Hier heb ik de originele LP nog van, puntgaaf en op MCA (Duitse persing) .
De perserij van MCA (en ook Virgin en Island) leverde altijd stofhappers op, dus deze mocht eerst even onder de kraan en daarna met een zacht doekje gewassen en met een nog zachter doekje afgedroogd worden, voor hij weer onder de naald mocht .
Het originele Engelse album was overigens ook op MCA, de Amerikaanse versie was op Sire.
Ook staan de nummers 14 t/m 21 echt niet op de originele LP, maar ik heb nu even geen zin om het te gaan corrigeren.

Robin Scott (M) maakte hiermee een lekkere, enigszins foute discoplaat, die toch wel wat boven het genre uitstijgt door intelligente en wat kale en droge instrumentatie (geen strijkers!) en onmiskenbaar Engels klinkt. Veel synthesizers ook, waardoor het ook wat in de buurt komt van bv. Gary Numan.
Guilty pleasures die ik vroeger al goed vond (maar toen niet goed mocht vinden) en nu nog steeds, zijn de beide hits Pop Muzik (nr. 3 in juli 1979) en Moonlight And Muzak (nr. 12 in maart 1980). Beide in lange versie, dus top wat mij betreft.
Ook Cowboys and Indians en het wat melige Unite Your Nation zijn leuke nummers.
Het lange Modern Man/Satisfy Your Lust staat ook voor intelligente disco.
That's The Way The Money Goes is echter lichtelijk irritant.

En deze groep blijkt dus eigenlijk een soort voorloper van Level 42 te zijn geweest. Ook nog wat geleerd vanavond.
3 sterren voor dit nog steeds leuke album, dat ook in de produktie nog steeds lekker klinkt.

Eerste album van de Canadese (Toronto) new-wave groep Martha & The Muffins.
De hoes laat de topografische kaart van Toronto zien.
Album werd opgenomen in Engeland en geproduceerd door Mike Howlett, een bekende new-wave producer in de jaren 80.
2 Martha's (Johnson en Ladly) verzorgen de vocalen en Ladly ook de keyboards. Vocalen doen me hier en daar een beetje aan Patti Smith denken.

Deze LP staat vol met strakke, puntige en aanstekelijke new-wave liedjes, ruim gelardeerd met toetsenwerk en altijd ook een saxofoontje er tussendoor.
Echo Beach kent toch hopelijk iedereen en is een klassiekertje geworden. Hoort in iedere jukebox thuis. Heb het clipje maar bijgevoegd.
Een ander prachtig nummer is het door een mooi toetsenmotiefje gedragen enigszins weemoedige Saigon.
Ook Monotone, Paint By Number Heart, Indecision en Cheesies And Gum zijn van die aardige typische vroeg jaren-80 new wave liedjes.
Hoogtepunt is echter het langzame en onheilspellende Sinking Land, waar je haren zowat overeind van gaan staan.

Martha & The Muffins bestaan overigens nog steeds.
Op vinyl en puntgaaf.

Molukse band, destijds erg populair in Nederland, mede door de spetterende live-optredens, waarvan ik er een aantal mocht meemaken.
Alleen de toetsenman was een autochtone Nederlander en voor de rest op deze plaat ook nog de in de jaren 70 overal aanwezige percussionist Neppy Noya mee.
Zoals gezegd werden zij de Nederlandse Santana genoemd, maar er zitten verder ook nog genoeg elementen uit de Molukse muziek in.
Dit leverde in 1978 in ieder geval 2 hits op: Latin Dance (iedereen liep toen dat drumroffeltje na te doen) en Dansa.
Sowieso geweldig gitaarwerk (Chris Latul) en drumwerk (Zeth Mustamu) op deze plaat. Steeds aangevuld met van allerhande soorten percussie.
Verder zijn het lange (op een rustig Santana nummer lijkend) Sibu-Sibu, maar vooral Beautiful Berimbau/Sleep My Love met al zijn mooie en vreemde geluidjes werkelijk prachtige nummers.
Het uptempo Sageru was destijds de live-favoriet en kende eigenlijk ook iedereen.

