Nee hoor, mooie plaat dit en een fantastisch debuut.
Die 24 jaar later (mijn hemel, 24 jaar!) nog steeds heerlijk fris klinkt.
Bescheiden en organisch geproduceerd, zonder typische jaren 80 syndrums en andere blikkerigheden.
Mooi akoestisch en slide gitaarwerk en de warme stem van Sharleen Spiteri, die er ook nog eens keer geweldig uitzag .
Sfeervolle, overwegend rustige gitaarpop met af en toe wat folky inslagen.
Prayer For You blijft een schitterend nummer en het beste van de plaat.
Ook goed zijn Thrill Has Gone, Everyday Now, Faith, I Don't Want A Lover en Fool For Love.
Maar eigenlijk geen inzakkers, al zou ik het korte instrumentaaltje Southside er niet zomaar ergens tussen gezet hebben.
Prayer For You haalde een 23e plaats in februari 1990 en I Don't Want A Lover haalde de tipparade.

Deze CD heb ik ooit voor mijn verjaardag gekregen (nog steeds bedankt Marco).
Ik zal me ook weer eens aan de paar andere wagen, die ik nog van ze heb.
Voor mij is deze nog steeds 4 sterren waard.

Ook ik heb deze destijds nieuw (december 1977) gekocht op LP (14 gulden 90) en heb hem nog steeds.
Is niet helemaal grijs, maar veel scheelt het niet. Ben er altijd zuinig op geweest.
Deze Babys werden destijds niet helemaal serieus genomen en eigenlijk (omdat ze nogal make-up op hadden) ook nog wel bij de glamrock geschaard.
Dat is niet terecht en dit album is wat mij betreft met terugwerkende kracht alsnog een klassieker geworden.
Pas jaren later viel blijkbaar ineens iedereen op wat voor een fantastische stem John Waite heeft.
Op deze plaat de hits Isn't It Time en Piece Of The Action, die nog altijd terecht op de Classic Rockstations voorbijkomen.
Begint met het hemels gezongen Wrong Or Right en ik weet nog dat ik dit in de platenzaak stond te luisteren en hem toen zonder verder te luisteren, maar meteen gekocht heb.
Verder nog 2 prachtige rustige nummers (I'm Falling en Silver Dreams), het lekker rockende Broken Heart en het ook al zo mooie Golden Mile.
Enkel And If You Could See Me Fly vind ik wat minder.
Met knallende drums geproduceerd door Ron Nevison.
Wel veel violen in zowat ieder nummer, maar dat was eerder regel dan uitzondering in de jaren 70 en stoort bij deze niet.
Gewoon 4 sterren dus nog.

Bizar lage waarderingen voor alle albums van The Boomtown Rats en speciaal deze, met de wereldhit I Don't Like Mondays erop.

Vreemd, want dit is gewoon een goede plaat met merendeels sterke liedjes.
The Boomtown Rats kwamen op met de punk/new wave golf en deze uit 1979 is wat je nu een echte new wave-plaat zou kunnen noemen, waarbij I Don't Like Mondays feitelijk als enige wat uit de toon valt.
Dit is namelijk heerlijke strakke, met veel toetsenpartijtjes en tempowisselingen gelardeerde poprock in een meestal behoorlijk tempo, met liedjes waarvan de meeste ook nog wel willen blijven hangen.
Zoals het prachtige Someone's Looking At You en het nog betere Diamond Smiles.
Ook Nothing Happened Today en Nice 'n' Neat zijn van die heerlijke frisse popsongs.
En voor de rest is hier ook niet zo veel mis mee.
Windchill Factor -4 is een beetje vreemd en Having My Picture Taken is het minste nummer.

En I Don't Like Mondays blijft een klassieker natuurlijk.
Na deze werd het wel wat minder helaas.
Op vinyl.

The Breit Bros bestonden uit de broers Gary (zang, keys), Kevin (guitars, bass, keys) en Garth (drums) Breit aangevuld met Ian DeSouza (bass) en hebben onder die naam 1 CD gemaakt.
Groep kwam uit Toronto en met name Gary en Kevin zijn bekende sessie en tourmuzikanten en hebben o.a. samengewerkt met Bryan Adams, Kim Mitchell, Amanda Marshall, Dalbello, Long John Baldry en Celine Dion om maar wat te werken. Echte muzikanten dus en dat kun je horen.

