Nog eens een paar keer gedraaid de laatste weken, deze leuke LP.
Toen Epic nog geel en niet oranje was.
Groep met een volstrekt uniek eigen geluid.
Men had zich een zeemansimage aangemeten en de muziek sluit daar op aan. Verhalende teksten over het zeemansleven en muziek die hier en daar wat schlagerachtig aandoet en waarbij je zo een havenkroeg voor je ziet, waar het bier rijkelijk vloeit.
Deze muziekjes hadden ook voor hetzelfde geld uit een Amsterdams draaiorgel kunnen komen.

Sailor staat natuurlijk bekend om het gebruik van de nickelodeon, die een apart eigen geluid had.
Dit zijn eigenlijk 2 sta-pianos met de ruggen tegen elkaar, een uitvinding van
zanger/gitarist(!)/songwriter Georg Kajanus en is feitelijk een combinatie van piano's, synthesizers en glockenspiel.
Werd dikwijls met 2 man tegelijk bespeeld.
Traffic Jam (nr. 4 in december 1974) en Sailor (nr. 2 in maart 1975) werden grote hits in Nederland. Let's Go To Town werd ook nog op single uitgebracht maar haalde de Top 40 niet.
Blue Desert, The Girls Of Amsterdam en Josephine Baker zijn ook geweldig.
De rest is ook goed.
Leuke plaat dus, met een hoog feelgood gehalte.
Ook nooit meer zoiets daarna gehoord eigenlijk.
Ben benieuwd hoe deze plaat nu in 2012 ontvangen zou worden.
Voor dit hoogst originele elpeetje de 25e stem en 4 sterren.

Sherbet was een van de succesvolste Australische rockgroepen van de jaren 70. We zouden dat nu wellicht AOR noemen.
Het in Nederland ook bekende Howzat (hit eind 1976) staat notabene wederom niet in die Top 2000 die over een week of 2 weer over ons wordt losgelaten, maar is toch wel een klassiekertje.
De rest van deze plaat mag er ook wel zijn, met het wat rustigere Lady of the Night en het eveneens wat rustigere If I had my Way (die de tipparade nog haalde). Hollywood Dreaming een aardige rocksong en het licht funky Dancer klinkt ook lekker. Beste nummer van de plaat is Blueswalking. The Swap ook aardig, maar het album sluit helaas af met een country-niemendalletje en nog een zwak liedje.
In 1980 werd de band tijdelijk opgeheven, maar kwam even snel weer terug als The Sherbs en hebben onder die naam ook nog een paar platen gemaakt,maar in 1984 was het echt afgelopen. Zanger Darryl Braithwaite startte daarna een redelijk succesvolle solocarriere.
Heb hem op elpee en 3 sterren dus.

En toen gingen de Simple Minds definitief mainstream.
Nadat ze met Don't You Forget About Me (bekend van de openings- en sluiting credits bij de film The Breakfast Club) een nummer-1 hit hadden gescoord wereldwijd, moest het volgende album ook maar zo klinken, was waarschijnlijk de gedachte.

En die sound heeft het dan ook inderdaad, waardoor het in ieder geval in Nederland 4 hits opleverde (Alive And Kicking (nr. 2), Sanctify Yourself, Ghost Dancing en All The Things She Said). Nummers die je allemaal nog wel eens op de radio hoort en waarvan ik Alive And Kicking, Sanctify Yourself en Ghost Dancing nog steeds graag hoor.
Van de 'onbekende' nummers zijn Oh Jungleland en Once Upon A Time ook nog zeer genietbaar.
Verder zij gezegd dat het vooral heel erg 1985 klinkt, al moet ik zeggen dat het wel nog lekker fris de speakers uit klettert.

