Erg weinig aandacht op deze site voor deze toch niet geheel onbekende drummer/producer.
Te weinig berichten en te lage waarderingen.
Narada Michael Walden was de opvolger van Billy Cobham in het Mahavishnu Orchestra en speelde ook bij Jeff Beck en is verantwoordelijk voor talloze soul-produkties zoals Musicfriek hierboven al opmerkt.
'smans eerste plaat Garden Of Love Delight (waarover hier ook al niets staat) wordt hogelijk gewaardeerd in jazz-rock kringen.
Deze tapt uit een ander vaatje. Oppervlakkig beluisterd zou je kunnen zeggen dat dit typische midden jaren 80 disco is.
Het is echter meer dan dat. Soul/funk/pop wel steeds met synthesizer wat dan natuurlijk wel weer jaren 80 is.
Echter de man heeft het uiteraard zelf geproduceerd, dus er gebeurt vanalles met allerhande instrumentjes en geluidjes, waarmee het totaalgeluid wordt opgevuld zonder dat het bombastisch wordt.
Sterker nog, deze elpee klinkt nog steeds verrassend goed.
Bekendste nummer is Gimme, Gimme, Gimme (duet met Patti Austin) dat in april 1985 de Top 10 haalde. Een Motown-deuntje.
High Above The Clouds is zo'n nummer waar produktioneel vanalles gebeurt.
That's The Way It Is, is een goede opener. In Live It Up een gitaarsolo van Ray Gomez. Dancin'On Main Street is een rockachtig disconummer met veel gitaar.
Het afsluitende Wear Your Love heeft een gospelachtig intro en gaat over in een vrolijk disconummer met wat reggae invloeden
Het valt mij op dat ik deze plaat een heel stuk beter vindt dan een jaar of 20 geleden, ofschoon het niet echt mijn genre is.
Narada toert nog steeds met Jeff Beck en begin dit jaar zijn zelfs 2 nieuwe albums uitgebracht.
Ik doe toch maar even 3 sterren op deze hernieuwde kennismaking en mensen het wordt lente, waar deze plaat zeker bij past.

Even voor de duidelijkheid:
Nazareth is (want ze bestaan nog steeds) een Schotse groep die in het begin van hun carriere
stevige bluesy hardrock maakte, hierbij geholpen door de soulvolle schuurpapieren stem van Manny Charlton.
Met redelijk wat succes ook in de jaren 70. De Everly Brothers-cover Love Hurts werd in 1976 nummer 1 in de Top 40.
Vanaf 1976 (ingezet met het album Playin' The Game) werd het echter steeds slechter. De hardrock ging eruit en aangekomen bij dit album hielden we alleen nog maar wat zouteloze pop en rockdeuntjes over en is ook van de schreeuwende Manny Charlton niets meer over.
Waarschijnlijk is dit dan ook het dieptepunt in hun oeuvre.

Tot zover het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat Moonlight Mile toch wel een mooie ballad is en Pop The Silo een klein beetje van de oude glorie doet herleven.
Verrassend is ook nog de live uitgevoerde cover van Cocaine, waar een heel eigen draai aan wordt gegeven. In het jeugdliefde-liedje Victoria (ook live) horen we nog even Good Vibrations voorbij komen.
Veel meer is hier niet over te melden, behalve de inderdaad prachtige hoes.
Ook niet echt spetterend geproduceerd.
De rest wat ik van ze heb, staat inmiddels ook onder.
Op vinyl.

Derde album van de Canadese glamrocker uit Engeland.
Deze plaat kreeg destijds 5 sterren in de Muziek Express.
Er zit hier wat meer new wave in de strakke glamrockers dan bij de vorige LP, waardoor het hier en daar een klein beetje aan The Cars doet denken.
Dat leverde weer spannende en catchy nummers op die soms lekker rocken.
Zoals daar zijn You Really Rock Me (dat iedereen in zijn jukebox zou moeten hebben), Metro Jets, Time After Time, Watcher Of The Night en Hold On Me Tonight, die wel degelijk ruim de middelmaat ontstijgen.
Into The 80's is een rustiger nummer en de rest luistert ook lekker weg.
Net even wat beter dan de vorige, omdat ie wat toegankelijker en iets meer lekker new wave wegrockt.
Op vinyl en 4*.

Eind jaren-70 klassieker.
Wat pixie66 hierboven zegt: een fantastische en originele plaat die nog niets aan kracht heeft ingeboet.
Wat hebben we deze vroeger veel gedraaid op avondjes met vrienden en feestjes.
Nina Hagen beheerst het hele spectrum met haar orkaan van een stem en de band speelt superstrak. Vooral de drummer is erg goed.

De dikwijls tegen de hardrock aanhangende muziek op dit album kent nog een beetje een valse start met de Tubes-cover White Punks On Dope, maar daar wordt genoeg eigen draai aan gegeven.
Daarna wordt het pas echt feest met Rangehn (wenn Du scharf bist, mußt du rangehn) een lekkere rocker, gevolgd door het weirde Auf 'm Bahnhof Zoo (over damesliefde) en het werkelijk schitterende en tot tranen toe roerende Naturträne. Zo mooi gezongen.
Superboy is een lekker meezingertje en de hit Unbeschreiblich Weiblich natuurlijk ook.
Bij het spannende Heiss voel je als het ware de broeierige hitte (da kam Herr Wixmann unter meinem kalten Brause..).
En dan het echte prijsnummer natuurlijk Auf dem Friedhof, ongelooflijk creepy, maar toch heel erg beklijvend en waarbij je visioenen van sommige Michael Jackson-clips krijgt.
Ook Spinner is een mooi liedjes.
De twee niemendalletjes Fisch Im Wasser (wordt in de tweede helft terug uit gespeeld) en het punkertje Pank gaan mij niet van de 5 sterren afhouden.

