I Am.
Deze was wel heel erg hot in de niet zo hotte summer van 1979. Hoewel ik niet zo'n funkerd ben, deze elpee nog eens opgezet van de week.
Feest der herkenning weer. Retestrak, swingt de pan uit en staat nog steeds als een huis.
Zoals hierboven ook iemand opmerkt, zijn de hits nog de minste nummers van dit album.
In The Stone en Star zijn gewoon heerlijke swingende nummers en ook dat instrumentaaltje Rock That! (met gitaarsolo) mag er zeker zijn.Ook Can't Let Go en Wait sterke songs. After The Love Has Gone is me iets te klef en Boogie Wonderland heb ik echt teveel gehoord.
EWF hebben in de jaren 70 en begin jaren 80 nog een paar sterke platen gemaakt, maar halverwege de jaren 80 begon het succes af te nemen. Karakteristiek in hun swingende soul/funk was altijd het gebruik van de kalimba. En 2 wereldzangers: Philip Bailey en Maurice White.
I Am blij dat ik hem weer eens gedraaid heb.

De New Yorkse AOR-rocker Eddie Money heeft in Nederland nooit veel potten weten te breken.
2 keer de tipparade gehaald in 1978 en 1987, dat is alles.
Dat is jammer, want de man heeft best goeie muziek gemaakt (en nog).
Ik had ook gedacht dat deze plaat veel bekender zou zijn hier, maar 2 stemmen en geen berichten valt me nogal tegen.

Stel je iets voor tussen de oude Toto en Robert Palmer en Boz Scaggs op hun rockendst in (om het maar in de tijd te plaatsen), maar dan met meer gitaarsoloos (Jimmy Lyon) en in een iets hoger tempo en je komt een heel eind.
Mallaber en Turner van de Steve Miller Band verzorgen op deze plaat de ritmesectie.
De heerlijke feelgoodrockers Gimme Some Water en Can't Keep A Good Man Down hadden het verdiend om hits te worden.
Ook Nightmare rockt lekker weg met lekkere gitaarsoloos.
Het ook al beklijvende titelnummer dat de plaat opent zet in feite al de toon.
De afsluitende schitterende ballad Call On Me is misschien wel het mooiste nummer van de plaat.
Love The Way You Love Me, Maureen, Maybe I'm A Fool (met 70's-strijkers) en Rock And Roll The Place (heavy) luisteren ook lekker weg.
Nobody is het enige nummer dat wat minder is.
In ieder geval een plaat vol ongecompliceerde Amerikaanse snelwegrock, die niet uitnodigt tot het nieuwe rijden.

Eddie Money zit nog steeds in de muziek (laatste album is uit 2007) en toert nog steeds.
Op vinyl.

ELO was toch wel erg populair in de seventies en vroege eighties en terecht.
Dit is misschien wel hun beste plaat geweest, naast Out of the Blue (die misschien wel iets teveel van het goede is).
Heb hem vanavond nog eens opgezet (op elpee, volkomen krasloos!).
Beatlesque violenrock, zoals daarna eigenlijk nooit meer is gemaakt.
Ieder nummer is goed, waarvan ik Livin' Thing (nu weer bekend uit een reclame voor het WNF) en Tightrope het beste vind. Ook de andere nummers mogen er zijn. 3 keer horen en je zingt ze allemaal mee, en zo hoort het.
Ik doe een half puntje van de vijf af, omdat de LP wat kort duurt en Above the Clouds misschien iets minder is.
Jeugdsentiment en of het gedateerd klinkt... Ik vind eigenlijk van niet.
Jeff Lynne was (is nog steeds?) geniaal.

Als je dit album los ziet van de imposante ELO-catalogus, is dit natuurlijk een belachelijk laag gemiddelde .
Natuurlijk is het niet hun beste album, maar het is gewoon niet meer te vergelijken met de rest.
Ik vind hem overigens wel beter dan Discovery.
In feite klinkt het nogal als een voorstudie van The Travelling Wilburys.
In So Serious lijk je toch echt Tom Petty te horen en in Endless Lies Roy Orbison zelve.

Voor de rest is het inderdaad behoorlijk gladde popmuziek geworden met de kenmerkende enigszins doffe produktie van Jeff Lynne die je nog jaren later ook op albums van andere artiesten zou horen. Overigens gebeurt er stiekem nog genoeg in ieder nummer, als je maar doorluistert. En de meeste beklijven ook wel.

