Een verzamel-CD van Dire Straits uit 1988...
De beginjaren van de CD.
Natuurlijk heb je deze niet nodig als je alle reguliere albums al hebt.
Maar wel als je die allemaal wel op LP al had en niet geld genoeg om deze voor 40 gulden per stuk door een CD te gaan vervangen.
Voor de jongere lezertjes : Dit is 18 Euro 20 (exlusief inflatie !).
Dan was dit dus een goed alternatief.

Album heeft vanaf oktober 1988 t/m februari 1992 onafgebroken in de LP-lijst gestaan in Nederland.
Er zijn er dus nogal wat van verkocht.

Ook bij mij heeft ie heel wat rondjes gedraaid, deze hoorde bij mijn vroegste CD's. Heb er toen de volle mep voor bepaald, iets wat ik bijna nooit doe en deed.
Toch is hij niet helemaal standaard wegens een live-versie van Portobelle Belle, een remix van Twisting By The Pool en een ingekorte live-remix van Telegraph Road. Dat laatste is natuurlijk niet zo leuk, de volledige versie had er makkelijk op gekund.
Maar in 1988 maakten ze de CD's nog bijna nooit 80 minuten vol, wegens waarschijnlijk teveel waar voor je geld.

Niettemin is dit 66 minuten uitstekende muziek, waarvan Brothers In Arms, Tunnel Of Love (dat begin!) , Sultans Of Swing en Telegraph Road (liever de originele natuurlijk) mij nog altijd kippevel bezorgen en de rest gewoon goed tot erg goed is.

En ja, echt waar, dit was de allerlaatste die ik gisteravond/nacht nog gedraaid heb.
Heb hem zelf ooit toegevoegd, zie ik.
Dit speelt zich allemaal af in voorjaar/zomer 1975.
Een van de beste K-Tel/Arcade compilaties van die jaren.
Ook hier weer genoeg leuke nummers, ik doe ze even achter elkaar door:

Foe Dee Oh Dee: The Rubettes gaan hier helemaal Mud en dat is OK.
Seventy Five: Goed funkrocknummer van de groep Limousine rond Okkie Huysdens, wat niet op hun enige LP staat, die ook meer dan aardig is.
Uncle: Little Eve was de nieuwe sidekick van Mouth (R.I.P.), maar liedje is ietwat melig geworden.
The Hustle: Lekker, zo goed als geheel instrumentaal disco/funk-nummer van de veel te vroeg overleden Van McCoy (dit nummer kent iedereen).
Girls: Zoo'n lekker sexy pre-disco nummer van Moments & Whatnauts en werd een terechte nummer-1 hit.
Disco Shirley: Mindere opvolger van nummer-1 hit Shame, Shame, Shame, maar toch een gezellig soul-nummer.
Coconut Woman: Gezellig en melig in Harry Belafonte stijl en kan op een zomeravond en ja Sweet Okay Supersister is toch echt gewoon Supersister.
Don't Call Us, We'll Call You: Heerlijk droog en aanstekelijk poprocknummer van Jerry Corbetta & Sugarloaf en beste nummer van deze LP.
The Opera: The Dizzy Man's Band mag ik altijd graag horen, dit is een van hun grappigste hits.
Long Hot Summer: Fantastisch enigszins folkpop(?)-nummer van de nieuwe groep van Robbie van Leeuwen (na Shocking Blue) die jammer genoeg niet lang bestaan heeft en waarvan ik de LP's nog steeds zoek.
S.O.S.: Een van de mooie, vroege hits van Abba.
Ramaya: Erg leuk, aanstekelijk en zomers. Check de clip van deze Afric Simone en zie: Kijk Mama, zonder handen!
Hasibaba: Enigszins vreemde opvolger van nummer 1 hit Hey Mal Yo, kan de soort muziek van deze Johnny Rodrigues niet echt plaatsen, behalve dan dat het Portugees is.
Bump Me Baby: Ook weer een lekker meezing pop-soulnummer van Dooley Silverspoon, een eendagsvlieg.
There Is Always Another Girl: The Silver Convention met een niet meer zo'n minimalistisch disconummer en daarom ook niet meer zo leuk.
Nothing Else To Do: Aardig rocknummer van Maggie MacNeal, die hier haar na de scheiding van Big Mouth haar eerste solohit mee scoorde.
Somewhere Between: Echte country en echt goed gezongen, maar is niet echt aan mij besteed, deze Tumbleweeds.
If You Go: Guilty pleasure, net als het origineel van Alain Barriere en meer zeg ik niet.
Sending Out an SOS: Doorsnee soul-disco nummertje van Retta Young.
Oh Monah: Hier ging ik vanzelf mijn bier sneller van drinken, beetje bigband jazz met een beetje een Louis Armstrong stem. Past op drinkcompilaties.
Seven Eleven: Weer een hele aardige hit voor Catapult, beetje funky ook deze keer.
Slow Down: Twee na beste nummer op deze plaat. Een fijn droog rocknummer van
Shabby Tiger met een wereldrefreintje. De opvolger hiervan is ook zo leuk.

En 4 sterren jonguh, makkelijk!

Rio (tuup tuup tu duu duu tu du) is een van de allerbeste albums van de eerste helft van de jaren tachtig, net als bv. The Hurting van TFF.
Zo'n plaat dat als je die opzet het meteen zomer wordt (Hold Back The Rain).
Straalt een ongekende levensvreugde uit (wat helemaal niet mocht in 1982, de jaren Thatcher en No Nukes) en je krijgt er goeie zin van.
Staat werkelijk geen een slecht nummer op, alleen Last Chance on the Stairway vind ik persoonlijk iets minder dan de rest.
Deze hebben ze ook nooit meer overtroffen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik hun laatste nog moet gaan beluisteren.
Ik kan verder weinig toevoegen aan de woorden van de kenners Sebas, Dazzler, Rkdev en nog een paar, want zo is het gewoon.
Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen: het strandnummer Rio, de heerlijke kletterdrums in My Own Way, het werkelijk prachtige Save a Prayer, het melancholische Lonely in Your Nightmare, het vrolijk doorstampende Hungry Like The Wolf, de geweldige meeblerder Hold Back the Rain, het ietwat geheimzinnige en erg goede New Religion en als waardige afsluiter The Chauffeur.
Ik heb deze nog steeds op elpee en klinkt nog als een klok en hij staat eigenlijk nooit op zolder, ik bedoel maar.
5 sterren en genen ene minder, ook 30 jaar later niet.