Maar ze hadden wel gelijk met deze sound, want het zorgde wereldwijd voor een doorbraak en er zijn er miljoenen van verkocht. Ook in Nederland bijna een jaar genoteerd en de nummer-1 positie.
Ze raakten er oude fans mee kwijt, maar kregen er ook nieuwe bij. En Jim Kerr krijgt hier ook zijn eerste Bono-neigingen.
Al met al ook nu nog een behoorlijk genietbaar album, maar ga je in gedachten terug naar 1985, dan heeft het natuurlijk net wat meer allemaal.
Deze is als LP nog wel te vinden in kringloopwinkels en op vlooienmarkten.
3,5* dan maar.
Op vinyl.

Uitstekend verzamelalbum (zullen we het dan maar noemen) van Slash, die hier en daar natuurlijk weer lekker los gaat.
Het lijkt wel of ieder liedje speciaal geschreven is voor de zanger, waardoor het gerust bij het oeuvre van de betreffende band had kunnen horen.

Ik hoor hier eigenlijk geen slechte nummers, hoogstens enkele iets mindere, en wat belangrijker is: de songs (maar dan ook allemaal) blijven hangen en hebben dikwijls een hoog meezing-gehalte.
Het sternummer hier is het ongelooflijk mooie Starlight met Myles Kennedy (Alter Bridge), wat mij betreft nu al een evergreen.
Bijna hetzelfde geldt voor By The Sword, en Gotten mogen ze zelfs op mijn begrafenis draaien.
Andere lekkere nummers zijn Ghost (hakt er meteen heerlijk in, Back From Cali (weer met Myles Kennedy), Promise en de 2 aangenaam lompe nummers met Lemmy en Iggy Pop.
De rest luistert ook lekker weg en Fergie moet inderdaad rockzangeres worden.

Ik heb helaas geen bonusnummers, maar van platen als deze lust ik er nog wel een paar van Slash met wat consorten.
En ja, ik hou ook van verzamel-CD's/LP's.
Dikke 4.

Had hem nog onder staan na toevoegen, dus in het kader van 'het zal wel nog steeds wat zijn', nog eens een paar keer opgelegd.
1 hitje die er niet op staat en dat is The Universal. Alle andere hits die ze in Nederland gehad hebben, staan er wel op.
Lazy Sunday was een nummer-1 hit in de zomer van 1968.
Voor de rest tijdloze jaren 60-muziek, ijzersterke hits en die geweldige stem van Steve Marriott.
En vooral heel Engels.
Uitschieters zijn het schitterende Afterglow Of Your Love, het prachtige opbouwende Tin Soldier en Lazy Sunday.
Watcha Gonna Do About It en Hey Girl vind ik wat mindere nummers.
Het geluid is tamelijk slecht. Goed te horen dat het de beginjaren van stereo zijn en dat men toen nog niet zo'n goede produktietechnieken had.
Maar dat geeft de meeste nummers wel weer nog meer charme mee.

4 sterren voor dit verzamel-LP'tje van de eerste echte Mod-groep in hart en nieren, (aldus Robert Briel) die echter bleef worstelen met een teeny-bopper-imago en uiteindelijk opsplitste in Humble Pie en The Faces.
Op vinyl en tamelijk gaaf nog.
En goed om te zien dat deze muziek inmiddels ook tot Papoea Nieuw-Guinea is doorgedrongen .

De laatste paar maanden nog eens een aantal keren laten draaien en het viel me eigenlijk alleszins mee.
Typische jaren 90 gitaarrock in meestal aangenaam melodieuze songs die ook nog eens een keer blijven hangen.
Hier en daar hoor ik er wat Tom Petty en Jayhawks in.

Runaway Train kent natuurlijk iedereen en was de grote hit (nummer 3 in november 1993).
Daarnaast zeer aangename rocksongs als Black Gold, Push Comes To Shove, Keep It Up en Get On Out die tot meezingen uitnodigen en het goed doen in de auto als het lekker warm is.
Of achterin de tuin met temperatuurtjes zoals vandaag.
Sowieso zijn de eerste 6 nummers ijzersterk. De tweede helft van de plaat is wat minder, maar heeft ook nog zijn sterke nummers met Without A Trace en het rustige The Sun Maid.
Album is ook nog eens een keer aangenaam en lekker geproduceerd (Michael Beinhorn) en klinkt nog steeds fris.
Sterke gitaarrock-plaat van de begin jaren 90.
Kan er nog wel 4 sterren aan kwijt.

