Nog maar eens een keer opgezet tijdens het ontbijt.. Pat Benatar hadden we allemaal toch wel iets mee begin jaren '80.
Dit is haar debuutalbum en valt helemaal niet tegen. Een van de beste rockzangeressen van de eerste helft van de jaren '80. De produktie van Michael Chapman vind ik nog helemaal niet gedateerd klinken en knalt nu nog (vanaf cassette!) lekker helder uit de speakers.
Er staan eigenlijk geen slechte nummers op. De 2 bekende nummers (Heartbreaker en I Need A Lover) vind ik dan gek genoeg tegenwoordig de minste.
Beste nummers wat mij betreft het titelnummer, de ballad 'Don't Let It Show (van Alan Parsons), We Live For Love en No You Don't (door Chinn en Chapman voor The Sweet geschreven). Zelfs met de Smokie-cover If You Think You Know How To Love Me (ook van Chinn en Chapman) komt ze goed weg.
Pat Benatar toert nog steeds. Leuk weer eens gehoord te hebben.
Ik heb deze op cassette nog, samen met The Motels.

Zoals te verwachten viel bij dit soort oudere jongere mevrouwen weer weinig reacties over de muziek .
Ik zou d'r in ieder geval niet mijn bed uit schoppen als ze er per ongeluk in zou liggen .

Uiteraard heb ik hier de originele LP nog van (op EMI-Holland om precies te zijn). Uit de aanbieding, dat dan weer wel.
En Patricia Paay kon echt wel zingen. . Dus.

Zoals zij laat horen in The Love Of A Woman (van Barry Gibb) en vooral The World I Threw Away (van Neil Sedaka).
Maar ook in het enigszins jazzy croonende Love Takes Up My Mind (eigen nummer).
Verder veel typisch jaren-70 violendisco op deze plaat, die 4 hits opleverde in 1976 en 1977.
Who's That Lady With My Man (ik weet niet van wie het origineel is) was de grootste en vind ik geweldig . Het Disneyliedje Someday My Prince Will Come hoor ik nu liever dan vroeger.
De cover van de nummer-1 hit uit 1965 van Dave Berry Now Is The Moment is nogal verdiscood en vind ik op zijn zachst gezegd niet leuk. Livin' Without You (van de mannen van Catapult) vind ik dan weer wel leuk.

Dan hebben we nog Sebastian (van haar toenmalige zwager Steve Harley). En daar had ze natuurlijk (net als iedereen trouwens) vanaf moeten blijven want die is erg slecht.
Ook de versie van Everlasting Love (wat overigens geen hit werd en niet van The Love Affair, maar oorspronkelijk van Phillip Goodhand-Tait is) vind ik niks. Nepdisco.
Jolene van Dolly Parton vind ik wel aardig (enigszins disco) gedaan.
Poor Jeremy is uit de TV-serie McCloud.

Ik heb 2 clipjes toegevoegd.
En 2,5 ster dus.
En Hoppaa, 9/100 omhoog .

Verzamelaar die toch aardig de tand des tijds heeft doorstaan.
Klinkt nog aardig fris en niet overgeproduceerd zoals zoveel jaren 80 muziek.
Mooie fretloze bas van Pino Palladino op veel nummers.
Reguliere albums van Paul Young waren over het geheel genomen ook wel redelijk , maar zal ik niet snel meer opzetten.
Toch blijf ik erbij dat je van deze man gerust LP's of CD's kunt aanschaffen als je ze ziet op rommelmarkt of kringloopwinkel. Niet de volle mep voor gaan betalen in ieder geval.

Inderdaad niet alle singles staan hierop: we missen de meer dan prima (jazeker) cover van Love Will Tear Us Apart en Tomb Of Memories.
Er wordt hier gezegd dat deze man alleen maar coverde, maar dat is niet waar.
Broken Man, Everything Must Change en Some People zijn eigen nummers en de eerste 2 hiervan vind ik zelfs bij de beste nummers op deze plaat horen.
Verder blijf ik Come Back and Stay geweldig vinden, maar ook Wonderland, Everytime You Go Away, Love of The Common People en zelfs Senza una Donna mag ik nog graag horen.
En de rest gaat ook wel.
Don't Dream It's Over wijkt nauwelijks af van Crowded House en is dan dus vanzelf niet slecht, Both Sides Now (samen met het schommelstoelorkest Clannad) hoor ik echter liever van bv. Euson of Joni Mitchell zelf.
Het enige wel met een vreselijk jaren 80 behept geluid nummer is I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, wat ik vroeger al niets vond en veel liever van Graham Parker hoor.
Nee, weinig mis mee nog steeds met deze verzamelaar.
En gelukkig geen remixen of extended versions op deze.
Mijn dochter kon hier ook enige nummers van, ik vraag me werkelijk af hoe dat kan, maar ja.

