Heavy Metal Records was (is?) een Engels platenlabel, de groepen die op deze plaat voorkomen, komen derhalve allemaal uit het Verenigd Koninkrijk.
Dit is natuurlijk de tijd van de NWOBHM en dit album doet daar ook aan mee.
Knaak-elpeetje ooit.
Jammer genoeg is het niet allemaal even goed.
De nummers van Lionheart, Jess Cox (ooit de eerste zanger van de Tygers of Pan Tang), Mantle-Swallow-Palmer, Mendes Prey en Persian Risk zijn op zijn hoogst middelmatig.
Het nummer van Shiva is aardig, maar is geen hardrock, laat staan heavy metal. Twisted Ace is ook wel aardig.
No Faith komt met de cover van Oh Well van Fleetwood Mac heel aardig weg en het doomclubje Witchfinder General hier met een niet zo'n doomy song. Buitenbeentje hier is de symfogroep Pallas, die blijkbaar in het begin van hun carriere hardrock maakten. Was me nooit opgevallen tot nu toe,
De 2 beste nummers op deze plaat en echt goede rockers zijn die van Overkill (met zanger die qua stem wat weg heeft van Roger Daltrey) en No Quarter (bij mijn weten niet de Led Zeppelin tribute band). Ook Overkill is volgens mij niet de trasmetal band die vanaf 1985 opkwam.
Ook Lionheart is niet de Lionheart die hier op de site staan met albums uit 2007 en 2011.
Anno 2012 lijken alleen nog Pallas en Witchfinder General actief.
Aardig curiositeitje dit.

Urgent live-album van Herman Brood en zijn Wild Romance.
Uitgebracht na slechts 2 studioplaten toen hij niettemin al op het toppunt van zijn roem was.
Plaat klinkt ook ruim 30 jaar later (Jesus Christ is dat pas zo kort geleden) ontzettend gedreven en vooral gejaagd en gehaast.
Zelfs het rustige nummer Still Believe (Sweet d'Buster) gaat een paar maten sneller waardoor gastsaxofonist Bertus Borgers (Sweet d'Buster) zijn eigen nummer amper bijhoudt.
1 grote speedtrip.
Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat na weer een van hun dampende, zwetende, met veel bier (in glas!) overgoten optredens in De Nar (de iets oudere Zuid-Oost Brabantse lezertjes weten waar ik het over heb) de goede man naast mij kwam zitten aan de bar en toen een pilsje aan mij vroeg omdat hij geen geld had.
Ik heb hem dat toen maar gegeven en getracht een gesprek aan te knopen.
Tevergeefs, zo leip als een deur die gast.
Herman Brood & His Wild Romance beurden toen 1000 gulden voor een optreden.
Dit zijn dus de herinneringen die je koestert.
Danny Lademacher was trouwens een fantastische gitarist.
Ik kan niet anders dan 5 sterren voor deze trip down memory lane.
Speciaal aanbevolen voor de wat jongere MusicMeter lezertjes die willen ervaren hoe leuk de jaren 70 ook waren.
Geniale hoes ook.

Zoals west zegt, hadden deze compilaties (in feitelijk nog de beginjaren van de CD) wel degelijk nut, ook voor D.J.'s.
Zelf kocht je ze inderdaad om gewoon weer een aantal goede nummers van bekende artiesten erbij te hebben (was ook fijn als er visite kwam, een CD had toen nog status namelijk).
Ook al was er altijd wel wat overlap, met wat je al had. Dit soort compilaties kwam ook dikwijls nog gewoon op dubbel-LP uit (deel 1 en 2 samen, of gewoon met meer nummers).
Dit deel 1 heb ik zelf niet, maar deel 2 wel (op musicassette, jazeker).

En voor de duidelijkheid, hier staat dus geen een k..nummer op, maar allemaal topliedjes en daarvoor is ie eigenlijk 5 sterren waard.
Toch doe ik er een halfje af, omdat ik het über-politiek-correcte Over De Muur ook toen al teveel heb gehoord en omdat Twilight Zone en Purple Rainer niet in de lange versie op staan. Had best gepast.
De allerbeste nummers vind ik Layla, Mama, Purple Rain, Hotel California, Paranoid en How You Gonna See Me Now.
Amen.

