Ik dacht wel een Alice Cooper-liefhebber te zijn, maar na dit album denk ik daar anders over. Zijn latere werk vind ik schitterend, niet dat dit debuutalbum nou zo slecht is, maar het is totaal niet mijn smaak. Zoals hierboven gezegd is er nog veel "Zappa-chaos" op deze plaat, en dat staat me altijd een beetje tegen.

1* omdat ik nu al weet dat dit de eerste en (waarschijnlijk) de laatste keer was dat ik deze plaat heb beluisterd...

Leuke CD. Ben eigenlijk nooit toegekomen aan het luisteren naar moderne R&B. Vooral omdat het meeste binnen dit genre afbreuk deed aan de 'oude' R&B. Toch maar gedaan, en hoewel ik er niet kapot van ben, heb ik er geen spijt van.

De intro "Piano and I" is al meteen een sterke intro, zit gaaf in elkaar. Van "Girlfriend" ben ik minder gecharmeerd, op de sample van Ol' Dirty Bastard (ODB) na. "How Come You Don't Call Me Anymore" ken ik uit de audities van Idols. Grappig, door de slechte uitvoering had ik er nooit achter gezocht dat het origineel van Alicia Keys zou zijn
"Fallin'" heb ik denk ik te vaak gehoord op de radio. Dan ben je er wat op uitgekeken, al blijft het een goed nummer. Het zelfde heb ik eigenlijk met "Woman's Worth".
Verder vond ik "Mr. Man" ook prettig om naar te luisteren.

In zijn genre een goede plaat, maar toch niet mijn cup of tea.

Best een aardig album voor een meidengroep. Dit zal denk ik de eerste zijn die ik helemaal af luister. Niet dat ik hem snel nog eens zal beluisteren, want geweldig was het nu ook weer niet.

De twee beste nummers ("Pure Shores" en "Never Ever") staan meteen aan het begin waardoor het heel wat lijkt. Maar daarna loopt de kwaliteit al snel terug, al vind ik "Black Coffee" ook goed... "Under the Bridge" is gewoon slecht. De afknapper van het album, een doorn in het oor van een RHCP-liefhebber.

Een halfuurtje onderuit zakken... Lekkere plaat waar je vrolijk van wordt! Steengoed muzikaal werk, bij veel reggae-artiesten valt de uitvoering wat tegen en heb je het gevoel dat je elk nummer naar hetzelfde luistert. Daar heeft Alpha Blondy geen last van!

Favorieten zijn "Cocody Rock", "Super Powers" (doet me wat aan Stevie Wonder denken!) en "Fangan Kameleba".

Amos Lee doet misschien dan wel het zelfde kunstje, maar dat is nog altijd beter dan de artiesten die zich verplicht voelen om verfrissend en vernieuwend te zijn om hun luisteraars maar tevreden te houden. Ben er blij mee dat hij geen verandering of een andere stijl heeft geforceerd, want dit staat hem prima.

Dat deze plaat vervolgens wel heel vergelijkbaar is met zijn debuutalbum neem ik voor lief, je hoeft ze ook niet achter elkaar af te spelen.

Favorieten zijn "Sympathize", "Supply and Demand" (beetje country-karakter) en "Sweet Pea".

Ik hou hier echt van. Soms lijkt het een parodie door de teksten waarin zo hier en daar wat geforceerd Jiddisch wordt gebezigd, maar ach. Het instrumentale gedeelte is een sterk staaltje klezmer. En dat van Nederlandse bodem!

Bizar hoe goed zij klonk voor haar leeftijd. Echt een doorleefd stemgeluid, schitterend. Ben meer gecharmeerd van deze plaat dan van "Back to Black".

Kan echt genieten van de stem van Amy Winehouse, als kers op de taart is dit album voorzien van sterke muzikale solo's... Kicken!

Ik hoop niet dat iemand mij ooit vraagt hoe ik hier in vredesnaam aan kom. Ierse zigeuner piratenpop. Ofzo.

Goed geproduceerd, muzikaal ook zeker niet slecht, maar ik kan dit gewoon niet serieus nemen
De zang is een beetje te theatraal en je hebt steeds het gevoel dat je naar een piratenfilm zit te kijken.