Na nauwelijks bijgekomen te zijn van het succes van zijn live-album Comes Alive, wat het best verkochte live-album ooit werd, was de druk op Frampton erg groot om met een opvolger te komen, die net zo goed was, en liefst ook net zo veel verkocht.
Zo ging dat namelijk in de jaren 70. Gewoon ieder jaar met een nieuwe LP komen.
Maar ondanks de lovende recensie van Cameron Crowe van Rolling Stone op de achterkant van de hoes (Bloody Good, Bloody Great...) is het dat mijns inziens niet geworden.
Eigenlijk meer in de categorie Gaat Wel en Wel Aardig.
Dat vond ik vroeger al en nu eigenlijk nog, al sta ik nu zelfs wat milder tegenover sommige nummers.

Bij Rocky's Hot Club bijvoorbeeld; een leuk gimmick-achtig nummertje, opgedragen aan zijn hond Rocky en met Stevie Wonder op mondharmonica.
Het titelnummer is vrij rustig en met smaakvol gitaarwerk en gaat er bij mij euh.. ook wel in.
De cover van Roadrunner swingt behoorlijk en heeft ook mooi gitaarwerk. Deze gaat naadloos over in de cover van Stevie Wonder's Signed, Sealed, Delivered, die iets minder is.
Het lange, lichtelijk funky Won't You Be My Friend klinkt typisch jaren 70 en bedoel ik niet negatief. Nummer beklijft wel namelijk.
Ook het weer wat ingetogener St, Thomas heeft wederom smaakvol gitaarwerk.
Beste nummer vind ik nu (vroeger niet) Tried To Love.
Putting My Heart On The Line en You Don't Have To Worry zijn wat mij betreft de wat mindere nummers.
Uiteraard duikt in sommige nummers de jappiotube weer op en als je hem akoestisch hoort spelen, dan is dat op de originele akoestische gitaar van Django Reinhardt.
Welke niet de gitaar is die hij in 1980 kwijtraakte in een plane crash en in 2011 terugkreeg.

Op de achterkant van de hoes zien we de 4 bandleden op een bankstel zitten, waarvan
er 3 een sigaret in de hand hebben.
Vegetarier Frampton echter niet.

Uiteindelijk dus meer Wel Aardig, dan Gaat Wel.
Op vinyl en klinkt nog lekker.
En ja, dit soort muziek laat zich nog best aanhoren in 2012.
3 sterren dan maar.

Hier heb ik mij ooit voor 5 gulden aan miskocht.
Phil Thornalley is vooral bekend als producer, engineer en songwriter. Heeft ook voor The Cure gewerkt en is daar zelfs korte tijd lid van geweest (ten tijde van "Concert").
Ook zat hij in Johnny Hates Jazz in al de tijd dat die groep bestaan heeft.
Dit is zijn enige solo-CD.
Omdat ik geen goede herinneringen heb aan deze CD, deze in een milde bui nog maar eens opgezet.
Maar het viel weer niet mee.

Dit is stomvervelende eind jaren 80 popmuziek met veel syndrums en veel synthesizergeneuzel om het allemaal lekker dicht te smeren. Ook blazers die uit synths komen.
Voeg daarbij nog songs die niet blijven hangen (ook nu weer niet, ik herkende absoluut niets terug) en ook niet uitnodigen tot meezingen of -neurien of whatever en je weet dat je een slecht album te pakken hebt.
Waarschijnlijk is Johnny Hates Jazz nog beter.
Enige uitzondering is het afwijkende jazzy Milk And Diamonds wat ik dan nog het beste nummer vind.
En toch heeft deze man ook meegeschreven aan Torn van Natalie Imbruglia.
Maar deze CD is niks.

Het is vakantie en lekker weer, dus we gaan niet moeilijk doen op de camping, door allerhande geweldige albums uit en te na te gaan zitten luisteren en beoordelen. Het is tenslotte vakantie...
Op vakantie gaat altijd voor iedere smaak wat aan verzamel-CD's mee.
Deze Pop & Prachtig-serie is een uitvloeisel van de tweede golf aan Nederlandstalige bandjes, die vanaf halverwege de jaren 90 opkwamen.
Net als de serie Nieuw Nederlands Peil, die dan weer niet te verwarren is met de Nieuw Nederlands Peil Noorderslag-serie.

Op deze verzamelaar ligt het tempo redelijk laag tot medium en deze heeft dan ook inderdaad enigszins een Sky-radio gehalte.

Valse start (maar dat is achteraf nu pas natuurlijk) met de veels te veel gehoorde nummers van Blof en Volumia, die iedereen kent. Dat geldt natuurlijk ook voor Over de Muur van Klein Orkest, maar die heeft de status van Nederpopklassieker.
Ook teveel gehoord heb ik Acda & De Munnik (weinig mis mee), Paul de Leeuw (zowat het enige wat ik van hem aan kan horen) en De Kast (voel ik me outsider bij).

