Laatste weken nog eens een paar keer opgezet en het viel me eigenlijk wel mee.
Strakke new-wave gedragen door de polymoog met een echte drummer, een echte bassist en de meestal redelijk aangenaam voortneuzelende stem van Gary Numan.
Klinkt mechanisch, maar toch niet koud en de melodie wordt niet vergeten.
Waarschijnlijk was hij zijn tijd toch een beetje vooruit, want deze (en ook volgende albums) werden in de Nederlandse muziekbladen (Muziek Express, OOR) destijds behoorlijk afgekraakt.
Daarbij wekte zijn verschijning ook nog weerzin op (Boy George was er nog niet...).

Niettemin zeker geen verkeerd album dat wat mij betreft de tand des tijds wel heeft doorstaan, maar waarvan je, als je het hoort, ook meteen weet dat het uit die jaren komt.
Synthipop-pionier dus.
Beste nummer zijn Cars (tipparade in oktober 1979 en heb ik lekker nog op 7"), Metal, Films, Tracks, Engineers en de instrumentale opener Airlane.
Nummers die beklijven en in je hoofd blijven zitten.
Conversation is door zijn lengte wat 'moeilijker' en de rest is eigenlijk ook niet verkeerd.
Gemiddeld is kant 1 net wat beter dan kant 2.
Goede plaat dus met een uniek eigen geluid.
Op vinyl (origineel).

Na het einde van het enigszins onderschatte Spooky Tooth is dit het derde solo-album van deze zanger/toetsenman, die na Spooky Tooth met het erg mooie Dream Weaver nog even van de bekendheid bleef genieten.
Dat was omstreeks 1977 al weer een beetje voorbij.
Niet dat dat perse aan deze plaat ligt, want ook dit is weer een album met soms mooie, volledig door toetsen en door de karakteristieke hoge stem van Gary gedragen popmuziek, redelijk vlot gebracht, maar soms niet altijd even beklijvend.
Op de binnenhoes staat letterlijk:
"This Is An Album of Keyboard Instruments With The Exception Of Drums And Percussion".

Sky Eyes is de Dream Weaver van dit album, maar net niet zo goed.
Andere mooie nummers zijn Starry Eyes, het met eens enigszins soulfeel (en dameskoortje) gebrachte Sail Away, Touch And Gone and Night Ride. In Lost In My Emotion weer het dameskoortje voor het soulgevoel, wat dan eigenlijk net niet bij deze muziek past.
Toch was Gary Wright zijn tijd redelijk vooruit met dit soort muziek.
In de beginjaren 80 kregen we er immers veel meer van dit soort.
Omdat er ook geen slechte nummers op staan, toch gewoon 3 sterren.

Sinds 2008 toert Gary Wright met Ringo Starr & His All Star Band.
Op vinyl.

Punk/new wave verzamel-elpee die destijds 10 gulden kostte.
Op de binnenhoes een hilarisch verhaal (zeker achteraf) over hoe zielig die new-wave artiesten waren en met de nek werden aangekeken en hoe ze gesteund konden worden. Uiteraard door deze plaat te kopen, maar ook door een brief te schrijven naar Willem Duys, Hans van Willigenburg en de Consumentenbond. Lachen.
Nog een citaat dan: "Wordt er niet bij iedereen een tere snaar geraakt wanneer Jonathan Richman in een rafelige korte broek door het koude Amsterdam loopt en zich door een journalist op ijsjes te laten trakteren?"
Op de voorkant een collage van groepsfoto's waarvan ik nu alleen nog Johnny Rotten en Sid Vicious en Billy Idol en Tom Petty herken.
De muziek is OK.
Van Tom Petty tot Motorhead, in 1977 was alles punk en new wave.
Ook The Motors, Dwight Twilley en Earthquake hebben niet veel met new wave te maken.
Paar klassiekers hierop: Roadrunner (niet de 7"-versie!) van Jonathan Richman, Pretty Vacant van de Sex Pistols en Anything That's Rock And Roll van Tom Petty & The Heartbreakers, Your Generation van Generation X (Billy Idol) en zeker ook Gary Gilmore's Eyes van The Adverts.
Als echte punknummers zijn dan nog aan te merken Johnny Moped, X-Ray Spex (zo slecht dat het gewoon leuk is) en The Radiators From Space.
Verder gewoon lekkere nummers van The Rubinoos, The Motors, Eddie and The Hot Rods en Radio Stars.
Jeugdsentimentplaatje dit.
Nu nog even iemand die de legendarische live-verzamelaar Live At The Roxy met o.a de Pistols, The Clash, Johnny Moped en Wire hier toevoegt.