Op deze plaat wordt aangename, melodieuze AOR gemaakt, die na een paar keer draaien steeds meer bevalt.
Beste nummers zijn Going Down (aangename rock), Hold Me Right (lichtelijk funky), het rustige You'll Never Be Without Me, en het ook rustige Wide World. Het country-achtige Slow Train is apart.
Deze CD doet nu op internet tussen de 40 Euro en 100 Dollar en schijnt derhalve zeldzaam te zijn. Ik heb hem destijds als cut-out (sneetje in het doosje) gekocht voor 5 gulden bij de FRS....

Zesde album van The Cars.
Het klinkt weer allemaal heel mooi en beschaafd. Lekker geluid heeft deze CD ook.
Alleen jammer dat sommige nummers dan toch weer het ene oor in en het andere oor uit gaan, ook na meerdere malen luisteren. Dan zijn het dus geen blijvertjes. En daar zijn er helaas wat teveel van op deze plaat.
Beste nummers wat mij betreft en die dus wel blijven hangen zijn Strap Me In en Everything You Say. De rustige nummers Fine Line en Wound Up On You mogen er ook zijn. Het voor de Cars behoorlijk lompe Double Trouble hoor ik ook graag. Het jachtige Door To Door heeft het net niet (ook geen typisch Cars nummer trouwens). En de rest, tja. Weinig over te melden.
Zo spannend als op de eerste elpee wordt het nergens meer en zo toegankelijk melodieus als op Heartbeat City ook bijna nergens.
Ben wel benieuwd naar die 'nieuwe' plaat trouwens.

Amerikaanse groep uit Newark die 2 albums gemaakt hebben.
Deze en "L" uit 1997.
Dit is zo'n heerlijke powerpop/rockplaat zoals die er in de jaren 90 zoveel uit Amerika kwamen.
Lekkere gitaarsongs met een hoog meezing-gehalte.
Met alvast 1 klassieker wat mij betreft, te weten Devil's Diary (I'm Bigger Than Jesus Now).
Wat een lekker nummer. Heb het clipje bijgevoegd.
Ook Awake On Wednesday, Breathe Under Water, Alex Again en het wat rustigere Fragile zijn fijne popsongs.
Eigenlijk staan er helemaal geen slechte nummers op.
Album waar je goeie zin van krijgt en naar de zomer doet verlangen.

Ongelooflijk dat deze hier zo laag gewaardeerd wordt.
Blijkbaar heeft iedereen hier alleen maar naar '74-'75 geluisterd en niet naar de rest.
Dit is een verrassend sterke plaat met alleen maar goede songs, waarvan bovengenoemd
'74-'75 nog wel zowat het minste nummer is.
Het ene prachtige gitaar tingeltangelnummer na het andere waarvan Doin'You, Hey You, Disappointed en Burden er nog eens extra bovenuit steken.
Mike Connell (die steeds wordt bijgestaan door George Huntley en Doug MacMillan) heeft een erg prettige stem die mij regelmatig doet denken aan Roger McGuinn.
En steeds weer worden de gitaarliedjes prachtig ingekleurd door een Hammondachtig orgeltje en regelmatig een mandoline.
Aanbevolen voor iedereen die hier (ook terecht overigens) zo hoog opgeeft over bv. The Byrds, The Serenes, Johan, R.E.M. om maar eens wat te noemen.
In die trant dus, maar dan nog melodieuzer en met een hogere feelgood factor.
Ik geef ze niet gauw die 5 sterren, maar nu wel.
Neem hem asjeblief mee als je hem ergens voor weinig ziet liggen, krijg je geen spijt van.

Allereerst moet ik zeggen dat Dreams op mijn versie er helemaal niet op staat.
De rest is wel hetzelfde.

The Corrs waren (zijn?) een familiebedrijfje die een paar jaar best wel populair waren. De drie nogal appetijtelijk uitziende zussen zullen daar mede debet aan geweest zijn.
The Corrs staan voor keurige, beschaafde en prettig wegluisterende enigszins folky poprock aangevuld met authentieke Keltische instrumenten hetgeen het toch een authentiek tintje meegeeft.
Ik mag ze nog steeds graag horen.
Beste nummers zijn Only When I Sleep, When He' s Not Around, I Never Loved You Anyway, Queen of Hollywood en het rustige Intimacy. Little Wing is ook een cover (van Jimi Hendrix, als ik me niet vergis).
De rest luisters ook aardig weg en Andrea Corr heeft een prettige stem.
Enkel Love Gives vind ik een ergerlijk nummer.