Lekker afwisselende plaat. Feestelijke nummers, de onvervalste smartlappen, een sterk staaltje levenslied. Dat de meeste van zijn hits covers zijn, mag de pret niet drukken. Vind het altijd juist wel leuk om de originele nummers te ontdekken, voor zover die voor mij nog niet bekend waren. Het motto "beter goed gejat dan slecht bedacht" was André Hazes niet vreemd.
"Geloof Me" is een Nederlandse vertaling van "You Don't Have To Say You Love Me" van Dusty Springfield.
"Gisteren Was Ik Nog Jouw Liefde" is een cover van "Nel Sole" van Al Bano.
"Zo Zal Het Altijd Moeten Zijn" is een cover van "Sentimental and Blue" van Joe Dolan.
"Ja Dat Ben Jij" is een cover van "Cuori Agitati" van Eros Ramazotti.

Dat is een score van minstens 4 covers op een album van 12 nummers. Een ander zou ik het kwalijk nemen, maar André Hazes heeft ze op een heerlijke manier weten te vertolken.

Weer een plaat met veel covers. Slechts in een paar gevallen vind ik dat hij de plank misslaat.
"Buona Sera" is een cover van Antonio Scotti
"De Glimlach van een Kind" is oorspronkelijk natuurlijk van Willy Alberti, die het vertaalde van Claude Francois.
"Toe Laat Me" is een cover van "I (Who Have Nothing)" van Tom Jones.
"Nu Jij Hier Niet Meer Bent" is afgekeken van Lucio Dalla.
"Vissen" is (volgens mij) afgekeken van een nummer van Charles Aznavour.
"Amor, Amor, Amor" is oorspronkelijk van Camilo Sesto. Dat hij het in het Duits zingt is echt verschrikkelijk.
"Ach, Je Bent Er Maar Heel Even" is van Diana Ross. Deze doet vanwege Rachel Hazes pijn aan mijn oren.
"Dit Kan Mij Niet Gebeuren" is van Los Tres Caballeros.
"You've Lost That Lovin' Feelin'" is van The Righteous Brothers.

Door "Amor, Amor, Amor" in het Duits te zingen en de microfoon bij "Ach, Je Bent Er Maar Heel Even" af te staan aan zijn vrouw, verliest Hazes punten met dit album.

Zeker geen verkeerde plaat van onze André. Heb jaren lang toch met regelmaat naar dit album (en de rest van de platen van André Hazes) geluisterd! Fijne stem, simpele maar leuke teksten...

Favorieten zijn "Waarom", "Een Tulp Is Veel Mooier", "De Vlieger", "Kleine Verschoppeling" en "Ik Kan Gewoon Niet Zonder Jou".

André zingt hier inderdaad zonder gekke stemmetjes. Maar ik geloof niet dat ik deze plaat onder zijn serieuze werk zou scharen.

Ik vind de inhoud van deze plaat een gezellige, leuke, frisse melange van oude liedjes die eigenlijk iedereen wel kent (of zou moeten kennen). Leuk om naar te luisteren, je bent er zo doorheen! Sommige liedjes passen totaal niet bij André van Duin, maar dat geeft niet. Ten slotte zingt hij van elk lied maar een kort fragment.

De medleys zijn fraai samengesteld. Zowel de liedjes als de medleys onderling zijn goed op elkaar afgestemd.

In het kort: gezellige medley-plaat die bij vrijwel alle vijftig liedjes een gevoel van herkenning oproept.

Leek me leuk, alleen vind ik achteraf dat er teveel afgedaan wordt aan de kunst van Sonneveld. Tijdens het beluisteren van deze plaat ben ik me steeds meer gaan storen. Het begon leuk, tot Claudia de Breij om de hoek kwam op track 3. Wat een storende stem heeft deze vrouw, het hele liedje naar z'n moer. Ook het combineren van liedjes stoort me. Ik weet dat dat het trademark van van Duin is, maar hier vind ik het ongepast. Net zoals de medley die gemaakt is van "Een Cent" en "Poen". Het idee is top, de bedoelingen goed, maar in mijn ogen is dit project mislukt.

