Ik kan me van vroeger nog herinneren dat ik deze elpee altijd een heel stuk minder vond dan vooral Four Wheel Drive en Head On...
Nu ik weer even al mijn BTO-elpees van zolder heb gehaald en deze nog een paar keer gedraaid heb, moet ik dat toch iets naar boven bijstellen.
Met hardrock heeft het niet zo heel veel meer te maken, maar het luistert toch nog zeker aangenaam weg.
Beste nummers zijn het lekker (ondanks de titel) voortdenderende en -boogieende My Wheels Won't Turn en het met lekkere gitaar (niet een typisch BTO-nummer) opgeluisterde Shotgun Rider. Easy Groove heeft inderdaad een easy groove, maar is net niet goed genoeg. Het titelnummer is ook weer niet typisch BTO, maar is wel goed. Down, down is ook nog wel een lekker nummer, maar de andere drie zijn maar la la. Met name Just For You is een niemendalletje. Toch maar 3 sterren dan, omdat hij niet zo tegenviel als ik gedacht had.
Op vinyl (perfecte Nederlandse persing op Mercury).

Voor de enigszins logge, altijd melodieuze, midtempo hardrock van B.T.O. heb ik toch altijd wel een zwak gehad.
Dit is hun vijfde plaat en mijns inziens de laatste echt goede. Van de hoes heb ik nooit een poster kunnen maken, want ik heb natuurlijk weer een (Amerikaanse persing) cut-out met het hoekje eraf.
Afgelopen week weer eens van zolder gehaald en opgezet. Valt op dat het niet gedateerd klinkt. Gewoon lekkere hardrock, waar je goeie zin van krijgt.
Met als uitzondering het bekende lui swingende Lookin' Out for No. 1 (hit in de zomer van 1976), wat op Arrow nog regelmatig langs komt. Heel fijn nummer.
Andere beste nummers zijn It's Over en de ballad Wontcha Take me For A While. Ook het lekker voortstompende Take It Like A Man (heeft nog aan de tipparade mogen ruiken) met Little Richard op piano hoor ik graag. Alleen Wild Spirit is misschien wat minder.
Anno 2011 (35 jaar later dus) nog steeds weinig mis met deze muziek.
Gewoon 4 sterren dus. Op elpee.

Ik geloof niet dat er nog jaren 80-liedjes zijn, die ik niet heb.
Dit is ook zo'n box die ik jaren geleden heb aangeschaft als verplichte kwartaalafname bij de ECI.
Blij dat ik daar al een tijd vanaf ben inmiddels.
Dit zijn natuurlijk van die compilaties die meegaan op vakanties en shuffelen op feestjes of avondjes met bezoek. En weinig mis mee.
Het valt op dat de meesten van mijn leeftijdsgenoten en wat jonger muzikaal zijn blijven steken in de jaren 80, uitzonderingen daargelaten en die ik dus veel plezier doe met dit soort muziek.

En natuurlijk staat hier niet alles op.
Deze is uit 1996 en valt derhalve al onder de Sony-vlag, maar feitelijk gaat het hier slechts om acts van de labels CBS, Epic en nog een paar kleintjes.
Het Columbia-label is feitelijk de 1991 Sony re-introductie van het CBS-label.
Tot zover het gelul.
Omdat het slechts CBS en aanverwanten is, is dit niet meer dan een redelijke verzameling jaren 80-liedjes. En verre van compleet dus.
Voor mij zit er niet heel veel fouts aan natuurlijk , al kan ik met name wegens een hoge irritatiefactor de nummers 3, 22, 37 (jaaarg!) en 68 niet echt goed meer horen.
Hetzelfde (maar dan wegens veel te veel gehoord, maar op zich niets mis mee) geldt voor de nummers 5 (staat op bijna iedere Sony-compilatie), 25, 30, 33, 40 en 56.
Iets te weinig kwaliteit achteraf wat mij betreft) hebben toch wel de nummers 2, 11 (te klef), 15, 48, 50 en 52.
Met de rest is natuurlijk helemaal niks mis.
Mijn favorieten hier zijn de nummers 7, 14, 17, 24, 26, 27, 31, 38, 42, 43, 51, 54, 65, 72 en 74.
En ja, hij gaat weer mee op vakantie.
Ook de delen 2 en 3.
Euh... leerzaam voor de kinderen, zullen we maar zeggen. .
3,5 * dan maar.