Album wat je eigenlijk bij alle gelegenheden kunt opzetten (ook als je bezoek hebt), al lijkt het me in het zonnetje wat leuker klinken.
Ten onrechte wat in de 'middle of the road'-hoek gedrukt wat mij betreft.
Lekker plaatje.

Zo, ik ga deze plaat ook maar eens even ophemelen.
Terecht natuurlijk, want het is een geweldig album.
Heb hem lang als LP gehad (een Griekse persing en die zijn niet zo geweldig) en ergens begin jaren 90 op CD gekocht, waar er plotseling 2 extra nummers op bleken te staan (Little Face en Judith), die ook al nauwelijks onder deden voor de rest.

Een uitstekend mengsel van postpunk en hardrock, dit album, waarbij het ene nummer nog beter is dan het andere.
She Sells Sanctuary is een rock-klassieker van het zuiverste water en kan ik nog steeds iedere dag opnieuw graag horen.
Ook Nirvana, Rain en Revolution zijn geweldige supermelodieuze rocknummers die blijven hangen en die ik keer op keer kan horen.
Van de rustigere, wat mystieke nummers vind ik Brother Wolf and Sister Moon nog steeds erg onder de huid kruipen en hetzelfde geldt voor Black Angel.
Aparte vermelding voor Phoenix en Love met geweldig gitaarwerk.
Duffy is een geweldige gitarist en er wordt lekker strak gedrumd ook.
Album knalt ook nog steeds heerlijk fris de speakers uit.

Gisteren n.a.v. de berichten hier weer eens gedraaid en de conclusie blijft: Alweer een van de hoogtepunten van de eerste helft van de jaren 80 en er waren er al zoveel toen .
En Pinkpop '92 was top!

Ultieme Cult-verzamelaar.
1 groot feest.
Ook ik was bij dat legendarische Pinkpop-optreden destijds in 1992.
Werkelijk geen een slecht nummer, zelfs The Witch vind ik tegenwoordig goed.
Must voor iedereen die van urgente heavy meezingbare en airguitarende rock houdt.
Hoogtepunten: teveel om op te noemen.
Als het dan toch moet: She Sells Sanctuary, Rain (de enige regen waar ik van hou), Sweet Soul Sister, Fire Woman, Lil'Devil, Edie (geweldig), Heart OF Soul, Sun King enz enz.
Ik heb deze met een live-CD erbij. Live At The Marquee part one (ook goed).
Word gewoon altijd heel blij als ik deze opzet.
5 sterren.

Behoorlijke verzamelaar uit de Greatest Hits-serie deze.
Met een paar klassiekers zoals Who Wants To Live Forever (reeds uit 1986, maar in 1992 opnieuw gebracht 'ter gelegenheid van' de dood van Freddie Mercury en weer nummer 1), Weather With You (prachtig nummer), Why van Annie Lennox, One van U2 (uiteraard) en Under The Bridge.
Een aantal prettige liedjes zoals I Can't Dance van Genesis, Rich Man van Ten Sharp, Driven By You van Brian May en Casser La Voix van Patrick Bruel (een tamelijk onderschatte Franse zanger).
Een aantal op een andere manier prettige liedjes zoals Das Boot (blijft leuk), Rhythm is A Dancer van Snap en de cover van Shirley & Company uit 1975 door Izabella.
Dinah Washington kwam weer in de Top 40 door een TV-reclame (weet niet meer welke).
Verder dan nog Wet Wet Wet en Curtis Stigers (te kleffe nummers) en Diana Ross en Soul II Soul welke mij zelfs tijdens herbeluistering nauwelijks een belletje deden rinkelen.
Dingetje is altijd een gimmick en guilty pleasure geweest, vergelijkbaar met Rubberen Robbie.
1992 was ongeveer het laatste jaar dat er nog enigszins fatsoenlijke muziek in de hitparade stond.
Ik kom voor deze verzamelaar nog wel op 3,5.