Legendarische Nederlandse cultplaat, die tot op vandaag nog aanhangers heeft tot in Japan en Brazilie toe.
It's More Fun To Compete stond vroeger op alle Williams-flipperkasten zoals misschien zich nog wel iemand herinnert.
Opgericht door de in Arnhem terecht gekomen Engelse folkzanger Jodie Daniel, die hier een relatie kreeg met Vera Groen en die samen met haar broer op drums ook maar meteen meedeed.
Gitarist Leen Barbier is een bekendere naam die nog in Hank The Knife and the Jets en Splinterfunk speelde en daarna Turbo oprichtte en nog later ook weer opdook in Diesel en Whistler-Courbois-Whistler.
De naam van de producer is doorgestreept op de plaat, maar ik neem onmiddelijk aan dat dat Alfred Lagarde was.
Speedtwins stonden bekend om hun niet alledaagse optredens, die nogal SM-getint waren en hebben in het voorprogramma van de Sex Pistols getourd.

De muziek is heerlijke oldschool-punk, met nummers die je meteen meebrult en inderdaad snoeiharde retestrakke schema's. En behoorlijk hilarisch ook. Zeker soms in de teksten.
Tussendoor ook nog een stukje gelul, waarin Rod Stewart afgezeken wordt (Herberts Hoover ).
Mijn favorieten zijn de strakke opener Speedtwins (Who Do We Hate, fucking ABBA, Who Do We Wanna Kill, Mick Jagger), Motorbike Song, het erg lange Midnight Ladies, So Why Pretend en het SM-nummer Domino .
My Generation is inderdaad een cover van The Who.
Cultklassieker uit de Nederlandse popgeschiedenis .
Jody Daniel overleed helaas al in 1984 in Spanje, door jawel, een motorongeluk.

Op vinyl en met tekstvel! En 4 sterren.

Hardrock-klassieker van de helft jaren 70.
Ik had hem op een bandje opgenomen van Henkie De Greef.
Draaide hem altijd na de conditietraining op zondagmorgen in het PNEM-gebouwtje thuis met verlate ontbijt met Choba-chocoladeboter op het brood (wie kent het nog...)
Naderhand nog zelf ooit gekocht op LP.

Samen met On The Level het beste wat ze gemaakt hebben.
1 voortdenderende hardrocktrain zonder slappe momenten.
Het geniale Mystery Song wat hoort bij de bloedhete zomer van 76.
De klassieker Rain (nee die viel er niet in 76).
Is There A Better Way (nee).
Het ongelooflijk vastzuigende Ring Of A Change.
Het Bluesje Blue For You als enige rustpuntje.
Het droge dreunende That's A Fact.
Me and my Lady Love The Way Youre Rollin' Home and That's A Fact.
Wat een ongelooflijk lekkere hardrockplaat is dit toch nog steeds.
En nog een keer Mystery Song
Het enige iets mindere nummer Ease Your Mind zij ze vergeven.
Komt er weer een: 5*

Heerlijke plaat van Status Quo. Ongeveer wel hun beste.
Deze destijds van een vriend opgenomen op een cassette, naderhand zelf nog eens de elpee gekocht.
Het was mijn middelbare schooltijd en eigenlijk hoorde je dit niet goed te vinden, dit was immers muziek voor de LTS'ers. Genesis en Yes was de norm destijds.
Heb me er nooit iets van aangetrokken en draai ook nu nog vanalles.
Van de Quo heb ik er aardig wat.
Het fijne van Status Quo is dat er altijd op een of andere manier 'warmte' zit in hun boogieende hardrock.
Zoals gezegd, dit is een van hun beste, met de klassieker Down Down, de lekkere opener Little Lady.
Erg goede en heerlijk meezingbare nummers zijn nog What To Do en Over And Done. Most Of The Time is het goede rustige nummer, Where I Am het wat mindere.
Afsluiter een grandioze cover van Bye Bye Johnny van Chuck Berry, daarna komt nog een voetbalstadion dat You'll Never Walk Alone zingt en heb je een van de fijnste hardrockplaten van de jaren zeventig achter de rug.

