natuurlijk: La Ballade des Gens Heureux

Vicky Leandros won met Apres Toi het Eurovisie Songfestival (voor Luxemburg) en haalde in Nederland de nummer 1 in mei 1972.
C'est Ma Vie van Adamo zullen de meeste Hollandse brulapen beter kunnen als "Het Laatste Rondje" van André Hazes en het prachtige La Montagne van Jean Ferret is al net zo onsterfelijk gemaakt door Wim Sonneveld als Het Dorp.

Veel artiesten hiervan zijn reeds overleden, waarvan een aantal niet heel oud geworden zijn.
Zo uit mijn hoofd: Joe Dassin (amper 40), Dalida (slechts 53, triest geval van zelfmoord), Gilbert Becaud, Jean Ferrat, Pierre Rapsat (slechts 53), C. Jérome (ook al slechts 53), Eric Charden, Frida Boccara (slechts 55), en Mort Shuman (slechts 54).

Al deze artiesten zijn op deze site vrij onbekend, of worden niet serieus genomen (wellicht met uitzondering van Adamo, Charles Aznavour, Michel Fugain, Julien Clerc en Gilbert Bécaud).
Of ze staan er gewoon nog niet op.

En deel 2 en 3 heb ik lekker ook.
Deze dubbel-LP op vinyl en in nieuwstaat.
En 4 sterren.