Doe toch maar 3 sterren dan.
Ook een van mijn eerste elpees, met toch wel mooie liedjes.
De 3 sterretjes gaan naar de 3 tearjerkers op deze plaat.
Sylvia's Mother (de ultieme onbereikbare liefdesong, (schoonmoeder!) van Shel Silverstein, met die mooie snik gezongen door Ray Sawyer (and the operator said 40 cents more, for the next three minutes). Een evergreen.
Janis Joplin (R.I.P.) met het hartverscheurende Me and Bobby Mc Gee en Chicken Shack met I'd Rather Go Blind (zo langzaam, zo mooi).
Excuses derhalve aan The Byrds (ook een evergreen), Redbone met het jagende Witch Queen of New Orleans (beter dan Wounded Knee) en Georgie Fame (Bonnie en Clyde..., zaten op een stoepie, Bonnie liet een poepie, weg was Clyde).
B, S & T heeft me nooit geboeid, Tremeloes te glad (wel mooi gezongen), Marmelade voegt niets toe aan The Beatles en O.C. Smith is ook niets. Jingo nog steeds niet het beste van Santana. Chicory Tip wel aardig maar gedateerd (van Giorgio Moroder en Pete Bellotte overigens). Albatross natuurlijk wel een klassieker. Bobby Vinton (Bryan Hyland cover) vind ik, nu beter dan vroeger.

Uitstekend album van deze in Nederland toch wat onderschatte band.
Folky powerpop en (hard)rock met gouden melodieen, die snel tot meezingen neigen.
Het ene nummer is nog beter dan het andere.

Satellite is een klassieker die iedereen hoort te kennen.
Karla With A K is vrolijk en folky, Johnny B. weer zo'n lekkere meezinger.
One Way Home is het langzaam voortslepende, maar ook weer o zo beklijvende titelnummer.
Graveyard Waltz is een schitterende ietwat somber aandoende ballad en Washington Day is als ballad zo mogelijk nog mooier.
Hard Rockin' Summer stampt lekker door.
Over het algemeen is de teneur op deze plaat vrolijk en doet het aan de zomer denken en lange autoritten.
Prima helder geproduceerd ook door Rick Chertoff.
Kan hem iedereen aanraden.

The House Of Love .
Was inderdaad the next big thing in 1988. Dat had je namelijk toen ook al.
Prachtig debuutalbum.
Helaas werden ze niet zo groot als dat we ze het allemaal gegund hadden.
Op den duur links en rechts ingehaald door de Madchester-rage en de shoegazers.
Hoewel ze van dat laatste ook wel weer wat weg hadden.
Iemand hierboven maakt de vergelijking met The Church en daar kan ik me wel in vinden.

Uiterst melodieuze, toegankelijk, makkelijk meezingbare gitaarpop, met toch altijd een scherp randje en enigszins beklemmend en onheilspellend. Ook wel wat onheilszwanger geproduceerd.
Beetje boos kijkend in hun versleten zwarte truien.

Het is moeilijk uitschieters te noemen, alle nummers zijn bijna even goed.
Als het dan toch moet dan wil ik Christine (uiteraard), Sulphur, Hope, Man To A Child, het wat snellere Salome en Love In A Car noemen.

Album duurt wat te kort!
Echt een Britpop-pareltje dit, eentje om niet te vergeten dus.

Deze plaat is natuurlijk het boegbeeld van de Amerikaanse powerpop, zoals die zo'n beetje evolueerde uit de Amerikaanse new wave.
Tussen 1978 en 1982 kwamen er ontelbare groepjes op in Amerika, die dit soort muziek maakten.
Vrolijke, meezingbare,uptempo liedjes meestal, in basisbezetting (3 gitaren en drums)
Dat is met deze ook.
My Sharona kent natuurlijk iedereen met die geweldige gitaarsolo. Haalde desondanks maar een 20e plaats in de Top 40 in augustus 1979.
Maar er staan meer leuke nummers op
Good Girls Don't (But I Do), ook zo'n vrolijk nummer, het hoekige She's So Selfish, dat halverwege helemaal een andere kant opgaat, de snelle opener Let Me Out, That's What The Little Girls Do en het van Buddy Holly bekende Heartbeat.
Maybe Tonight is een mooi ingetogen liedje.
The Knack hield er na 3 albums in 1981 mee op, kwamen weer bij elkaar in 1986, maakten een CD en hielden er in 1992 weer mee op. Men kwam echter in 1996 wederom bij elkaar en maakten nog 2 platen en traden weer op.
In 2006 werd zanger Doug Fieger tijdens een optreden onwel, waarna bij hem kanker werd geconstateerd waaraan hij in 2010 op 57-jarige leeftijd is overleden.
Sharona runt tegenwoordig een makelaarskantoor in Los Angeles.
Ikzelf word hier nog steeds heel vrolijk van en geef gerust weer 4 sterren.
Op vinyl.