Deze heb ik dan wel.
Een heel stuk minder goed dan die van 1990 en 1991.
Ik denk toch dat dan aan de samensteller ligt, want er was ook in 1989 nog genoeg goede hitparademuziek.

De eerste CD is inderdaad ruimschoots beter dan de tweede.
Met geweldige nummers van Guns'n Roses, Queen en Roy Orbison. Verder nog OK op die de nummers van De La Soul, Simple Minds (mooie bewerking van een traditional), Kim Wilde, Tone Loc en Neneh Cherry. Bangles ook, maar heb ik teveel gehoord. Almond en Pitney is slecht voor mijn glazuur, maar wel lekker en Froger en vooral Barbarella (U.O. Me van Luv' part 2) doen we maar bij de guilty pleasures.
De Simply Red cover van Harold Melvin heb ik een wat tweeslachtig gevoel bij.

Op de tweede CD vind ik alleen de nummers van Soul II Soul, Tina Turner, Carly Simon (erg lekker) en Roxette echt goed.
De exoten Kaoma en Margaret Singana werden beiden nummer 1 en kan ik toch ook nog wel om glimlachen.
Sydney Youngblood is ook nog wel lekker zomers, Richard Marx wederom te klef en Technotronic ook nog steeds leuk.
Hele echte dieptepunten zie ik gelukkig niet, maar de niet genoemde zijn dan ook niet belangrijk genoeg om genoemd te worden, behalve The Supremes dan, maar dat werd toen opnieuw uitgebracht.
Lineair gezien dus inderdaad een magere 2,5*

Hit Rocket van Arcade bevat hits uit de 'zomer' van 1978, een zomer waar ik me niet heel veel zwembaddagen van kan herinneren.
Met als beste nummers Saturday Night van Herman Brood (die toen echt aan zijn opmars begon), het onvolprezen Follow Me van Amanda Lear (een van de zuigendste slijpdisco-nummers ever), het heerlijk relaxte Best of Both Worlds van Robert Palmer, Airport van The Motors en natuurlijk het gierende Piece Of The Rock van Mothers Finest (nog altijd Top Aller Tijden spul).
Lekkere disconummers van Jimmy "Bo" Horne (KC natuurlijk), La Bionda (hoor je nu weer in een TV-reclame) en als guilt pleasure Luisa Fernandez.
Vermeldenswaard verder nog het mooie nummer van Billy Joel, Rainbow Train (Hans Vermeulen en Anita Meyer), het Nederlandse en vergeten FM (mooi nummer tussen countryrock en Steely Dan in), Massada (Molukse Nederlandse Santana) met het swingende Latin Dance, de Philly sound van The O'Jays en Renee met een lekker rock and rollertje. The Surfers (guilty pleasure) zijn niemand meer of minder dan Catapult.
4 verschrikkingen van Theo Diepenbrock, Octopus (ook Nederlands), Jacques van Eyck en Barry & Eileen. En nee, niet Lee Towers.

LP in redelijke staat, al ondervindt het wat waterpas- en dwarskrachtcompensatie-issues.
En 3,5*.

Bekende TV-LP serie van WEA (WarnerBros/Elektra/Asylum), waarvan ik de meeste wel heb. Vanaf nummer 5 werden het dubbel-LP's.

Het jaar is 1986. Oh ja, de eighties, dus het zal wel niet veel zijn.
Wel dus.
The Promise You Made van Cock Robin, Borderline van Madonna, The Sun Always Shines On TV van A-Ha, Silent Running van Mike & The Mechanics en Jericho van Simply Red zijn wat mij betreft popklassiekers geworden. En let op: geen van deze liedjes heeft een vervelende jaren 80-productie.
Van iets mindere kwaliteit, maar goed aan te horen zijn de nummers van Jennifer Rush (toch een iets onderschatte zangeres), Sade (wel erg rustig) en Nicole (disconummer wat me nu beter bevalt dan vroeger).
De hit van Peter Townshend klappert en blaast me iets te hard en dat geldt eigenlijk ook voor You're A Friend Of Mine (al is die aanstekelijker).
Verder nog het instrumentale thema van de TV-serie Miami Vice en de ietwat hortende en stotende disco van Full Force.
Het nummer Eldorado van Drum Theatre is dan zo'n liedje dat wel zijn glans verloren heeft en dat geldt ook voor Conga van Gloria Estefan. Met Matt Bianco heb ik nooit veel gehad en Wham heb ik veel te veel gehoord.

