Jaa, de verzamel-elpees van Arcade en K-Tel.
Ik heb er daar heel veel van en zet ze gerust nog eens op voor de kinderen ter lering ende vermaeck.
Die zitten toch niet zo met de slechte geluidskwaliteit. Mijn hemel, hier staan er zelfs 22 op i.p.v. 20.
Deze komt uit najaar '74 en heb ik nooit origineel gehad maar een jaar of 15 geleden een keer gekocht voor 2 kwartjes.
Verzamel-elpees beoordeel ik altijd lineair, dus die 2,5 ster betekent de helft goede liedjes.
Ik heb de sterretjes gezet bij Slade (een wat rustig nummer voor hun doen, maar beklijft wel), Stealers Wheel (uiteraard zou ik bijna zeggen, blijft een prachtig nummer; vreemd trouwens dat die uit '73 komt en ook in '73 in de Top-40 stond), George McCrae (terecht nummer 1 destijds, krijg nog steeds goeie zin, als ik die op de radio hoor), Wally Tax met het jagende Bridges are Burning en Tony Sherman (gewoon een goed soulnummer). Verder ook goed: The Cats (eigenlijk nooit slecht), Catapult (heb ik een verzamel-CD van), Donna Summer (net voor haar disco/hijg-periode) als guilty pleasure, Spooky (R.I.P.) & Sue (ideaal feestnummer nog steeds) en The Shoes (heb ik altijd goed gevonden en Theo van Es was een fantastische zanger).
Kung Fu Fighting ook nog als guilty pleasure uiteraard (heeft wel nummer 1 gestaan!) Over de rest hoeven we niet veel woorden vuil te maken, al verdient het instrumentale O.K. Chicago van Resonance nog een aparte vermelding, omdat ik dat tot nu toe nog nooit op een CD heb aangetroffen.

Eerste album van Kate Bush dat ik lang op een bandje heb gehad, want opgenomen van een vriend.
Ergens rond de eeuwwisseling heb ik hem als LP op de kop kunnen tikken in de kringloopwinkel voor 1 gulden .
Helemaal puntgaaf en van een meisje geweest, die erg zuinig op haar platen was .
Op de (geplastificeerde!) binnenhoes heeft zij namelijk het artikel/interview met Kate Bush uit de Muziek Express van maart 1978 geplakt. Jongens doen dit niet.
Ik kon mij dit artikel ook nog goed herinneren, ik heb pas een jaar of 3 geleden mijn oude Muziek Expressen (1978 t/m 1982) bij het oud papier gezet .

Zo weten we nu zeker (het is een interview) dat Kate vanaf haar 14e liedjes probeerde te schrijven en dat David Gilmour door een vriend van de familie werd uitgenodigd om naar haar te komen luisteren en zij daar doodzenuwachtig voor was. En zij daarna een demo mocht opnemen met 3 nummers, waarvan er 2 op deze LP terecht zijn gekomen.
Dat was in 1975 reeds.
Zij kreeg een platencontract en 3000 Pond mee om van te leven en in alle rust songs te schrijven.
Ook leuk om te weten is dat Kate thuis vroeger Cathy werd genoemd en dat zij op 30 juli jarig is, dezelfde dag als Emily Bronte (de schrijfster van het boek Wuthering Heights).
Haar favoriete songschrijvers zijn David Bowie, Stevie Wonder, Bryan Ferry en George Gershwin.
En ze heeft daadwerkelijk modern dance gestudeerd, vandaar die al die fraaie bewegingen in haar clips. Ook voelt zij zich aangetrokken door Japanse kunst, hetgeen overduidelijk in het hoesontwerp is terug te zien.

Ondertussen blijft dit een van de hoogtepunten van de late jaren 70.
Album dat de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan (hoewel er toch enkele glazuurmomenten
op staan ) en nog steeds klinkt als een klok vanaf vinyl (producer Andy Powell).
Wuthering Heights blijft een bonafide klassieker, waarbij ik fijne herinneringen bewaar aan de clip en The Man With The Child In His Eyes is wat mij betreft een van de mooiste liedjes aller tijden.
Andere hoogtepunten zijn Moving, Strange Phenomena, Oh To Be In Love, James And The Cold Gun, The Kick Inside en Them Heavy People.
En eigenlijk geen inzakkertjes of opvullertjes.
Een van de allerbeste vrouwelijke debuten ooit van dit kleine meisje met de unieke stem, die alle 13 songs zelf schreef.
En nee, de gitaarsolo in Wuthering Heights is niet van David Gilmour (had zomaar gekund), maar van Ian Bairnson.

En 4,5 ster zekers nog.

Een van de beste platen van de eerste helft van de jaren 80.
Nadat ze met de hard-soul van Searching For The Young Soul Rebels al een erg vette LP hadden gemaakt tapte Kevin Rowland 2 jaar later uit een geheel ander (Guinness)-vaatje met deze tamelijk unieke combinatie van folk en soul.
De hitsingle Come On Eileen (hier helaas zonder dat mooie vioolintro) ging vooraf.
Vooral kant 2 is van erg grote klasse.
Zoals die blazers invallen na dat rustige intro van Plan B, geweldig.
En van Until I Believe In My Soul (die achtergrondzangeressen!) krijg ik nog altijd een brok in de keel.
Ook Old met dat meedeinende melancholische strijkje is geweldig.
Liars A To E, The Celtic Soul Brothers ook erg goed.
Geen een minder nummer.
En Come On Eileen is een evergreen geworden natuurlijk.
Heb deze op LP en CD en staat nooit op zolder. Dat zegt genoeg.
5 sterren, nog steeds.