Ofschoon op een major label uitgebracht en geproduceerd door de begin jaren 90 veelgevraagde Paul Kolderie en Sean Slade is erg weinig bekend van deze band.
Kwamen uit Fort Myers, Florida en maakten in 1989 een plaat onder de naam The Unknown, deze in 1993 en reunieerden een keer in 2004 met de plaat Blackfish 2 als gevolg.
Muziek: tegen de hardrock aan, echter geen hairmetal meer, maar ook geen grunge, met als gevolg dat ze dus overal buiten de boot vielen en deze waarschijnlijk voor geen meter verkocht werd.
Standaardrockbezetting met 3 gitaren en een drummer.
Toch best een aantal lekkere nummers op deze plaat zoals The Fall, I Don't Care, I Wanna Know en Sugar Shack.
De ballads The Only One, If I en I Believe In You beklijven ook nog wel.
Ooit gekocht voor 5 gulden.
Op You Tube nog wel een paar stilstaande clipjes van te vinden.
Helemaal niet onaardig dit, dus 3*

Hardrock klassieker uit de 70's.
Ik weet nog dat ik een keer einde 1976 opstond om naar school te gaan,mijn tafelradio aanzette op Hilversum 3 en voor het eerst More Than A Feeling hoorde.
Ongehoorde sound voor die tijd. De week daarna de LP gekocht.
En veel gedraaid..
Deze staat nog altijd als een huis.
More Than A Feeling krijg je nog altijd geen slechte zin van en van Smokin' met zijn geweldige gierende keyboardsound al helemaal niet.
Boston is in feite Tom Scholz die deze wereldplaat zowat in zijn eentje in elkaar zette in een keldertje in Boston. Aangevuld met de wereldzanger Brad Delp (R.I.P.)
Tom Scholz omtwikkelde zelf de Rockman, een apparaatje waarmee hij gitaarlagen 'over elkaar kon stapelen'.
Dat hoor je op deze plaat (en alle volgende natuurlijk) iedere keer terug en geeft alle nummers een warme melodieuze inkleuring.
Verder is natuurlijk Foreplay/Long Time (Foreplay is het werkelijk geweldige intro van Long Time) een prachtnummer.
Ook Something About You heeft zo'n hemels intro.
Peace Of Mind en Let me Take You Home Tonight zijn ook prachtige nummers.
Alleen Rock 'n' Roll Band vond en vind (ook na 35 jaar) ik duidelijk het minste nummer.
Heb hem inmiddels op CD natuurlijk (LP is grijsgedraaid) en wordt nog regelmatig opgezet.
Verplichte kost voor iedereen die van (melodieuze) hardrock houdt.

Dit is feitelijk dezelfde compilatie als deze die reeds in 1988 verscheen en aangeprezen werd als de beide eerste albums op 1 CD.
Dat is niet waar.
Van "Van Kwaad Tot Erger" staan Dokter en Kakafonie er niet op en van "Voor God En Vaderland" Annie, Tis Weer Raak en De Ouwe Schuit niet .
Hetzelfde flikten ze met de 3e en 4e LP van Alquin.
Ik ga hier overigens geen correctie voor indienen...

Ik kan me nog herinneren dat ik deze CD heb gekocht bij Van Leest op de dag na de nacht van de grote aardbeving in Roermond op 12 april 1992 en ik daar een beetje aan ramptoerisme aan het doen was.
Ben er dus gewoon ingetrapt, want het zijn niet de volledige 2 LP's.
Maar gelukkig heb ik die ook nog .

De muziek blijft leuk.
In de jaren 70 toen werkelijk iedereen nog politiek correct was , moest je dit natuurlijk ook gewoon goed vinden.
Feestjes met kistjes Bavaria, Van Nelle half zware en daar af en toe wat andere kruimels doorheen .
En de LP's van Bots.
Dat waren nog eens tijden.

