Zalige plaat... Virtuoze muzikanten! Ben blij dat het niet bij deze plaat is gebleven, want 40 minuten is natuurlijk veel te kort. Kan vooral erg genieten van de (alt)saxofonist.

Favorieten zijn natuurlijk "Moanin'", maar ook "Are You Real", "The Drum Thunder Suite" en "Come Rain Or Come Shine".

Lekker rustig album. Zou het niet snel op zetten, maar nu ik er even voor ben gaan zitten geniet ik er wel van. Als Art Garfunkel zingt klinkt het alsof hij zucht, wat op zich ook wel weer zijn charme heeft.

"Traveling Boy" vind ik een mooi nummer (al is het een cover) met geweldig mooi gitaarwerk. Typisch dat het geluid van de gitaar behoorlijk op de achtergrond blijft, had van mij niet gehoeven.
"All I Know" is echt schitterend gespeeld, vooral op die piano kan ik wegdromen..

Verder ben ik er niet zo kapot van. Zoals eerder gezegd, het is me allemaal wat te soft.

Het zeikerige stemgeluid van Art Garfunkel heeft zo zijn charme. Voor mij was het echt een kwestie om even door de zure (of veel te zoete) appel heen te bijten, maar dan heb je ook wat. Hoewel ik meer plezier beleef aan het werk met zijn compagnon Paul Simon is dit een plaat waar ik van kan genieten. De platenhoes is vreemd, onsmakelijk, lelijk, maar origineel en artistiek. Ik vind ook de ondertitel van de achterkant (Doubt for dessert) getuigen van een goed gevoel voor humor.

"Since I don't have you" is een cover van The Skyliners, maar in een typisch Garfunkeljasje. Prima uitvoering.
"And I know" is een nummer dat voor mijn gebruik eigenlijk wat te gladjes is. Toch vind ik het iets hebben, mooi hoe de background vocals samenvloeien met de elektrische gitaren!
"Sail on a rainbow" heeft een tekst die perfect bij de muziek past, al vind ik het nummer te weinig los staan van de voorgaande nummers.
"Miss you nights" is een cover van Cliff Richard. Wel een mooie cover, overigens. Erg klein gehouden qua bezetting, wat dit nummer kracht geeft.

Wat me opvalt is dat de opbouw in deze plaat heel sterk is. Het "eenheidsworstgehalte" gaat er zo ongeveer aan het eind van kant 1 vanaf, in de muziek op kant 2 zit hoorbaar meer variatie, al blijft de sfeer dromerig en zoals eerder genoemd sentimenteel.

"Bright eyes" is mijn favoriet op deze plaat. En dat komt niet door die naargeestige tekenfilm (Watership Down) uit de 70's, maar gewoon omdat het een steengoed nummer is.
"Beyond the tears" is in mijn optiek toch wel echt het dieptepunt van de plaat. Hoewel het muzikaal lang niet slecht is word ik alleen van de titel al een beetje misselijk. De clichés en het tekstuele gejank kunnen me niet bekoren.
Gelukkig is er dan "Oh how happy". Grappig, zo na het vorige nummer. Je zou bijna denken dat Garfunkel last heeft van moodswings. Het feit dat dit nummer een cover is van Shades of Blue (die ik eigenlijk veel beter vind!) doet niets af aan de vrolijkheid van dit nummer, en dat kon deze plaat wel gebruiken!
"Take me away" is een mooie afsluiter voor dit album. Een nummer met veel meer pit dan alle andere nummers op de plaat. Muzikaal uitbundig en met een grote bezetting af en toe bombastisch. Fijne verrassing op het eind...

Terugkijkend heeft deze plaat weliswaar een aantal pijnlijke dieptepunten, maar gelukkig ook hoogtepunten. Al met al een niet onaardig geheel. 3*

Fijne oldskool plaat. Deze heb ik vroeger moeten missen, dus dat halen we nu maar in

Favorieten:
"C'Mon Wit Da Git Down"
"Wrong Side Of Da Tracks", met een sample van saxofonist Grover Washington Jr. Gave beat!
"Whayback"
"Flexi With Da Tech(nique)"
"Dynamite Soul", met James Brown

Nice... Wat een ontdekking weer...

Echt wel een bijzondere sound voor een christelijke band. Dit hoor je Elly en Rikkert toch niet doen. Technisch erg sterk. Vind alleen de refreintjes over het algemeen een beetje nichterig, past er niet helemaal bij voor mijn gevoel. Maar ach, nu is dit toch al een album dat ik slechts incidenteel zal beluisteren.

Het valt me op dat ze in veel zinnen de klemtoon niet juist uitspreken (bv. het woord "waited" in "Oceans Between Us"). Dat valt de meeste mensen natuurlijk niet op als je zo onverstaanbaar schreeuwt, maar als je er op let is het best vervelend.

De titeltrack "An Ocean Between Us" is gaaf gedaan, met strakke overgangen.
"Forsaken" is tekstueel echt geweldig mooi.
"Departed" is echt een geweldig strak gespeeld instrumentaaltje.
"This Is Who We Are", weer een sterke tekst in een jasje van keihard gitaarwerk.

Aardige plaat, luistert lekker weg.

"Heat of the Moment" doet me denken aan de versie van Eric Cartman uit Southpark. Op zichzelf natuurlijk een oersterk nummer.
"Time Again" is zeker één van mijn favorieten op deze plaat.

Crackerhash speelt mee op deze plaat, leuk weetje. Beetje een kleine doelgroep aan wie deze plaat gericht is, lijkt me.
Vind Astrid Nijgh wel leuk, maar van deze plaat met zeemansliedjes word ik niet echt vrolijk.

Wat apart, ik heb een heel andere cover van dit album.
Niet het beste Aswad-album, maar prima reggae-deuntje voor tussendoor!

Vooral van "Bubbling" word je vrolijk. "Kool Noh" is ook fijn!

Strakke plaat, lekkere raps, maar niet helemaal mijn smaak helaas...

Favorieten:
"GodLovesUgly", simpele, maar oh-zo lekkere beat, en "Modern Man's Hustle".