New wave uit Nederland.
Voortgekomen uit de Herman Brood-scene zal ik maar zeggen, maakte deze groep een drietal platen met moderne popmuziek.
New wave zoals je je new wave voorstelt.
Zanger Hugo Sinszheimer had al nummers en teksten geschreven voor Herman Brood en ook Gerrit Veen en Freddie Cavalli hadden bij de Wild Romance gespeeld.
Gitarist Ferdi Bakker (ex-Alquin!) die samen met Job Tarenskeen (ook ex-Alquin) samen met Hugo de groep oprichtte leek wel speciaal voor deze groep een apart gitaargeluid gecreeerd te hebben.
Lomp en krassend, bij gebrek aan een betere omschrijving.
De muziek is behoorlijk spannend, gedragen door de zware stem van Hugo en de euh... krassende gitaar van Bakker, aangekleed met sfeervolle toetsenpartijen.
Aldus een new wave geluid makend, wat perfect paste in die tijd.
Vind het nu nog steeds niet gedateerd klinken overigens.
Waar het mij regelmatig aan doet denken is de vroege Simple Minds, Bowie rond die tijd en ook nog wel de oude Roxy Music.
Beste songs het donkere 'It Sucks', Work, Charms Or Chains en de 2 singletjes Candy en Together Too Long (die de tipparade nog haalden in resp. januari 1981 en september 1980).
No Way In, No Way Out is een rustig nummer.
Geproduceerd door Conny Plank (R.I.P.), ook niet geheel onbekend in die tijd.
Dit is ook wel iets voor fans van Interpol, Bloc Party, Editors en dat soort dingen.
Ga deze zeker nog eens paar keer opzetten de komende maanden.
Voorlopig weer even 4 sterren.

Erg bekende groep hier zo te zien .
Niet geheel onbegrijpelijk trouwens, want hoewel best wel ooit genoemd in de OOR in 1979, is er verder in Nederland niet veel bekend over deze band, die overigens ook in thuisland Amerika nooit echt potten brak.
Deze groep uit Los Angeles maakte 2 albums en een EP en hielden er mee op op 4 juli (!) 1981.

Te horen op dit album is een mix van powerpop en new wave met af en toe heerlijk gitaarwerk.
Nogal hoekige en hier en daar staccato songs.
Doet mij een beetje denken aan The Cars, Devo, The Motels (een van de groepsleden had een relatie met de zangeres van deze groep), XTC en nog wat van dat soort bands.
Een paar echt lekkere en beklijvende feelgood songs zijn Beat Temptation, She Really Means That Much To Me en Waiting For The Night.
Legal Tender Love, Under The Microscope en Go! luisteren ook lekker weg.
Voor de rest eigenlijk geen slechte nummers gegoten in muziek die wel in die tijdgeest paste.
Jammer dat ze nooit doorgebroken zijn.

Deze LP heb ik reeds ergens in 1981 in de uitverkoop gekocht en is denkelijk redelijk zeldzaam.
De andere 2 albums van deze band heb ik helaas niet.

Misschien dan toch wel het beste album van The Scene.
Met deze braken ze dan ook nog wat meer door dan met Blauw (al was het dan vooral in Vlaanderen en Nederland) en er werd erg veel getoerd.
Kan me nog een aantal geweldige concerten herinneren.

Strak en zonder franje geproduceerd en ieder nummer klopt nog steeds.
En ze zijn blijven hangen, constateerde ik verheugd na weer eens een paar keer gedraaid te hebben.
Kon bijna alles zo weer meezingen.
Uitstekende rockplaat dus die de tand des tijds ruimschoots heeft doorstaan en mag van mij bij de beste Nederlandstalige albums aller tijden.

Ieder nummer is goed, maar Samen, Kans, Open (beste nummer van de plaat) en Soldaat zijn nog wat beter.
Dat wordt een 4,5 dus.

Vervolg op The Rousers, een van de eerste new-wave groepen van Nederland.
Deze groep The Thought doet ook in new wave, maar dan wat beter en anders.
Dit is psychedelische, melodieuze gitaarrock met hoogstens nog een new wave sausje.
Geproduceerd door Craig Leon (o.a. Ramones), klinkt deze plaat heerlijk psiegedelies jaren 60, met een steeds doordenderende bass-drum.
Goede nummers met sterke melodieen, die blijven hangen ook.
Zanger Wieb Zigtema klinkt hier af en toe als Andrew Eldritch met zo'n zelfde grafstem, terwijl de wat helderder stem van Cock De Jong dan tegenwicht geeft.