Ik heb deze LP dubbel en die die ik nu 2 keer weer gedraaid heb is slechts in matige tot redelijke staat (ook al zie je er niets van!), dus die gaat naar de weggevertjes.
Ik kom net op 3,5*

Tja, Hitzone.
Inmiddels zitten we al aan nummer 60.
Vanaf Hitzone 35 koop ik ze braaf iedere 3 maanden voor mijn kinderen en luister ze dus regelmatig mee. Omdat ik ze ooit beloofd heb dat ze ze allemaal zouden krijgen, ben ik door de jaren heen als ik toch op een rommelmarkt o.i.d. was op zoek gegaan naar de eerste 34. Heb ze inmiddels vrijwel allemaal bij elkaar en moet zeggen, is toch een leuk rijtje zo op de kinderkamer.
De muziek is helaas minder, al moet ik zeggen dat ik vanaf pakweg nr. 35 toch vooruitgang zie in de inhoud van de Hitzones en zelfs van de hitparademuziek in het algemeen.
Deze nummer 1 is in ieder geval van 1998 en de hitparademuziek en popmuziek in het algemeen bevond zich op het absolute dieptepunt.
Deze neergang werd in pakweg 1989 ingezet om in de jaren 1993 t/m 2002 de onderkant te bereiken. Vanaf pakweg 2003 gaat het langzaam weer beter met de Top40-muziek, naar mijn bescheiden mening.
In 1998 werd de hitparade vooral bevolkt door gruwelijke housemuziek, fletse R&B, vreselijke covers van klassiekers, onbenullige Nederlandse skihutdeuntjes, boybands, girlbands en nog meer verschrikkelijke varianten van house en dance.

Op deze staan eigenlijk maar 2 goede nummers: Run-DMC en The Rapsody (hoewel ook feitelijk mijn genre niet, zijn dit leuke liedjes). Verder kan ik dan LL Cool J en Faithless (overigens een van de meest overschatte groepen ooit) ook nog wel horen. En als ik in een milde bui ben vooruit ook nog Gala en de Backstreet Boys.
Dieptepunten zijn er genoeg: nummer 6, 8, 9, 12 (verschrikkelijk), 13 (nog erger), 17 (sorry Trijntje), 18 (afchuwelijke verkrachting van het Rod Stewart nummer) en 19.

Ergo: 2 goede nummers en 4 half goede is 4 goede is 1 ster.
Wordt vervolgd voor de rest (als ik tijd te veel heb).

Omdat het moet, nog een staaltje van masochisme vanavond.
Daar zorgt Hitzone 8, uit het dramajaar 1999 wel voor.
Hier staat echt maar een fatsoenlijk nummer op en dat is dat van Moloko, daarnaast kan ik City To City met terugwerkende kracht ook wel weer een beetje waarderen.
Nummers die ik dan in een heel milde bui nog wel aan kan horen, zijn die van euhhhh, weet het al niet meer, vooruit Britney Spears en Phats & Small.
Lou Bega natuurlijk bij de guilty pleasures (toch wel een leuk nummer) en vooruit Miranda dan ook maar.
De echte verschrikkingen hier zijn die van Toy-Box (vreselijk), A-Teens alweer, Eiffel 65 (zo erg, dat je het ook nog niet uit je kop krijgt), La Bionda (maar die waren 20 jaar eerder wel goed), Jordan Knight (horrible) en K-CI&JoJo.
Ook de rest is niks.
Verder zij nog vermeld dat het baslijntje en nog wel wat meer ook van If Ya Gettin' Down van Five opzichtig gejat is van Last Night A DJ Saved My Life van Indeep en dat mijn zoon (was in 1999) nog niet geboren het nummer van Vamos A La Playa luidkeels meezong.
Kan echter van deze echt niet meer dan 0,5 maken.
Waarschijnlijk de allerslechtste uit de hele reeks.