Ja, je ziet wel wat jaren 70 attributen terug op de hoes.
De vaas met rozen, de sansevierias, de laarzen en volgens mij ook nog Wharfedale speakers.

Palingsound.
Tot en met 1974 was de George Baker Selection iedereens guilty pleasure en mocht je ook nog gewoon zeggen dat je daar LP's van had.
Toen in 1975 Linda Jonkman erbij kwam en er een gigantische nummer-1 hit werd gescoord met Paloma Blanca (een evergreen), waren ze in een keer not done.
En werd het muziek voor huisvrouwen en bejaarden ineens.
BZN zou een jaar later dezelfde weg bewandelen.
Vandaar dat ik de meeste LP's van George Baker inmiddels wel heb (weggevertjes of kwartjeswerk). Sommige heb ik zelfs dubbel.

De met een aangenaam warme stem gezegende (ja, echt waar) Hans Bouwens schreef alle nummers zelf, behalve Send Me The Pillow wat natuurlijk een country smartlap van Hank Locklin is en die er voor mij niet zo nodig had op gehoeven.
Muzikaal gezien zit de George Baker Selection echt wel goed in elkaar, alleen neigt het af en toe wat te veel naar de smartlap, waar ze dan overigens ook nog goed mee wegkomen.
De nummers worden dikwijls opgeluisterd met mandoline en allerhande fluiten.
Morning Sky werd wederom een nummer-1 hit.
Bij Open Up Your Heart krijg ik wel een beetje een Griechischer Wein-gevoel en bij de echt mooie smartlap Take Me Home zelfs een Waltzing Matilda-gevoel.
Ook echte mooie liedjes met een sterke melodie zijn The Fisherman (ook een smartlap) en Seagull.
Het titelnummer A Song For You is Dixieland.
Mindere nummers zijn African Dream en Superstar.
Voor alle mensen die al die in winkelcentra musicerende Andesbewoners en hun muziek zo leuk vinden: George Baker kon dit dus ook, maar dan beter.
En vreemd genoeg klinkt deze muziek niet gedateerd.
Helemaal mijn muziek is het niet, maar het zit gewoon goed in elkaar.
Op vinyl (uiteraard) en puntgaaf.
Ik heb er 35 jaar later best wel 2,5* voor over.
Kijk al uit naar de volgende en naar de hele stapel BZN-elpees...

Heerlijke plaat van deze Canadees met Italiaanse roots.
Het ietwat bombastische van de voorgangers is weg en hier werd een sublieme mengeling, van funk, soul, rock en jazz op het vinyl gezet, die swingt als de neten.
En nog toegankelijk is ook.
Het gaat meteen los met het heerlijk funkende Appaloosa.
The River Musf Flow is ook funky maar iets rustiger, I Just Wanna Stop de ballad met veel soul en dameskoortjes.
In het titelnummer gaan werkelijk alle remmen los wat een geweldig funk/jazzrocknummer oplevert.
Feel Like Flying is ook een ballad en The Evil Eye is ook weer zo'n erg lekker nummer.
Ook de 2 andere nummers zijn gewoon goed.
Dit is zo'n typisch jaren 70 muzikantenalbum.
Iedere muzikant is een vakman en dat kun je dus horen ook.
De plaat heeft ook het typische geluid van de jaren 70 (wat je vooral hoort door die dameskoortjes), maar dat stoort dus helemaal niet, integendeel zelfs.
Heb deze nog op cassette (met op de andere kant Christopher Cross).

