Weinig toe te voegen aan iedereen hier.
Waarschijnlijk wel de beste die ze gemaakt hebben, na het ook al erg goede Document.
Ze werden toen de hemel ingepusht door het journaille en de DJ's, maar de echte doorbraak naar het grote publiek kwam natuurlijk pas met Out Of Time en die is toch echt (een klein beetje) minder dan dit meesterwerk.
Een achteloze rij meesterwerkjes moet ik eigenlijk zeggen.
Als ik dan toch hoogtepunten moet noemen: Pop Song 89 (krijg ik erg goede zin van, een echt zomernummer), Orange Crush (idem), World Leader Pretend, Turn You Inside Out, Get Up (erg mooi geblaat door Stipe), Stand.
En dan heb ik ze alweer bijna allemaal gehad. En de rest is ook al niet minder.
Van deze plaat komt ahw een warme gloed, die het in ieder jaargetijde voor elkaar krijgt om je gemoed te verwarmen.
Meesterwerk.

Kringloopwinkel-LP, waarschijnlijk 1 gulden.
De firma Negram (Nederlandse Grammofoonplatenmaatschappij) bracht in de jaren 70 veel verzamel-LP's uit, met veelal Nederlandse artiesten.
Deze LP haalde de 6e plaats in de albumlijst in juli 1974.

Op deze plaat zijn alleen de Pointer Sisters en Blue Swede (een Zweedse coverband) niet Nederlands. Steam Heat is overigens een stomend soulnummer.
Fly Away Little Paraguayo is een enorm El Condor Pasa-achtig guilty pleasure voor mij.
Is Everybody Happy van Jackpot is een melige meezinger, Sommerset heeft een oubollig country-nummer en The Shoes weer gewoon een vet rocknummer met die geweldige strot van Theo Van Es.
BZN zit hier nog in de hardrock-periode en Barbers Rock is een heavy instrumentaaltje, Motorride van Long Tall Ernie voldoet (maar werd geen hit) en Crunch is mij onbekend, maar is een glamrock stampnummer.
Bolland & Bolland hebben een aardig nummer dat voldoet in de zomer, dat van Silvio is een tenenkrommende Manuela-achtige schlager en Big Hello van Mac & Katie Kissoon is een soulachtig popnummer met gitaren en violen en eigenlijk wel leuk.
Silly Milly is een meezing-popnummertje en ik weet niet van wie Blue Suede dit covert.
After All heeft met If You Need Me een nummer dat wat lijkt op Heart Of Stone van The Stones, maar dan met Elvis-achtige zang. Tenslotte Jen Rog (ook uit Volendam) die komen met een typisch palingpopnummer.

Deze LP bezit nu bijna 39 jaar later nog geen enkel krasje, kraakje of zelfs maar ruisje en doe ik dus lekker niet weg.
3 sterren en dat komt door de nummers van The Shoes, George Baker Selection, B.Z.N., Long Tall Ernie & The Shakers, Mac & Katie Kissoon, Bolland & Bolland en The Pointer Sisters.

Dat T-Shirt kun je nog steeds kopen .

Een verzamel-LP van Music Corporation America met liedjes van 1968 t/m 1974. De LP haalde de 6e plaats in de LP Top 50 in maart 1974.
Alle nummers hierop haalden ook de Top 40, behalve Dobie Gray die in de tipparade bleef steken.
Fijne plaat:
2 van de mooiste nummers van Neil Diamond, de beste hit van Cher, een a-typisch Ricky Nelson nummer (zo lekker relaxed) en de Nieuw-Zeelandse crooner John Rowles.
2 nummers van de erg Las Vegas klinkende Engelsman Tony Christie waarvan Amarillo een grote hit was en Las Vegas een kleine. Het zwoele softsoulhitje van het Love Unlimited Orchestra die samenwerkten met Barry White. En dan ook nog het (Jesus Christ) Superstar nummer van de soundtrack door Murray Head en het mooie softsoulnummer van Dobie Gray. Bryan Hyland met de ene (zoete) hit die hij nog had na Sealed With A Kiss uit 1962.

Maakt een LP met 12 goede nummers die ik heb op vinyl in nieuwstaat, Hollandse persing. Op de hoes zit nog een ronde gele sticker met daarop "snelle meepakker 10,-", in een lettertype wat je nooit meer ziet, dus die blijft er fijn op zitten.