Voor dit geheel natuurlijk 4 sterren (4 gele sterren is te weinig!), review over de muziek bij de afzonderlijke albums.

Vanmiddag nog eens opgezet tijdens het aardappelen en spruitjes schillen.
En nou nee, zo slecht is het nu allemaal ook weer niet.
Waar ik bij eerdere albums van Bryan Adams de iets rustigere nummers meer kan waarderen dan de echte uptempo-nummers, heb ik dat hier net andersom.
Plaat opent redelijk met 2 uptempo-nummers en dan de eerste ballad Let's Make A Night To Remember, die nog net aan de goede kant van de kwijlstreep blijft. Titelnummer is ook behoorlijk OK.
Van I Wanna Be Your Underwear is alleen de tekst 'aardig', maar We're Gonna Win is het lekkerste nummer van de plaat. Verder kan ik It Ain't A Party en vooral ook Black Pearl nog wel waarderen.
De rest (inderdaad bijna allemaal rustige nummers) houdt niet over.
En Have You Ever Really Loved A Woman vind ik echt een kwijlebal van een nummer.

Waarschijnlijk het beste album van Bryan Adams, wellicht samen met het Unplugged album.
Ik sluit me dus aan bij het merendeel van de users hier, dus we zullen met zijn allen wel gelijk hebben.
Niet zo fun-rockend als op Reckless gaat het hier wat de diepte in en hoor ik er zelfs af en toe een U2-achtige benadering in. Ook de teksten gaan ergens over.

Er staan eigenlijk alleen maar goede songs op.
En daarom is het eigenlijk best moeilijk om mijn favoriete nummers te noemen, maar laat ik het maar houden bij de aanstekersongs Home Again en Remembrance Day en daarnaast de heerlijk uitwaaierende en relaxte nummers Into The Fire en In The Heat Of The Night.
Aparte vermelding verdient nog Native Son (misschien dan toch het allermooiste nummer van de plaat) en het lekker wegrockende Victim Of Love.
En dan hebben we al weer meer dan de helft gehad.
Ook perfect geproduceerd deze plaat weer door Bryan en de onvolprezen Bob Clearmountain.
Inderdaad bijna niet te geloven dat hij hiervan live geen nummers brengt.

Na deze plaat zien we Jim Vallance niet meer terug, komen er andere producers en worden de albums minder van kwaliteit, al blijft hij nog heel lang veel CD's verkopen.
Die albums mag ik ook nog gerust horen, maar kennen toch behoorlijk wat skipmomenten.
Maar deze zit toch echt nog tegen de 5 sterren aan, ook nu nog.
Edit: en 2/100 omhoog .

Je kunt zeggen wat je wilt,maar dit is ongetwijfeld een klassieker uit de jaren tachtig en wel uit 1984 het jaar dat er heeeel veel goede muziek is uitgebracht.
Straighte meezingbare rock, zoals het hoort.
Run To You, It's Only Love, Summer of 69, Somebody en Heaven staan nog steeds als een huis.
Vaste voorbijkomers op alle Classic Rock stations.
Fantastisch open en helder met knallende drums geproduceerd door de onvolprezen Bob Clearmountain.
Voor mij hoort deze vooral bij de Summer of '85, een slechte zomer qua weer, maar met deze plaat werd het vanzelf beter.
Is ook meegeweest naar Lloret de Mar op een bandje, samen met bv. U2, Big Country, The Cure en Talking Heads om maar eens wat toppers te noemen uit die jaren.
Zelfs mijn kinderen (nog niet in pubertijd) zingen dit volop mee. Zegt ook wel wat.
De plaat die hij hierna maakte is zelfs nog iets beter.
Later werd het allemaal wat gladder, maar de karakteristieke ietwat hese stem van de man, maakt zelfs van een matige compositie altijd nog iets.
Beste nummers zijn moeilijk te noemen, 2 mindere wel wat mij betreft, ik zal niet zeggen welke.
Daarom 4 sterren nog steeds.
Heb deze nog op elpee (perfecte Nederlandse Epic-persing).