Heaven Only Knows is een lekkere meezinger, So Serious had zo op een Tom Petty-album kunnen staan en Getting To The Point is gewoon een mooie ballad, met zelfs een ingetogen saxofoonsolo.
Secret Lives is echter een disco-achtig niemendalletje.
Is It Alright is ook wat disco-achtig, maar wel beklijvend en heeft weer wat van de oude sound in zich, alleen komen de strijkers hier nu uit de synthesizer.
Sorrow Is About To Fall is een prima nummer wat mij zelfs enigszins aan het aloude Showdown doet denken en Without Someone is weer een mooie en erg goed gezongen ballad. Een heel sfeervol nummer.
Calling America was de erg aanstekelijke single, maar haalde de hitparade al niet meer jammer genoeg.
Endless Lies is een geval apart. Ook een ballad eigenlijk met een Beatles-achtige break en dan lijkt ineens Roy Orbison erg galmend in te vallen. Maar hij is het echt niet, dus knap gedaan van Jeff.
Send It is een redelijke afsluiter. Lekker snel nummer, misschien wel het snelste nummer van ELO. En dit had dan best weer van Shakin' Stevens kunnen zijn .

Conclusie: helemaal niet zo slecht als het gemiddelde hier .
Paar keer herbeluisteren, of nog een paar keer meer (heb ik ook weer gedaan de laatste weken) en dan pas eventueel alsnog afserveren.
Wat ik niet ga doen: 3,5* .
Op vinyl en puntgaaf.

Elton John, goed voor 53 hit- en tipparadenoteringen tussen 1970 en 2000, was met zijn 14e album weer op de weg terug, na de dramatische discodraak Victim Of Love (terecht de laagste beoordeelde plaat van hem).
Van deze plaat kent waarschijnlijk iedereen Little Jeannie wel, ook al haalde dat zelfs De Top 40 niet in 1980.
Dit is een klassieker geworden en terecht.
Vermeldenswaardig is verder over deze plaat dat de gitarist in 5 van de 9 nummers Steve Lukather is en op de overige 4 Richie Zito.
Op kant 1 trapt Elton stevig af met Chasing The Crown, een sterk nummer waarin Lukather zich laat gelden.
Daarna volgt het bekende Little Jeannie (niet geschreven met Bernie Taupin, maar met Gary Osborne) en het ook redelijk rustige, maar erg mooie Sartorial Eloquence. Het weer wat stevigere Two Rooms At The End Of The World, wordt enigszins ontsierd door te schetterende blazers op het eind. Daarmee is kant 1 ten einde.
Kant 2 is iets minder.
White Lady, White Powder is weer een stevig nummer en gaat inderdaad daarover ja.
Hier scheurt Zito wat op de gitaar en we hebben wat Eagles (Frey, Henley en Schmitt) in het achtergrondkoortje.
Dear God is het slechtste nummer van de plaat, Een sentimentele draak. Weet niet of het als kerstliedje is bedoeld, maar ook dan voldoet het niet.
Het eveneens rustige Never Gonna Fall In Love Again moet dan weer het Little Jeannie gevoel oproepen, maar doet dat helaas niet.
Take Me Back is dan weer een heel aardig enigszins country-achtig nummer met een folky middenstukje.
Het lichtelijk funky Give Me The Love wat wederom met veel backing vocals en blazers de plaat afsluit gaat ook nog wel.
Twijfel tussen 3 en 3,5, maar vind hem nu eigenlijk beter dan vroeger, dus voorlopig 3,5.
Ik raad iedereen die hierboven heeft gereageerd om hem nog eens op te zetten
Op vinyl en gewoon op het label The Rocket Record Company zoals het hoort.

Bij mij staat op de hoes "TV-CD Playing Time 78 Minutes" i.p.v. "16 Tracks".
Dit is natuurlijk ook weer zo'n verzamel-CD uit het begin van het CD-tijdperk, ook weer bedoeld om mensen die al een aantal LP's hadden van de betreffende artiest warm te maken voor de CD.
Nog niet lang alle albums van Clapton waren natuurlijk al op CD verschenen, dus dan was dit een goed alternatief.
Vond ik toen ook dus.
Deze CD stond vanaf april 1991 een half jaar lang in de Nederlandse LP Top-50.

Af en toe zet ik in het weekend ter indoctrinatie van de kinderen wel eens een verzamel-CD op van wat oudere artiesten, zodat ze hopelijk wat meer interesse krijgen in de wat oudere muziek en niet blijven steken bij Avicii, Taio Cruz, Rihanna, Taylor Swift en De Jeugd van Tegenwoordig, om maar eens wat te noemen.
Zo vielen onlangs Supertramp, Deep Purple en The Steve Miller Band best goed bij ze , maar Eric Clapton kon ze maar matig bekoren. Weten we dat ook weer.

Mij beviel het natuurlijk wel weer, maar toch ietsje minder dan vroeger.
Nu is dit natuurlijk ook echt een allegaartje, met bluesnummers, rocknummers, schommelstoelnummers, livenummers en ook nog Derek & The Domino's en The Cream.
Dat maakt het niet heel coherent, maar Layla, Wonderful Tonight, Let It Grow, Crossroads, Cocaine, I Shot The Sheriff, After Midnight, Sunshine Of Your Love en Knockin' On Heavens Door blijven toch fantastische nummers/versies, waardoor ik hier nog met gemak 4 sterren aan kwijt kan.