Slechte aflevering uit de Hitzone-serie. Nummer 10 alweer reeds, ook in 2000.
Hier welgeteld 3 fatsoenlijke nummers, te weten Anouk, Tom Jones met Mousse T (al gaat die behoorlijk richting guitly pleasure) en All Saints.
Shania Twain laat de teloorgang van een ooit als integere country-pop zangeres gestarte carriere hier horen. Al hoor ik deze Rednex-achtige versie van haar eigen nummer nog wel met een glimlach aan en schaar ik gerust onder de guilty pleasures.
Als ik goeie zin heb, wil ik van deze ook nog wel Montell Jordan, Five en Doe Maar aanhoren, maar de rest is weinig tot niks. Ook dat nummer van The Artful Dodger niet (neigt erg naar dwangmatig nagelbijten).
Absolute dieptepunten zijn nummer 2, nummer 7, nummer 11 (ergerlijke cover van het zeikerigste liedje van ABBA), nummer 14 (ook een cover, maar ik ben even kwijt van wie) en nummer 20 (hoofdverantwoordelijke voor allerhande andere skihutcrap wat daarna kwam en als zodanig helaas trendsettend).
1*

Huey Lewis & The News waren best wel populair begin jaren 80, vooral in Amerika.
Aantal hits gehad, ook in Nederland.
Op dit album meende men wat af te moeten gaan wijken van de succesvolle goedgemutste powerpopsound van de vorige albums.
Bijvoorbeeld door de toevoeging van wat meer blazers en een paar nogal afwijkende nummers zoals Bobo Tempo (inderdaad een vreemde reggae-achtige bijna-instrumental, waarvan het begin trouwens erg doet denken aan You Can Leave Your Hat On in de versie van de Jess Roden Band) en cajun zoals in Old Antone's, jazz (Small World, part 2) en soul in Give Me The Keys.
Ook nog funk in de instrumentale afsluiter Slammin'.
Ik vind dat niet overal even goed uitpakken helaas.
Een ballad is er in de vorm van World To Me en die gaat wel.
De nummers waarin de vertrouwde sound te horen is, zijn eigenlijk weer het beste zoals Perfect World, Small World, Walking With The Kid en het medium-tempo Better Be True (beste nummer van de CD).
Old Antone vind ik dan ook nog wel leuk en Slammin' swingt toch eigenlijk wel lekker.

Begonnen aan een paar herbeluisteringen met hoogstens een 2,5 ster in gedachten van te voren, kom ik nu toch nog wel aan ruim 3 * .
Album klinkt trouwens lekker fris nog, met de drums en bekkens (geen syndrums!) lekker voor in de mix.
Geproduceerd door de boys zelf.
Ik heb een geboord (!) gat in het doosje van de CD , hetgeen waarschijnlijk betekent dat de CD 10 gulden of minder heeft gekost .

Inderdaad een fantastisch album met grootse, meeslepende nummers. Een soort van symfo gothic zegt iemand hierboven en dat klopt wel zo'n beetje. En The Mission hoor ik er ook wel een beetje in.
Goede zanger en mooi uitwaaierend gitaarspel en liedjes die beklijven, waarvan de beste zijn I Could Be A Killer (zo meeslepend), The Waiting Hour, de prachtige afsluitende ballad There Is Only You en een gloedvolle uptempo cover van Old Man van Neil Young.
En alles klinkt ook nog eens een keer fantastisch.
Geen zwak nummer te bekennen.

Een beetje een allegaartje van een dubbel-LP.
Kant 1 zijn rocknummers, alle 4 van Steve Marriott.
Kant 2 zijn covers van bekende soul en rhythm & blues nummers.
Kant 3 is min of meer akoestisch of unplugged zoals je wil, wel alle 4 weer van Steve Marriott.
Kant 4 is live.

Kant 2 is het beste.

Van de rocknummers op kant 1 bevallen me Get Down To It en Drugstore Cowboy het beste
Op kant 2 zijn dat de geweldige versies van Black Coffee (van Ike & Tina Turner) en vooral That's How Strong My Love Is. Krachtige soulvolle zang op deze kant van de 3 dames The Blackberries.
Op de akoestische kant zijn Say No More en Oh Bella het beste.
De livekant bezit een aardige versie van Honky Tonk Women van The Stones, met weer The Blackberries in een hoofdrol en een lang uitgesponnen versie van Roadrunner, die echter wel de aandacht vasthoudt.

Plaat klinkt behoorlijk jaren 70 en qua geluid inmiddels wat dunnetjes.
Op vinyl.