Dat maakt dat de wat onbekendere nummers hier dan ook de beste zijn.
Voor mij zijn dat dan vooral De Keuzes Die Je Maakt van Van Dik Hout (prachtige melodie), Open van The Scene (kunnen bij mij weinig fout doen), Als je Bij Me Weggaat (Mag Ik Dan Met Je Mee) van Herman & Ik (sterke tekst), Moe van Grof Geschut (dit was een hele goede band) en Twee Perfecte Handen van De Gracht.
Ook de liedjes van De Dijk, Van Vollenhoven en Skik zijn heel aardig en deze keer kan Trijntje Oosterhuis er ook mee door. Het nummer van Mozaiek gaat wel.
De stem van Rick de Leeuw van Trockener Kecks moet je tegen kunnen en met deze ballad staat hij me een beetje tegen.
50 jaar van Herman Brood (uit november 1996, toen hij 50 werd) is uiteraard een cover van 32 jaar van Doe Maar (Hennie Vrienten doet ook mee), maar wel met een ander arrangement.
Het tweede nummer van Volumia wat er op staat, vind ik niks.
Zo, en nu weer lekker in de zon zitten.
Vind dit best nog wel 3,5 waard en de lage score hier komt mijns inziens vooral, doordat de andere stemmers niet alle liedjes (meer) kennen).

Dit is mijn elpee nummer 4, in volgorde van aanschaf. Ja, ik plak(te) er altijd stickertjes op met naam en nummer.
Deze plaat werd uitgebracht ter gelegenheid van het feit dat Radio Veronica verhuisde op de middengolf van 192 meter naar 538 meter, hetgeen een beduidend betere ontvangst garandeerde (zelfs in Oost-Brabant). De speciale prijs van deze elpee was derhalve vijf gulden achtendertig.
Allemaal Nederlandse artiesten waarvan I'll Never Drink Again toch eigenlijk wel een klassieker is. Ook de Tee-Set vind ik met terugwerkende kracht nog steeds lekkere muziek. Het nummer Mary, Mary wat hier op staat is zelfs gewoon erg mooi. Ook het korte stampertje Sexy Legs van Q65, hoor ik nog steeds graag. BZN in hun 'hardrock'-periode levert ook nog een glimlach op en voor de Dizzy Man's Band heb ik altijd een zwak gehad (zou Jacques Kloes weleens met De Dijk willen horen zingen in de Vrienden van Amstel..) Tickatoo is een heel aanstekelijk niemendalletje. De soulvolle Mac & Katie Kissoon weinig mis mee, Bolland en Bolland ook niet. Alleen van het suikerzoete A Star van Mike and Michael springt me het glazuur nog steeds van de tanden.
Heb hem pas nog gedraaid.

Canadese groep (Vancouver) die erg groot was in eigen land eind jaren 70/begin jaren 80.
Deze LP, die al heel lang in mijn bezit is, haalde in Canada dubbel platina (meer dan 200.000 stuks verkocht).
Waarmee dan wel?
Met niet heel bijzondere powerpop en poppy hardrock, iets wat we later ook AOR zouden gaan noemen.

Het titelnummer lijkt de soundtrack van een film en rockt overigens lekker weg. Dat doen ook het meezingstampertje Virginia, het semi-live Jealousy en You Walked Away Again.
Night To Remember is een tenenkrommende ballad, waarin de strijkers mij gek genoeg doen denken aan het refreintje van Don't Talk Just Kiss van Right Said Fred.
Mirror Man heeft wat Styx-invloeden en een Peter Frampton jappiotube.
De rest is niet bijzonder.

Prism was de careerlauncher van Jim Vallance (bekend van Bryan Adams) en van de bekende hardrock-producer Bruce Fairbairn.
Zanger Ron Tabak overleed reeds in 1984.
Op 1e Kerstdag aan de gevolgen van een aanrijding op kerstavond, waarop hij besloten had om toch maar op de fiets te gaan om kerstavond bij vrienden te gaan vieren.
Triest maar waar.
Prism is overigens na de dood van deze zanger nog 2 keer ge-reincarneerd.

1 stem met 1 ster is natuurlijk belachelijk.
Die van mij komt op ongeveer 2,5 uit.
Op vinyl, Duitse persing op Ariola.

Dit is een verzamel-elpee van het in de jaren zeventig en tachtig toonaangevende label A&M (van Herb Alpert (vandaar het trompetje in het logo) en Jerry Moss), met als doel wat onbekendere new-wave groepjes te propageren, waarbij de reeds bekende Police en Joe Jackson als lokkertje moesten dienen. Kant 1 is geheel live.
Helaas heeft dat niet tot het gewenste resultaat geleid. Alleen Squeeze is behoorlijk bekend geworden en hebben een aantal leuke platen gemaakt. The Reds hebben ook een elpee gemaakt (hier ook te vinden) en David Kubinec (nog steeds aktief) ook enkele, waarvan ik de eerste heb en die ik nog hier geplaatst moet zien te krijgen. Van Shrink en Bobby Henry heb ik inderdaad ook nooit meer iets gehoord.
Gek genoeg spreken de live-nummers van The Police en Joe Jackson me nu niet meer zo aan.
Behalve die versie van Come On.
De drie favorieten derhalve Joe Jackson met Come On, Squeeze en The Reds.
Geen onaardige plaat alles bij elkaar. Heb hem op bandje gehad, van een vriend opgenomen, maar later nog eens op kunnen scharrelen in de kringloopwinkel.