Een van de beste albums van de eerste helft van de jaren 80.
Na al 2 sterke albums is deze zomaar nog een beetje beter.
John Watts verstond op dit album de kunst om zijn sombere wereldvisie te vertalen in toegankelijke, frisse energieke en optimistisch klinkende new wave songs.
Een beetje in de stijl van The Police, XTC en The Sound om maar eens wat te noemen, maar dan met wat meer toetsenwerk dan deze bands.

De ene song is nog beter dan de andere: de meezingers Marliese en In England. Het briljante titelnummer over de atoombom (Down In The Bunkers, Under The Sea, Men Pressing Buttons, Don’t Care About Me). En dan het alsmaar doordenderende Batallions Of Strangers, een beklemmend en beklijvend nummer. Berlin (This Island In Germany) is de ijzersterke opener.
Op kant 2 van de oude LP schieten vooral Bathroom Scenario (Modern World, How I Hate It), het weer heerlijk fris klinkende en meezingbare Cruise Missiles (They’re Building Shelters For The Privileged, There Won’t Be Room For You And Me) en The Writer er bovenuit.
Nauwelijks mindere nummers en alle nummers (zijn) blijven hangen.

Plaat die absoluut nog niet gedateerd klinkt en een absolute aanrader voor iedereen die de new wave van begin jaren 80 een warm hart toedraagt of wil leren kennen.
Ik heb trouwens die recensie van Alfred Bos uit de Oor, die hier gemodknipt is, ook nog (net zoals die gehele jaargang overigens) en dit album stond destijds op 1 in de Album Top 30 van Oor.
Op vinyl.

OK dan. 4 sterren, en 6/100 omhoog.
Blijft natuurlijk toch te weinig.
Dit is gewoon een uitstekend melodieus hardrock-album met lekkere nummers.
Behoorlijk feelgood en nodigt uit tot meezingen en waar nodig het gaspedaal intrappen.
Plaat klinkt als een klok, mede dankzij met Mike Stone.
Zoals door de buurman al opgemerkt zijn de enigszins kille jaren 80-synths ingeruild voor een Hammond, wat de songs aanzienlijk ten goede komt.
Lou Gramm komt misschien niet zo heel hoog meer, maar dat maakt niet uit.

Nauwelijks zwakke nummers op deze CD, die ook ik met een andere trackvolgorde heb.
Het was waarschijnlijk de tijd niet voor dit soort muziek.
Het uitstekende White Lie haalde de tipparade nog , dus dat zegt genoeg.
Voor de rest meer van het goede met bv. Rain (lekkere Hammond), Until The End Of Time (ballad die enigszins doet denken aan Waiting For A Girl Like You), het melodieuze All I Need To Know, Real World (ballad met mooi gitaarwerk), Under The Gun en I Keep Hoping (weer een mooi wat rustiger nummer).
Het lompe hondennummer Big Dog is natuurlijk een gimmick, maar wel een leuke.
Hoogstens een beetje minder zijn Hand On My Heart en Hole In My Soul.

Een Foreigner die in feite niet meer te vergelijken is met de oude.
En misschien maar goed ook, want het is zeker net zo goed, zo niet beter dan de 'oude' versie.
Wellicht het beste van de hele catalogus en daarom een dikke 4 voor dit album dat ook nog eens lekker de speakers uit spat.
Het zij zo.