Echt een fijn verzamel-elpeetje van CBS, deze.
Uitgebracht ter promotie van de new wave en powerpop artiesten die bij CBS (en A&M, Epic en Portrait) onder contract stonden. Een tientje destijds volgens mij.
Het jaar is 1980, inderdaad zowat HET jaar van de new wave (en wat daaronder allemaal nog meer geschaard werd) en de powerpop (idem).
Op de binnenhoes een kort verhaaltje over iedere artiest en dat is, zeker achteraf, fijn.
Hier staat een aantal klassieke pop/rocknummers op namelijk.

What I Like About You van The Romantics, die iedereen wel kent natuurlijk (en de enige is van deze hele plaat die de Top 40 haalde).
Maar ook Rock 'n Roll Girl van The Paul Collins Beat (powerpop zoals het hoort) en vooral Cheri van 20/20 (heerlijk nummer met onsterfelijke melodie), Squeeze met Another Nail In My Heart (stekelige Engelse pop met Jools Holland) en niet te vergeten het schitterende Another Girl, Another Planet van The Only Ones (met de nasale Peter Perrett).
Verder nog 2 Nederpopklassiekers van The Nits (van hun LP Tent) en White Honey (lekkere hardrock uit Groningen met Hanneke Kappen en Erwin Java).
Dan nog 2 tracks van de tweede albums van Joe Jackson en Nina Hagen (ook allebei niet verkeerd).
Ook Bruce Woolley is interessant (zie verhaal van Ceasar bij dit album) en de zanger van Live Wire (onlangs pas de eerste van toegevoegd hier) lijkt qua stem nog meer op Mark Knopfler dan Knopfler zelf.
Ook met de rest is weinig mis. Nog een handvol aanstekelijke powerpopsongs.
Op de albums van deze artiesten kom ik nog wel een keer terug, de meeste ervan heb ik wel.
4 sterren en denk eraan: meenemen van rommelmarkt of kringloopwinkel!
Op vinyl en al ruim 30 jaar puntgaaf.

Punkpop dan toch.
Op mijn hoes geen stickertje van Elli Medeiros, de zangeres van dit Franse punkgroepje.
Wat de hoes hierboven minstens 10 jaar jonger maakt dan de LP, omdat Elli Medeiros in 1987 een grote hit scoorde met A Bailar Calypso. Iedereen kent het vast nog wel .

Elli klinkt hier op dit niet zo heel boze plaatje als een kruising tussen Debby Harry, Lene Lovich en Poli Stirene .
En zingt niet zo zuiver dus, maar dat hoeft ook niet met deze muziek .
De drummer Hervé Zénouda mept net zo'n leuke roffeltjes als Clem Burke van Blondie en stiekem wordt er best erg veel op de gitaar gesoleerd door Bruno Carone.
Muzikaal gehoord klinkt het een beetje als de oude Blondie, Eddie & The Hot Rods en Sham 69.
Deze lekkere punknummers doen nauwelijks voor elkaar onder en kende ik eigenlijk meteen allemaal weer terug, hetgeen meestal geen slecht teken is.
Beste nummers Plastic Faces, Jack The Ripper, Boozy Creed en Sun Sick

En punkrock dus toch.
Op vinyl, Hollandse persing en puntgaaf.
Leuk plaatje nog steeds.

Edit:
En deze plaat heet niet Plastic Faces (dat is de CD-reissue uit 1990), maar gewoon Stinky Toys.
Zal een correctie indienen.