Aardig album. Ben zelf meer van de kolderieke kant van André's oeuvre, maar met platen als deze laat hij zien dat hij ook de wat serieuzere kant op kan.

Favorieten zijn "Dromen" en "Mijn Allergrootste Fan".

Poeh, bizar dat zo weinig mensen dit album hebben beluisterd! Deze man bruiste van het talent, helaas alweer drie jaar niet meer onder ons. Een schitterende stem en pakkende, goed uitgevoerde muziek. Deze plaat vol afwisseling luistert heerlijk weg, zowel op de achtergrond als om actief naar te luisteren!

Favorieten zijn "The Final Frontier", de titelsong "Thank You For Being a Friend", "Lonely Boy", "You're Free", "That's Why I Love You", "Can Anybody See You" en "King of Showbiz".

De rest van de nummers zijn wat tam, maar dat mag de pret niet drukken...

Vrolijke, technisch sterke dixieland. Hier geniet ik nou van! Op dit album vinden we een aantal zelfgeschreven nummers, maar ook de nodige klassiekertjes mogen niet ontbreken. Allereerst moet ik zeggen dat ik de platenhoes magnifiek vind. De voorkant laat een oudmodische radio (de Philips 836A, wat grappig is gezien deze plaat is opgenomen onder het label van Philips) zien, en op de achterkant staat de achterkant van deze radio. Ook grappig om de taakverdeling te lezen, je ziet niet alleen het scala aan gebruikelijke muziekinstrumenten, maar ook dingen als "opmerkingen", "nachtkastje en -spiegel", "trompetmondstuk", "gelach", "wangklop", "bierglazen", "sissen", "blubberen", en meer.

Een paar hoogtepuntjes:

In "Doe het elektrisch" worden we aangemoedigd om het gemak van elektriciteit te benutten. Niet dat dat in deze tijd nog nodig is, maar soit. Het origineel is van Louis Davids, maar ik vind deze versie stukken beter om naar te luisteren. Logisch ook, gezien het werk van Louis Davids is opgenomen in een tijd waar de techniek nog tot weinig in staat was, als het gaat om het vastleggen van muziek.

"Je hebt me betooverd", aanstekelijke slepende melodie, overigens ook gepikt van Louis Davids. Wat me in dit nummer aanspreekt is de manier waarop het ritme van de tekst in elkaar steekt. Nooit vertoond! Het muzikale intermezzo had wat uitbundiger gekund, wat improvisatie had hier niet misstaan.

"Cake walking babies (back home)" is een nummer waarin de muzikanten laten horen wat ze kunnen op bijvoorbeeld banjo, tuba en klarinet. Steengoed, echt een hoogwaardig stukje dixieland, wat je misschien niet verwacht na de jolige nummers hiervoor.

"Animal Crackers", het lijflied van de band, voorzien van de nodige solo's. Heerlijk om te horen, erg grappig ook om te horen dat het tempo van de muziek eigenlijk te hoog ligt voor de zanger, die krijgt bepaalde stukken tekst niet gemakkelijk uit zijn mond! Trekken ze zich niets van aan.

Kant 2 wordt geopend met de titelsong van de plaat: "Tante To heeft radio". Beetje een raar liedje misschien, maar opnieuw met een aantal fantastische solo's, waarbij de kazoo zeker niet ondergeschikt is aan de rest. Van de slide-whistle ben ik minder gecharmeerd.

"Medley nr. 020440888" is een niet heel bijzondere medley (in mijn ogen althans), op het laatste stuk na dan. "Ma! He's making eyes at me" is erg strak neergezet, en wordt afgemaakt met een sterk staaltje wangkloppen.

Creatief uitgevoerde covers, je zou niet meteen zeggen dat de muziek van Louis Davids zich zou lenen voor dit genre. Als liefhebbers van de teksten van Davids vind ik dit een vondst vanjewelste!

Sfeervolle coverplaat. Van een flink aantal nummers is het origineel bij ons in Nederland nooit echt bekend geworden, waardoor je niet doorhebt dat je naar covers zit te luisteren. De André Hazes-tactiek, kun je zeggen. Ik heb altijd een zwak gehad voor deze zangeres, ze had een fijne en warme stem om naar te luisteren!