Helemaal geen slechte Earring-plaat deze.
Klinkt heerlijk relaxed en basic geproduceerd en heeft zo'n semi-unplugged sfeertje, wat halverwege de jaren 90 wel in was.
Het album is dan ook opgenomen in de garage van George Kooymans.

De eerste 5 nummers zijn sowieso allemaal goed, waarbij ik Minute By Minute misschien nog wel beter vind dan de hits Hold Me Now en Johnny Make Believe. Angel is een prettige opener.
Ook de laatste 3 nummers zijn gewoon goed met het geweldige Freedom Don't Last Forever en de ruige afsluiter Legalize Telepathy.
The Unforgettable Dream is apart met het gebruik van de bandoneon en I Can't Do Without Your Kiss is een countrynummer, (waarom mogen de Stones dat wel?) met de aloude Ton Masseurs van The Tumbleweeds op pedal steel.
Dit album heeft een prettig geluid, is lekker puur geproduceerd en slechte nummers hoor ik niet, het spijt me geweldig.
Komt bij mij zeker in de Top-10 van beste Earring-albums.

Meer opzetten is het devies.

En zo werd Graham Parker in de slipstream van de punk/new wave van die jaren ook wat omhoog gestoten in de vaart der volkeren.
Al heeft zijn rockmuziek met flinke soulscheut daar niet zo heel veel mee te maken.
De wel enigzins (vooruit) punky single New York Shuffle hielp daar natuurlijk bij.
Wel een geweldig nummer trouwens.
Eentje waar je heel blij van wordt (get uptight tight tight).
Voor de rest is dit ook een goed album met smans knauwende zang als trekker.
De eerste 3 nummers zijn erg goed. Stick To me als straighte rocker.
Het soulvolle I'm Gonna Tear Your Playhouse Down (pretty soon) (ook bekend van Paul Young) en het reggae-achtige Problem Child.
Ook Soul On Ice een lekker nummer.
Beste nummer van de plaat is echter het werkelijk hemeltergend mooie Watch The Moon Come Down, met een prachtige opbouw. Krijg ik nog altijd kippevel van.
De ook al goede rocksong Thunder And Rain is nog gecoverd door Ellen Foley op Night Out.
The Heat in Harlem is ook al erg goed.
Overigens heeft deze man nog nooit een slechte plaat afgeleverd.

Nederpopklassieker.
Deze hoorde je inderdaad overal in de jaren 1977/1978 samen met Shpritsz, Nina Hagen Band, Sex Pistols, The Babys en Sweet d'Buster.
Lekkere puntige popsongs met een new-wave sfeertje, veel dameskoortjes en goeie melodieen.
Die Hans Vandenburg was inderdaad de leukste thuis en de concerten toen waren erg leuk.
Deze eerste was meteen hun beste, daarna werd het langzaamaan wat minder.
Beste nummers zijn het (ook muzikale!) orgasme Armee Monika (mein Korper ist fur alle Manner da), Superman (met dat lange intro) en Lasting Forever met mooie opbouw.
Opener Beep Beep Love kan iedereen 'uit die tijd' nog moeiteloos meezingen (she landed on my roof, mad love from Venus).
Ook Mission a Paris, Henri en Rubber Gun zijn erg sterke nummers.
En steeds weer die dameskoortjes (Meike Touw en Josee van Iersel) om het extra op te leuken.
Het enige iets mindere nummer vind ik Girls Never Know hetgeen de maximale score belet.
Verplichte kost voor iedereen met interesse in Nederpop.
Ook ik heb deze nog op LP en heb daarnaast ook nog ooit Back to 19 Mistakes gekocht op CD waar 7 van de 10 nummers van deze plaat ook op staan.