Fijn plaatje dit.
Heel apart.
Ooit in de opruiming gekocht voor 5 gulden
Een soort van psychedelische Lenny Kravitz met een snufje Madchester en Indiase geluiden.
Zanger Wayne Binitie lijkt soms nog meer op Lenny Kravitz dan Lenny Kravitz zelf.
Sterke nummers met melodieen die blijven hangen en dikwijls aparte instrumentatie.
Beautiful People kreeg destijds nog wel wat airplay (heb ik ook nog op 7"), maar haalde uiteindelijk zelfs de tipparade niet.
Het is een van de mooiste liedjes op dit album samen met Flowers In The Rain, Rosechild, My Father Once Said en het lang doortrekkende Red Sun.
Album kent eigenlijk echter geen zwakke momenten.
Voor liefhebbers van de 'oude' Kravitz zeker aan te raden.
Een dikke 4 sterren.

Ben ook blij dat ik hem nog op LP heb. Had hem eerst op bandje. maar heb hem een jaar of 22 geleden nog eens tweedehands kunnen scoren.
Voor zover ik weet, nog steeds niet op CD namelijk.
Eerste en enige LP die ze maakten, als je de soundtrack voor de film Radioactive Dreams niet meerekent.
Na 1985 niets meer van Sue Saad gehoord.

Toch is het wel een lekker plaatje nog.
Stevige poprock/powerpop soms tegen de hardrock aan, waarbij een vergelijking met Pat Benatar (vooral qua zang) gauw gemaakt is.
Young Girl, wat we toch wel een popklassiekertje mogen noemen (al zie je het nooit op verzamelalbums) haalde nummer 20 in de Top 40 in april 1980.
Gimme Love, Gimme Pain de tweede single, kwam nog tot de tipparade.
Een ander echt mooi nummer is het iets rustigere Cold Night Rain. Ook I Want Him en Prisoner zijn hele aardige nummers.
En met de andere is ook weinig mis. Af en toe een lichte neiging tot overschreeuwen, maar ja.
Fris gitaarplaatje nog steeds.
Op vinyl dus (en dadelijk even onder de kraan, deze Amerikaanse Planet persing heeft namelijk nogal wat ingevreten stofjes, hoorde ik net).
Doe maar 3*

Inderdaad een soort van powerpop/poprock zoals dat in die jaren zoveel gemaakt werd.
Met uitwaaierende gitaarakkoordjes, soms een fretloze bas,dikwijls een wat Eagles-achtige samenzang en veelal uptempo. En geen toetsen.
Over het algemeen lekker in het gehoor liggende nummers en nergens moeilijkdoenerij.
Van die wielen die iedere keer weer opnieuw worden uitgevonden.
Heeft ook wel wat weg van Vitesse.

Neon Lights haalde in februari 1980 de tipparade en hoort tot de beste nummers net als Time en Roadie en I Gotta Go (waar ietwat funk en soul in is te horen).
Mooiste nummer is het enige rustige nummer en dat is The Night.
C.D.S. staat voor Computer Dating Service (was er toen blijkbaar ook al).

En ondanks dat het uit 1980 komt heeft geen van deze 5 frisse Utregters ook maar enige gezichtsbeharing .
Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing.

Tweede album van de gitarist van de New York Dolls, nadat deze groep ermee was opgehouden.
De geboren Egyptenaar Sylvain Sylvain probeert hier weer zijn voorliefde voor jaren 50 en 60 rock&roll- en popmuziek in zijn songs door te laten klinken.

Dat hoor je inderdaad wel terug, maar dat resulteert niet overal in goede songs.
De met een aangename stem zingende, (eigenlijk is hij een betere zanger dan David Johansen en hij doet me af en toe aan Garland Jeffreys denken) heeft hier met de songs I Can't Forget Tomorrow, Medicine Man, Teardrops en Just One Kiss zeker een viertal aangename en beklijvende pop/rock&roll songs-gemaakt.
Dance, Dance,Dance is in zijn meligheid (honky tonk piano en biergietrefreintje) ook nog wel leuk.
Het verplichte reggaenummer (tja, 1981) Lorell is echter tenenkrommend, evenals het in het Frans gezongen Formidable.
Het live-prijsnummer (schijnt het) No Dancin' komt hier niet uit de verf.

Een matige tot redelijke LP derhalve.
Amerikaanse persing en puntgaaf.
Maar ik zal wel weer de enige zijn die deze heeft .