Een echte Nederlandse jaren-70 aanrader dit. Tijdloze muziek.
Ik heb de LP nog en die klinkt nog steeds werkelijk fantastisch.
4 sterren.

Late jaren 70-klassieker.
Toen Paradise By The Dashboard Light in november 1978 een hit werd, werd het album in de slipstream meegezogen. Het heeft in 1978/1979, 1988 en 1993 in de albumlijsten gestaan.
In die steenkoude winter van 1978/1979 kon je niet om Meat Loaf heen.
Iedereen had dit album of leende het van iemand en het werd op ieder feestje gedraaid.
Met carnaval 1979 waren mensen verkleed als Meat Loaf (ook vrouwen!).

Bombastisch, theatraal, over de top.
Het zal wel, maar ik vond en vind het nog steeds geweldig.
Fantastisch gedaan door Jim Steinman en Todd Rundgren (die ook alle gitaren speelt).
En Meat Loaf natuurlijk die wel niet de allerbeste stem heeft, maar voor deze bombast wel de meest geschikte.
En verder nog wat personeel van de E-Street Band.
Born To Run van Springsteen klinkt overigens net zo bombastisch en overgeproduceerd als deze plaat.

Het titelnummer is van uitzonderlijke klasse, Two Out Of Three Ain't Bad de mooiste ballad en You Took The Words (met dat geweldige gesproken intro) de lekkere meezinger.
De rest is ook zwaar OK.
Over de mini-opera Paradise By The Dashboard Light zal ik het maar niet hebben.
Voor wie wil weten hoe dit precies zit, zal ik daar wel een keer een apart berichtje aan wagen.

Op een of andere manier heb ik deze plaat nooit op CD kunnen bemachtigen. Omdat ik namelijk de LP nog heb in goede staat, wil ik daar niet meer dan een rommelmarktprijsje voor betalen.
Op de LP staan overigens niet de woorden "Songs by Jim Steiman".
En 4,5*

Errug leuke en aanstekelijke muziek. Altijd herkenbaar door het onmiskenbare nasale stemmetje van Sally Carr.
Sacramento, Samson And Delilah en The Talk Of All The USA zijn popklassiekers die nog altijd voor een vrolijke grijns op het gezicht zorgen.
Het rustige Soley, Soley (liedje van Fernando Arbex van Barrabas) is gewoon heel mooi.
En van de rest krijg je ook gewoon goeie zin. Soms richting country (Medicine Woman) door af en toe een steelgitaartje en soms tropisch door af en toe keteldrums, marimba en akoestische gitaren.
Louise is een apart popnummer, maar prijsnummer naast alle hits is de licht spiegedeliese flowerpower meezinger Queen Bee.
Deze groep was veel minder "middle of the road" dan hun naam doet vermoeden.
En 4 sterren, makkelijk.
Op vinyl, in redelijk tot goede staat, Duitse persing

Na 3 al goede LP's was deze vierde nog een stukje beter.
Ook opgekomen met de punkgolf, maar de muziek had er uiteraard niets mee te maken.
Volstrekt uniek eigen geluid dat wel, had deze band.
Romantisch, soulvol en rockend en met die knauwende stem.
In 1981 ook op Pinkpop gezien.

Beste nummers het prachtige Love And Emotion, Maybe Tomorrow, de mooie cover van You Better Move On, Love Me Like You Did Before, Just Give Me One Good Reason en She Was Made In Heaven.
Geen zwakke nummers.

Tijdloos en prachtig album en het wordt echt tijd dat ik mijn cassettebandje ga vervangen nu.
Overigens is het Rockpalast concert uit 1981 makkelijk zat te vinden op het strand van Johnny Sparrow .