Jeugdsentiment-elpee.
Zanger/gitarist Rick Derringer (1947) had in 1965 al zijn eerste nummer 1 hit te pakken als The McCoys met Hang On Sloopy.
Deze evergreen vind je ook (met keteldrums) weer terug op deze tweede soloplaat van Rick Derringer.
Vaste toetsenman op deze plaat is Edgar Winter.
Rick Derringer maakt lekkere, Amerikaanse rockmuziek met een bluestouch, die we in die tijd toch wel in de richting van de hardrock wegzetten. Nu niet meer.
Op deze plaat ook een erg goede coverversie van Walkin' The Dog van Rufus Thomas.
Don't Ever Say Goodbye is een mooie ballad.
Gimme More, Roll With Me, Rock en Tomorrow zijn weinig mis mee rocksongs voor in de auto of zo.
Plaat sluit af met de feestelijke bierzuipblues Skyscraper Blues met David Johansen op smoelschuif.
Rick Derringer geraakte vanaf de jaren 90 steeds meer in de blues, al dan niet met Edgar en Johnny Winter en maakt nog steeds CD's en treedt op.
Ook zijn vrouw Jerna maakt platen (meer richting lightjazz) en ook met vrouw EN kinderen maakt hij platen (gospelrock, want hij is erg into The Lord geraakt sinds een jaar of 15).
Ik heb nog meer elpees van deze man, die ik weer eens naar onder zal halen.
Dames, hij ziet er niet meer zo uit als op de hoes

Hoorde toch ook bij mijn eerste LP's, heeft nummer 33. Hoewel Discogs zegt dat hij uit 1976 komt, staat mij toch bij dat ik hem in 1975 nieuw heb gekocht, maar laat maar even... .
Dit is de Engelse Rocket, er is ook een Nederlandse Rocket met dezelfde hoes, maar uiteraard met andere artiesten en "bekend van radio en TV" en niet "as seen on TV".
Die heb ik ook, maar vind ik geen fatsoenlijke hoes van. Snap trouwens niet dat die hoezenpolitie hier niet snapt dat je van LP's van 30-40 jaar oud, die nooit op CD zijn verschenen geen fatsoenlijke hoezen meer vindt.
Ja, van mijn eigenste misschien, als ik er een foto van maak. Oh nee, wacht..., als het al lukte om het prijsstickertje er vanaf te pulken zonder littekens te maken, plakte ik wel zelf op al mijn LP's linksonder in het hoekje een stickertje met mijn naam en nummer van de LP. Probeer die er maar eens af te krijgen na 40 jaar... En ja, dan kun je wel weer met Microsoft Paint of zo in de weer, maar zie dan maar weer eens de goeie kleuren te krijgen, dus laat maar weer, een dag heeft maar 24 uur en een uurtje of 5 daarvan slapen moet zelfs ik

Euhh..., ondertussen op de pick-up...
De mooiste liedjes op deze plaat vind ik nog altijd The Night Chicago Died (echt mooi), Play Me Like You Play Your Guitar (met dameskoortje) van de twangy Duane Eddy, die in '75 feitelijk een korte comeback maakte, Swing Your Daddy (heerlijk zuigend soulnummer en wel degelijk een nummer-1 hit in 1975), Take Your Mamma For A Ride (lekker lui gezongen en lui funkend en met xylofoonsolo) en How Does It Feel (mooie ballad van de arbeidersband Slade).
Get Down Tonight en Reach Out, I'll Be There (eigenlijk van The Four Tops) swingen nog altijd als de neten.
Meer dan degelijke poprocknummers van David Essex (hoort toch nog wel bij de glam), The Rubettes, Bay City Rollers en Showaddywaddy.
Voor de soft-soul hebben we dan nog weer een satijnen lakens zweetnummer van Barry White, de kleine hit van George McCrae en The Drifters.
Gary Glitter en The Glitter Band (zonder Gary) zijn ook OK.
Teach-In kent iedereen en zeg ik niets over, die van (Tony Orlando &) Dawn en Dana zijn zoete nummers en zitten op het midden van de weg. Enige nummer wat in Nederland geen airplay gehad zal hebben is dat van Polly Brown en dat is een niet onaardig uptempo pop-soul nummertje.

LP nog steeds zowat in nieuwstaat en doe maar 3,5*

Uit de tijd dat de dames overal nog wat meer haar hadden... .
Tot zover de hoes.
Dit vierde album van Roxy Music (een van de beste groepen van de jaren 70, het zij nog maar eens gezegd), doet alweer niet onder voor de eerste 3.
Spannende muziek, nergens saai, en ergens toch toegankelijk met liedjes die blijven hangen en nooit vervelen.

Toppers zijn de Thrill Of It All met die stuwende bas en dat vreemde toetertje in het middenstuk,
Out Of The Blue en Prairie Rose.
Het bevreemdende geheimzinnige middenstuk met Triptych, Bitter Sweet en Casanova is een geweldig drieluik.
Het min of meer vrolijke A Really Good Time, het bluesje If It Takes All Night en de meezinger All I Want Is You.
Bijna alles is even goed.
Met stuwend drumwerk, geprononceerde bas, vreemde gitaarsoloos, een sfeervol hobootje, hier en daar wat krassende mondharmonica, sfeervolle en soms ontregelende sax en zelfs een electrische viool en daarboven de altijd prachtig zuiver zingende Bryan Ferry is dit alweer een van de hoogtepunten van de jaren 70.

Roxy Music is gewoon een niet te missen groep, voor niemand.
Ik ga maar weer eens een keer voor 5 sterren .
Op CD, voor de verandering.