Een klassieker, die ze overigens nooit meer heeft kunnen evenaren.

Now Dance Hits (voorheen gewoon Now Dance) is ook zo'n serie verzamel-CD's, met daarop dans-ge-orienteerde muziek.
Heeft gelopen van pakweg 1992 t/m 1997.
Ik heb het genoegen er ook enkele te bezitten.
Wat is er van overgebleven:

Allereerst The Source & Candi Staton met You Got The Love. Mooi nummer met geweldige zangeres (die al heel lang meedraait) en in 2006 opnieuw een hit werd.
Verder hier nog redelijk om aan te horen de Spice Girls (vooruit dan), Eternal (Nederlandse R&B), T-Spoon (met akoestisch gitaartje) en The Soundlovers.
Het nummer van Amber (wat niets met dance te maken heeft), doe ik maar bij de guilty pleasures.
2 gabbernummers, of 3 (als je Flamman & Abraxas meerekent) een genre wat helemaal niet aan mij besteed is, en waar dat van Juggernaut als basis een klassiek nummer heeft (ben ik even kwijt).
En dan nog 2 covers: G's Incorporated met Stairway To Heaven van Led Zeppelin (je moet maar durven) en M.R. met To France van Mike Oldfield (idem). Al moet ik toegeven dat die van G's Incorporated nog wel een eigen gezicht heeft.
De rest is van behoorlijk laag niveau en heeft dan ook niet weten te beklijven met als dieptepunten toch wel Captain Jack, Tatjana en Byron Stingily.
Heb hem echt helemaal gehoord weer, maar het was nu eenmaal een dramatisch popmuziekjaar 1997en kan er dan ook niet meer van maken dan 1*

Klopt.
Ik heb in ieder geval deel 1 t/m 8 als dubbel-LP's.
Gesplitst in Volume 1 en 2 zullen het wel CD's zijn. Ik weet dat dit in het begintijdperk van de CD gebeurde.
Of ze maakten er een enkele CD van met weglating van een hoop nummers.
Is ook gebeurd met de bekende Women In Love dubbel-LP-serie.
Zie ook mijn berichtje bij Volume 5, Deel 1.

Even nog over deze:
Ik heb hier ook 4,5* aan gegeven, omdat er m.i. maar 2 mindere nummers op staan en wel die van Jermaine Jackson en die van UB40 (maar daar heb ik een beetje een aversie tegen, dus kan aan mij liggen).
Voor de rest is de een nog leuker dan de ander.

Ik geloof dat ik ze van deze serie wel allemaal heb. Engelse serie, maar werd in Nederland ook goed verkocht.
Deze stond toch ruim 4 maanden in de Album Top 50 vanaf april 1985.
Op de binnenhoes een keurig overzicht van de LP's waar de hit op staat en waarbij het mij opvalt dat ik er daar best veel van heb.
En de hitnoteringen (maar niet die van de Nederlandse hitparade, ik denk de Engelse).
Want hits waren dit allemaal.
En die komen allemaal uit de tweede helft van 1984 en uit begin 1985.

Met wat mij betreft klassiekers van David Bowie, U2, ZZ Top, Foreigner en Duran Duran (al heb ik die teveel gehoord).
Ook valt op dat hoe ouder ik word, ik ook de disco/soul uit die jaren leuker ga vinden, leuker dan dat ik het toen vond.
Billy Ocean, Dan Hartman, Dazz Band, Ashford & Simpson en The Temptations vind ik zelfs erg leuk.
Ook goed zijn Kim Wilde (oeh, oeh, oeh), Eurythmics (lekkere lompe discohit), China Crisis (subtiel als altijd), Spandau Ballet (ga ik steeds beter vinden) en Pat Benatar (mooie ballad).
Ook nog steeds goed aan te horen zijn Murray Head (nummer 1 hit en toch een apart nummer), Nik Kershaw (stem gaat steeds meer op Stevie Wonder lijken), Julian Lennon (zoon van en een leuk popnummer), Tina Turner en Alan Parsons Project.
In het soul/disco genre vind ik dan die van Diana Ross, Deodato, Chaka Kahn en Pointer Sisters iets minder, maar zeker niet slecht.
Het ukkie Pia Zadora had een leuke nummer-1 hit en Frankie Goes To Hollywood blijkt een Kerstmis evergreen gemaakt te hebben.
Gevalletje apart is Modern Talking waar ik vroeger kromme tenen en glazuuruitval van kreeg, maar nu zelfs een glimlachje.
Alleen Jermaine Jackson vind ik echt te klef.
Geloof dat ik ze allemaal genoemd heb nu.

In 1985 zou ik hier 3 sterren voor hebben gegeven, maar nu worden het er gewoon 4.
Op vinyl, Hollandse persing, in nieuwstaat.