Some Girls Do, het zesde album van Lee Aaron.
Geen stemmen, geen berichten...
Deze staat toch echt helemaal vooraan bij mij in de kast...
De ongekend knappe Canadese Metal Queen van de midjaren tachtig werd eind jaren tachtig door haar platenmaatschappij stilletjes een poppier kant heen gemanoevreerd, hetgeen 2 wat slappere albums opleverden.
Op deze (andere platenmaatschappij weer) wordt dat weer wat rechtgetrokken.
Ze klinkt hier als het stoere zusje van Pat Benatar en de muziek gaat van typische jaren tachtig hardrock ook weer naar lichte metal, waarbij voortdurend een hoofdrol is weggelegd voor de doorscheurende gitaar van John Albani, haar toenmalige verloofde.
Lee schreef alle nummers samen met John Albani en meestal nog iemand, waaronder in Dangerous bv. Jim Vallance. Behalve Tell Me Somethin' Good, wat van Stevie Wonder is (bekend van de versie van Rufus).
Toch wel muziek die je af en toe naar de luchtgitaar doet grijpen. Voor de rest typische eind jaren tachtig - begin jaren negentig hardrock, met van die links en rechts opduikende koortjes.
Geen echte uitschieters naar boven of naar beneden, al vind ik Sex With Love, Motor City Boy en Peace On Earth iets beter dan de rest.
Peace On Earth is de afsluiter en een prachtige ballad, die van mij met gemak de Kerst-Top 10 in mag.
Na deze volgde nog een rockalbum, maar de 2 die daarna komen, hebben niets meer met hardrock te maken, maar daar gaat ze de jazzy kant op.
De ook nu nog bijzonder appetijtelijke Lee Aaron toert (nu haar kinderen (niet van John Albani) wat groter zijn) weer eens af en toe rond (in een rocksetting) en schijnt ook weer bezig te zijn met een nieuwe plaat.

Californische groep, ook hier en zoals overal onder punk geschaard.
Nou, ik kan u geruststellen.
Deze plaat van Legal Weapon is in ieder geval geen geval punk, eerder een soort powerpop, steeds opgeleukt met frisse, kleine gitaarsolootjes, dat aan iets doet denken tussen bijv. Blondie, Pat Benatar light, The Pretenders en Avril Lavigne (om maar eens wat moderners te noemen).
De af en toe heerlijk lijzig zingende Kat Arthur doet mij ook hier en daar aan Patti Smith, maar ook aan Stevie Nicks denken.
De ene is dan misschien wel een punkmuze, maar de andere zeker niet.

Is het dan een leuke plaat?
Ja, dat is het zeker.
Negen ijzersterke klassieke gitaarrocknummers, die meteen beklijven en niet meer je hoofd uit te branden zijn.
Kiss Tomorrow Goodbye, Just Like A Rose, Interior Heart en Tears Of Steel zijn geweldige songs die allen hits hadden kunnen worden, als iemand ze opgemerkt had. Klassiekertjes wat mij betreft.
En de rest is al niet veel minder.
Zo'n album waar je echt meteen goeie zin van krijgt.

Als zoiets nu in 2012 uitgebracht zou worden, zou het waarschijnlijk weer gewoon binnengehaald worden als 'the next big thing' en lagen de festivals in het verschiet.

Zo, en weer een berichtje klaar. Voor de kat z'n viool waarschijnlijk, want als dit al iemand leest, zal toch wel weer niemand deze ook hebben.
Ooit gekocht voor 5 gulden (met sneetje in het doosje).
Soms behaal je van die kleine overwinningen...

Zoals al meer gezegd hier, werd Lenny Kravitz met zijn debuutalbum juichend binnengehaald door de internationale muziekpers.
Terug naar het oude geluid, geheel analoog, buizenversterkers enz.
En de term retrorock deed zijn intrede.
Ik vond het ook een verfrissing.
Als liefhebber van de eerste helft jaren 80 synthipop, was ik er in de tweede helft van de jaren 80 wel klaar mee dat ook rockbands steeds sterieler gingen klinken.
Syndrums en overdadige toetsenmotiefjes. Het waren ook de jaren van de SAW-produkties, waar ik me met terugwerkende kracht nog steeds over kan ergeren.
Want rock moest wel rock blijven natuurlijk.
Dus was Kravitz een verademing.
Ik weet nog dat ik Let Love Rule voor het eerst hoorde op Hilversum 3 en meteen verkocht was.

Al is ook hij er wel eentje uit de categorie "nooit meer beter geworden dan het debuut".
Heb heel wat albums van Lenny, maar naar deze grijp ik toch het meeste terug.
Een toentertijd (en nog steeds) aangenaam verfrissend, eind jaren 60 klinkende mengeling van rock, funk, soul, blues en psychedelica (niet noodzakelijk in die volgorde).

Favorieten hier het titelnummer, I Build This Garden For Us (zoo jaren 60), Mr. Cab Driver, het beklemmende Blues For Sister Someone, Rosemary (zo mooi), Sittin' On Top Of The World en het vrolijke Flower Child.
Een van de beste albums van eind jaren 80.

Nederlandse band uit Rotterdam rond de toch wel bekende Okkie Huysdens. Eenmalig gebeuren.
Okkie Huysdens, voorheen aktief in Himalaya, Heart (de Nederlandse Heart met Patricia Paay als zangeres!) en daarna in o.a. The Rainbow Train, The President, Ayreon en nog veel meer richtte de band in 1975 op en scoorde meteen een hit met Seventy-Five (een Nederpopklassieker) die hier niet op staat.
Daarna maakten ze deze LP die ook nog 3 hitsingles opleverde, te weten Don't Let Love Bring You Down, Daddy Grandpa en Goodbye And Thank You.
Naar eigen zeggen wilden ze een plaat maken met invloeden van The Beatles, 10CC en Stevie Wonder.
Die hoor ik er nu niet in, dit is gewoon een typische jaren 70 rockplaat met de nodige soul- en funkinvloeden.
Een hele aardige plaat.
Het funky en rocky voortjakkerende Don't Let Love Bring You Down (hit in voorjaar 1976) durf ik ook onder de Nederpopklassiekers te scharen.
Andere goede nummers zijn het wat langer uitgesponnen America, het ook al funky Daddy Grandpa en Why.
De rest is ook wel om aan te horen.
Ik zeg meenemen als je hem ziet liggen in kringloopwinkel of op de rommelmarkt, hoewel ie wel vrij zeldzaam is.
Op vinyl uiteraard.