Sterke up-tempo nummers die meteen blijven hangen zijn het heerlijk meezingbare Secrets Of The Heart, Every Single Day, Stranded With A Stranger, het rustige en beklemmende Lone Wolf en Maggie McCall.
De cover van Eight Miles High is de beste die ik ooit gehoord heb (ook beter dan die van de Earring, ook al zijn ze nauwelijks vergelijkbaar).
De rest van de nummers is ook aardig.
Vele ervan heb ik nog op cassettebandjes gezet voor in de auto.

Minder leuk is dat bassist Rob Marienus reeds in 1990 overleed aan een hartaanval en dat zanger/gitarist Cock De Jong (tot op het laatst aktief in The Shavers) in 2011 op 55-jarige leeftijd overleed aan kanker.

Alweer 4 sterren voor een vergeten vaderlandse popklassieker.
Op vinyl.

Laatste maanden weer een aantal keren opgezet.
Geweldig album.
Nog even getwijfeld, maar hier komen toch echt weer een keer 5 sterren.
The Hip is ergens te placeren tussen R.E.M., Creedence, The Jayhawks en The Golden Earring.
(Correct me If I am Wrong).
En dit is een verzameling ijzersterke nummers die meteen pakken en blijven hangen.
Alle nummers zijn even goed, maar Courage, At The Hundreth Meridian, Fully Completely, Fifty-Mission Cap, The Wherewithal en Locked In The Trunk Of A Car zijn nog net even wat beter.
Nog een keer dan: schitterend album.
Niet te missen voor iedere rocker hier.

The Voice Of Holland seizoen 2010/2011 heb ik met de kinderen zoveel mogelijk op TV gevolgd.
Deze CD heeft mijn dochtertje gekregen voor haar verjaardag van mij.

Heb deze dus allemaal wel eens voorbij horen komen, maar nooit echt bewust naar geluisterd.
Vandaag dan een keer wel.
En zo jammer.
Er zijn echt een aantal mooie stemmen bij, waar we niets meer van gehoord hebben en waarschijnlijk ook niets meer van zullen horen.
Ik noem een Shemsi Mushkolaj, Johnny Rosenberg, Meike van der Veer, Nyssina Swerissen en Charlotte Ten Brink.
5 Andere goede stemmen hebben het inmiddels tot het uitbrengen van albums gebracht, met wisselend succes.
En dat zijn dan Ben Saunders, Lenny Keylard, Leonie Meijer, Shari-An en Jennifer Ewbank.
Joan Franka nog niet, deze mooie stem heeft blijkbaar met het Eurovisie Songfestival-optreden heel wat goodwill verspeeld.
Verder een aantal verkeerde coverkeuzes, waarmee je het nooit redt zoals DJ Got Us Falling In Love (een klotenummer), het hortende en stotende Cry Me A River (een uitermate irritant nummer), When I Get You Alone (dat vond ik in 1976 al een klotenummer) en Bad Romance (leuk nummer, maar veel te lomp).
Just The Way You Are van Bruno Mars is duidelijk een brug te ver voor Nigel Brown.

De smaakvolste en mooist gezongen covers komen naar mijn mening van Joan Franka (Jewel),
Shemsi Mushkolaj (Jordin Sparks), Leonie Meijer (Snow Patrol), Ben Saunders (Harold Melvin), Johnny Rosenberg (Jamie Lidell), Nyssina Swerissen (Beyoncé), Charlotte Ten Brink (Timbaland) en Meike van der Veer (Whitney Houston).
Overigens staat op mijn versie Esther Nijhove er niet op.

De begeleidingsband (met Edwin Evers) speelt ondersteunend aan de zanger(es) en gaat zich niet te buiten aan misplaatste soloos e.d.
Bescheiden en zonder veel produktionele tierelantijnen geproduceerd, komt dit album nog lekker de speakers uit ook.
En ja natuurlijk mag ik hier geen hoge score aan toekennen, is het allemaal te kommersjeel en te glad en hebben veel het lekker toch niet ver geschopt, maar ik vind het over het algemeen een redelijk aangename verzameling covers en doe dan lekker toch maar 3 sterren.

