Ja, de Rotation-compilatie van Catapult dus.
Zag ik ergens rond de eeuwwisseling liggen bij Van Leest voor een tientje. En kon ik niet laten liggen dus.
Veel van deze hits heb ik ook nog op 7"-singeltjes .
Een vriend van mij had in de zomer van Let Your Hair Hang Down hetzelfde kapsel (en kleur) als zanger Cees Bergman .

De groep werd opgericht tijdens een vakantie in Lloret in 1973 door muzikanten die al in popgroepjes uit Leiden en Katwijk aktief waren.
In het metronomisch voortdenderende (I Hope We're Gonna) Hit The Big Time (misschien wel de eerste en de beste hit), hoor je ze zingen "A Plane Brought Us To Lloret".
Zij werden gehoord door producer Jaap Eggermont (destijds ook erg aktief met de Golden Earring) die hen aanraadde glamrock te gaan spelen.
Barry Hay verzon de naam Catapult en hun eerste optreden was in het voorprogramma van de Earring.

Naast Hit The Big Time vind ik Remember September (zo'n lekker meezingertje), The Stealer, Here We Go (ook zo'n vrolijk meezingertje) en Seven Eleven de beste hits.
Let Your Hair Hang Down (grootste hit) heb ik misschien wel iets teveel gehoord en Teenybopper Band is gewoon alleen maar leuk.
Van de niet hits zijn Performers Prayer, Back On The Road Again, See You Back in '86, Nightrake en Springtime Ballyhoo (maniakaal toetsenwerk en gek genoeg doet dit me aan Iron Maiden denken) ook gewoon goede nummers.
De 2 lange symfonummers Accident en Midsummer Switch zijn zelfs geweldig.
Is er soms nog iemand die in Midsummer Switch iets terughoort van She Flies On Strange Wings van de Golden Earring?
Sowieso valt bij deze groep het dikwijls gierende toetsenwerk en het roffelende drumwerk in positieve zin op.

Wel vreemd dat de laatste 2 singeltjes van de groep Disco Njet, Wodka Da en Schoolgirl er niet meer op staan. Die waren trouwens wel niet zo leuk meer, kan ik me herinneren.

Jeugdsentiment van de ergste soort, het zal best, maar ik vind dat deze muziek behoorlijk overeind is gebleven en valt me na weer een paar keer herbeluisteren meer dan 100% mee.
En mijn singeltjes blijf ik koesteren ...

Tiende album alweer van deze Beatlesque light-hardrockers.
Altijd toegankelijk, altijd melodieus. Deze door Richie Zito geproduceerde plaat is zeker niet de minste.
Het hierboven al genoemde The Flame is een erg mooie ballad en het mooiste nummer van de CD. Ook andere nummers zoals Let Go, All We Need is a Dream, All Wound Up, Never Had A Lot To Lose hebben een hoog meebrulgehalte en zomergevoel en geven visioenen van zonnige dagen in auto met raampje open en gas lekker intrappen. En deze keihard draaien natuurlijk.
Ook Ghost Town en No Mercy zijn aardige nummers, alleen de cover van Don't Be Cruel van Elvis had voor mij niet gehoeven. Op CD.

Die LP is natuurlijk gewoon op Mercury.
Nadat zij uit The Runaways was gestapt, maakte Cherie Currie onder leiding van Kim Fowley dit album.
Van de hardrock met punky invloeden van The Runaways, hoor je hier helemaal niets meer terug.
Pijnlijk duidelijk hoor je ook dat Cherie Currie helemaal niet zo'n goede zangeres is en nogal een dunne stem heeft.
De muziek is eerder een soort rustige supermarktmuzak die niet stoort, maar ook absoluut niet blijft hangen. En voor deze keer eens wel redelijk gedateerd jaren 70 klinkend.
Het enige vuur zit in het slotnummer Young And Wild wat dan wel weer van The Runaways had kunnen zijn. Andere niet onaardige liedjes zijn Call Me At Midnight, Science Fiction Daze en I Like The Way You Dance.
Al bij al lang niet goed genoeg voor een wereldwijde doorbraak.
Sterker nog, na dit album ging zij helaas steeds verder bergafwaarts met drugs- en drankverslavingen.
Aardige stukje nostalgie toch niettemin, maar de hoes is nog het leukste .
Op vinyl.

Verder wil ik wel nog de film The Runaways aanbevelen waarin Cherie Currie gespeeld wordt door Dakota Fanning.

De slechtste muziek is dit zeker niet.
Voor mijn part noem je het Sky-radiomuziek of huisvrouwenmuziek (ook weer zo'n uitdrukking). Het klinkt allemaal behoudend en gladjes, zeker, maar er werd en wordt veel ergere meuk gemaakt dan dit.
En met de stem van Michael McDonald is natuurlijk helemaal niks mis, bij The Doobies hoor ik hem ook graag.
Ben het er wel mee eens, dat hij het hier er alleen nog gladder op maakt.
Per saldo hou je hier dus een album met een aantal sterke songs over, die typisch begin jaren 80 glad klinkt, maar wel een fantasties geluid heeft (en dan heb ik het over de LP) en een paar kwezelnummers..
Komt dus voor mij net aan 3*, als je hem gewoon in de tijd plaatst.

Zoals ik al zei:
intelligente poprock, niet al te makkelijke muziek, met invloeden van 10CC, Queen, Pilot en The Tubes en hier en daar een beetje symfo.
En typisch jaren 70 inderdaad.
2 goede leadzangers en lekker, maar niet al te heavy gitaarwerk..
Beste nummers zijn Millionaire, Young Men Gone West, Dear Jean en Honeymooners, zonder de rest tekort te doen.

Groep heeft nooit veel potten gebroken, ook niet in Engeland en dat is jammer, want dat hadden ze best verdiend. Aan deze muziek ligt het niet, maar ja in 1977 moest alles ineens punk en new wave zijn en viel dit soort groepen met hun intelligente muziek buiten de boot.
In 1982 zijn ze er dan ook mee opgehouden.
Toch is deze groep aan te raden voor jaren 70 liefhebbers.
Op vinyl.

Deze derde elpee van The Commodores laat misschien wel het beste horen waar de Commodores in de mid-70's voor stonden.
Moddervette, zwetende, retestrakke en superswingende funk.
Een genre dat tegenwoordig nog maar een sluimerend bestaan leidt, heb ik het idee.
Vooral bij Hold On en Free (die in elkaar overlopen) en daarachteraan nog Mary, Mary kun je echt niet stil blijven zitten.
Sweet Love is de verplichte ballad (met de ballads zouden ze later veel succes krijgen).
Gimme My Mule swingt ook weer als de neten en Cebu is een aparte instrumentale afsluiter.
Na Commoderes uit 1977 en de swingende live-dubbelelpee werd het allemaal minder funky en steeds slapper, maar werden wel de hits gescoord.
Na Nightshift ben ik afgehaakt.
The Commodores treden nog steeds op, maar het laatste album is uit 1993.
En Lionel Richie staat nu vooral in Las Vegas. Tja.
Op vinyl.