Heb hem ook in de kringloopwinkel gekocht voor een kwartje geloof ik. Waarom weet ik eigenlijk niet.
Deze elpee werd uitgebracht ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van het Koningin Wilhelmina Fonds en het 50-jarig bestaan van de NCRV en de inzamelingsactie "Geven Voor Leven" die daaraan gekoppeld was. Een en ander werd op 29-11-1974 middels een marathonuitzending uitgezonden op TV.
3 gulden 50 van iedere verkochte elpee ging naar dit goede doel.
Erg 'middle of the road' omdat hij een breed publiek moest aanboren.
Er staan een paar mooie nummers op: Cat Stevens met Morning Has Broken (klassieker wat mij betreft), Helen Reddy met dat liedje uit Jesus Christ Superstar en The Cats (altijd wel goed). Johnny Cash, Charlie Rich en Demis Roussos kan ik ook nog wel aanhoren, maar de rest heeft een wel heel erg hoog Willem Duys (R.I.P.) gehalte.

Moet kunnen: Op 1 avond David Sylvian niet goed vinden en Wet Wet Wet wel (enigszins).

Laatste tijd nog eens een paar keer gedraaid en eigenlijk bevalt me dit nu een stuk beter dan vroeger.
Een eind jaren-80 album wat nu eens een keer niet gedateerd klinkt, want echte drums, een echte piano en echte blazers, hier en daar wat gitaarsoloos en een goede stem.
Wet Wet Wet was destijds natuurlijk "not done", omdat de vrouwtjes dit leuke muziek vonden en Marti Pellow er erg goed uit zag.

Wet Wet Wet staat voor stijlvolle popsoul met hier en daar een licht funky randje.
Hoogstens enigszins vergelijkbaar met Spandau Ballet, maar toch lang niet zo glad, blijkt nu achteraf.
Alle nummers zijn geschreven door de band zelf (de gitarist deed officieel niet mee), behalve Don't Let Me Be Lonely dat een cover is van James Taylor.
En nee, dit was dus geen boyband.

De erg bekende hits Wishing I Was Lucky (haalde slechts nummer 26) en Angel Eyes (nummer 2 in maart 1988) die ik eigenlijk nog steeds wel teveel gehoord heb, blijven toch wel goed en die cover van James Taylor is ook smaakvol gedaan.
Mooiste nummers van de plaat zijn echter de vierde single (die de hitparade niet meer haalde) Temptation en de ballad The Moment You Left Me.
Sweet Little Mystery, East Of The River en I Don't Believe zijn ook aardige nummers.
En over het geheel genomen staan er geen echte draken op.

Band is in 2004 heropgericht en er komt een nieuwe Greatest hits ofzo aan met 3 nieuwe nummers en in december gaan ze weer toeren.
In 1988 zou ik hier 2 sterren aan gegeven hebben, maar nu 3,5.
Dus.
Edit: En 4/100 omhoog .

Van de What's Up?-verzamel CD's zijn er 4 uitgebracht. Ik heb ze alle 4 en ze gaan nog regelmatig mee op vakantie.
Deze serie liftte mee op de opkomende grunge en andere wat hardere gitaarmuziek en gaf aldus aardig tegenwicht aan de vele soorten van verschrikkelijke soorten disco en house die ook in '93 al de hitparades teisterden. In het boekje bij de CD staat een verhaaltje over deze nieuwe opkomende rockmuziek, waar ik nu erg om moet (glim)lachen.
Na een valse start met Easy (een cover van notabene de Commodores, die ik nooit begrepen heb) volgt er toch een aantal goede tot uitstekende rocksongs.
Veel daarvan zijn, zoals hierboven wordt gezegd 'kapotgedraaid'; ik noem even Under The Bridge, Losing My Religion, Remedy, Runaway Train, Two Princes, What's Up en ook Motorcycle Emptiness (vandaag nog gehoord op de radio), maar dat wil niet zeggen dat het daarom slechte nummers zijn.
Beste nummers wat mij betreft die van Buffalo Tom (klassieker), Stone Temple Pilots, The Jayhawks, Something Happens ( ) , Ugly Kid Joe (cover van Harry Chapin), Burma Shave en The Red Hot Chili Peppers (toch wel nog).
De Nirvana-cover van Tori Amos mag er ook zeer wel wezen.
De rest varieert van gewoon aardig tot best wel goed.
Want dit is echt wel een gitaar-soundtrack van de begin jaren 90
Ik ben de eerste die hier 4,5 ster voor gaat geven, omdat ik er een half puntje af trek voor Faith No More en de Spin Doctors.
En nee, niet voor de 4 Non Blondes

Om bekende en trieste reden de twee LP's die ik heb van Whitney maar eens van zolder gehaald.
Heel lang niet gedraaid.
Whitney Houston had een fenomenale stem,maar opereerde helaas niet in mijn genre. Had haar eigenlijk nog wel eens een keer op de pakweg Joss Stone/ Amy Winehouse tour willen horen, maar dit zit er helaas niet meer in.
Dit is haar tweede album, overwegend geproduceerd door Narada Michael Walden.
Het heeft die typische tweede helft van de jaren 80 sound.
Overwegend glashelder geproduceerd met veel gladde keyboards die de sound van piano, zangpartijen en blazers vervangen. Met verder veel (percussieve) geluidjes om het nog wat extra dicht te metselen, wat echte soul nu natuurlijk net niet nodig heeft. Een soberder produktie had haar stem nog meer recht gedaan.
Er staan minstens 5 hits op en heeft vanaf juni 1987 net iets meer dan 2 jaar in de Album Top 50 gestaan. Een millionseller dus.
Het valt me op, dat ik het nu beter te pruimen vind dan destijds.
Beste nummers wat mij betreft Love Will Save The Day, Love Is a Contact Sport en You're Still My Man (wat nog het meeste op echte soul lijkt).
En wat staat ze leuk op die hoes.
Met op de binnenhoes het zelf geschreven: With Love, Whitney...

Heerlijke hardrockplaat.
Want dat is het inmiddels gewoon wel. De bombast, gothic en sprookjessound gaat er flink van af hier en wat overblijft is een plaat vol heerlijke, melodieuze hardrock incl, gitaarsoloos, waarin nog slechts hier en daar richting gothic of metal wordt gegaan.
De helft van deze liedjes kan zo de Top 40 in wat mij betreft.

Na het enigszins overbodige intro hakken de eerste 3 nummers er meteen in. Na 2 keer horen brul je ze al mee, altijd een goed teken. Faster durf ik nu zelfs al een Nederpopklassieker te noemen.
Ook Iron is een prachtig nummer met mooie gitaarsolo.
Hetzelfde geldt voor het rustigere Sinead (nog beter en met discobeat), ook met mooie gitaarsoloos.
Ook Fire And Ice, de ballad Lost en Murder zijn OK.
Plaat sluit af met mooie ballad Stairway To The Skies.
Als ik dan toch een minder nummer moet noemen dan is dat Where Is The Edge of A Demon's Fate.
En als altijd wordt ieder nummer naar een hoger plan gedragen door de fantastische, dikwijls keihard, maar altijd zuiver zingende Sharon Den Adel .
Kortom: een geweldige plaat vol met goede melodieuze songs die echt allemaal blijven hangen.

Deze wil ik speciaal aanbevelen aan al mijn classic rock/AOR/hardrockminnende leeftijdsgenoten hier, waarvan tot nu toe alleen Rinus en west ook het licht hebben gehoord.