Ik durf het gerust een Nederpopklassieker te noemen.
LP gekocht in voorjaar 1978 toen Big City een grote hit was.
Ik heb werkelijk ieder liedje woord voor woord van buiten gekend.
Ook nu nog kan ik het meeste zo weer meezingen.
Hoewel zingen natuurlijk een groot woord is voor het meer droogklotig declameren wat Hans Van Tol deed.
Hilarische teksten alom.
Leukste nummers waren en blijven PomPieDomPieDom, Even Fijn Bezig Zijn, Mijn Mina Heeft Een Snor, Familieproblemen, Ome Jaap z'n Neus Is Blauw en Keer Terug Marie.
Big City was de grote hit en Een Huisje Van Zes Planken is gewoon een heel mooi liedje met een rake tekst.
De muziek zit dikwijls tegen het hoempapa aan en is dikwijls net zo droog als de teksten.
Ik heb hier ook nog VPRO-associaties aan van vroeger, want Clous van Mechelen was natuurlijk wel een VPRO-icoon toen.
Spijtig dat deze Tol Hansse zo vroeg is overleden.
Maar dit blijft gewoon een geweldig leuke plaat en ik laat hem toch nog even onder staan weer.

Blijkbaar zijn de meningen over deze plaat van Tom Petty nogal verdeeld.
Ik vind het in ieder geval wel zo'n heerlijke relaxte feelgood zomerplaat, een zoals er maar weinig gemaakt zijn.
Behorende tot zijn beste.
Produktie doet er hier niet zo heel veel toe.
Deze plaat moet je draaien als je lekker buiten zit in de zon met een koel biertje en liefst klinkend uit een transistorradiootje.

In de regel kan ik me goed vinden in de meningen van musician, maar voor deze sluit ik aan bij devel-hunt.
Het ene hoogtepunt na het andere:

Learning To Fly (but I Ain't Got Wings), Into The Great Wide Open (she had a Tattoo Too), Two Gunslingers (right now, oh yeah), het heerlijk lijzig voortjengelende All The Wrong Reasons, You And I Will Meet Again, Too Good To Be True en de iets steviger nummers met slide All Or Nothin', Out In The Cold en Makin' Some Noise (waar ik een heel erg Long Blond Animal-gevoel bij krijg).
Oeps, geloof dat ik ze zowat allemaal heb genoemd nu.
Alleen de afsluiter is minder.
En je kunt van Jeff Lynne zeggen wat je wilt, maar een Jeff Lynne produktie haal je er wel meteen uit.

Tip: vooral draaien bij goed weer, buiten relaxend in de zon, of in de bloedhete auto cruisend over landwegen.
Ik heb hier zelfs nog een T-shirt van.

Ultieme feestplaat dit.
Natuurlijk op Reprise (correctie ingediend), maar goed. Mijn LP is op Pickwick.
De geboren Texaan Trinidad Lopez III kreeg in 1963 een contract om 3 maanden dagelijks te spelen in de vrij kleine club P.J.'s in Hollywood.
En dat werd een behoorlijk succes. Deze aldaar live opgenomen LP is feitelijk zijn debuut-LP.

Trini Lopez speelt eigenlijk een soort latin versies van nummers uit het grote Amerikaanse muziekboek.
Altijd opgeleukt met veel handclaps, everybody's, woei woeis en rrrr's en publiek wat er doorheen kletst.
Lopez speelt functioneel gitaar maar de nummers worden feitelijk gedragen door de drummer.
En dat is gewoon heel gezellig en levert deze ultieme feestplaat op.
Ik heb nog niet meegemaakt dat als ik dit opzette, dat iemand het niet leuk vond.
Trini Lopez heeft met zijn versies van America, If I Had A Hammer, This Land Is Your Land, La Bamba en Granada deze liedjes ten tweede male tot klassiekers gebracht.
En bij die medley is het helemaal feest natuurlijk.
Frappant detail: ieder nummer eindigt op precies dezelfde manier.

Trini Lopez (zijn albums staan hier lang niet allemaal op) maakt nog steeds platen en treedt ook nog wel eens op. Hij is inmiddels 75.
Hij heeft ook nog gitaren ontworpen voor Gibson. Onder andere Dave Grohl en Noel Gallagher hebben er zo een.

And Now P.J.'s Proudly Presents: Trini Lopez!! en daar draait ie alweer .