Mooie verzamelaar van Anneke Grönloh! Toen ik tot de ontdekking kwam dat Anneke veel meer in haar mars had dan "Brandend Zand", dit verzamelalbum geraadpleegd. Anneke Grönloh is een prima jazz-zangeres! De Duitstalige nummers hadden van mij niet gehoeven, maar ach... Dat krijg je als je wereldwijd CD's wil verkopen.

Favorieten zijn:
"Brandend Zand" (ja, toch wel),
"Doctor Jazz" (instrumentaal ontzettend sterk!),
"Jij Bent Mijn Leven" (goede tekst, geniet ook erg van het strijkorkest),
"Da Doe Ron Ron",
"You Belong To Me" (uitstekende cover),
"Ma (Hij Wil Zo Graag Een Zoen)",
"Trui Trui Slobbertrui",
"Bill Bailey Won't You Please Come Home",
"Goldfinger",
"Paradiso" (jaja!),
"Home Cookin" (pure dixieland),
"Into Each Life Some Rain Must Fall" (die band doet het geweldig!)
en "Wladimir".

Toch een hele lijst. Volgens mij ben ik fan!

Tja. Dat ik de eerste stemmer op dit album ben verbaast me niet zo. Een album vol oubollige eentonige liedjes, begeleid op de harmonica. Totaal niet mijn smaak natuurlijk. Maar er staan toch een paar lichtpuntjes op deze plaat: "Kijk Eens In De Poppetjes Van Mijn Ogen" en "Skoebidoe".

Die andere twintig hadden ze van mij weg mogen laten

Steengoed. Wat een geweldige stem heeft Anouk, rocker in hart, nieren, maar bovenal in stembanden. Ben haar muziek door de jaren heen pas gaan waarderen. Er mankeert niets aan deze plaat, een schitterend debuut.

Favorieten:
"Nobody's Wife", een ontzettende hit toen ik een jaar of 10 was. De reggae-versie uit 2001 is overigens ook echt een aanrader! Ook "Sacrifice" vind ik erg goed gezongen...

Eerlijk gezegd heb ik me er een beetje toe moeten zetten om deze cd te beluisteren. Zo veel grootheden coveren leek me namelijk nogal gedurfd. En ja, dat is het ook. Maar ik moet zeggen dat het me niet tegen is gevallen. Hij blijft in alle liedjes dicht bij zichzelf en imiteert gelukkig niemand.

Favorieten zijn "Real Situation", "Imagine", "Same Song" en "Can't Stop Loving You".
Minpuntje: "Suspicious Minds" lijkt meer een parodie en komt erg slecht uit de verf.

Al met al een redelijk reggae-plaatje!

Persoonlijk vind ik 48 tracks echt teveel van het goede op Spotify zijn het er zelfs 50. Bijna 3 uur luisterplezier! Als je gewend bent om albums aan één stuk te beluisteren, heb je er een behoorlijke kluif aan. Er zit, zoals altijd een hoop moois tussen!

Ongelofelijk hoe laag dit album wordt gewaardeerd, ook in vergelijking met de rest van Apathy's oeuvre. Vind de jazz-invloeden fantastisch, maar dat moet ook maar net je smaak zijn natuurlijk. Apathy is met dit album een zijstraat ingeslagen met meer invloeden van pop- en jazzmuziek, maar ik vind dat dat niet ten koste gaat van de sound of echtheid van wat hij doet. Lekker!

Schitterend album, heb ik echt talloze keren gedraaid toen hij net uit was... Moddervette beats, goede gastartiesten, fijne flows en sterkte teksten die zelden vulgair of schuin zijn. Zo hoor ik ze graag. Ook de freestyles die over het album verspreid staan zijn gaaf, al had ik destijds al vraagtekens bij hoe 'freestyle' het is...

Favorieten:
"It Takes a Seven Nation Army to Hold Us Back" (uiteraard gepikt van the White Stripes)
"Personal Jesus" (met samples van Depeche Mode)
"Can't Nobody"
"Doe For Clothes" (keiharde beat!)
"Same Ol' Same Ol'"
"The Janitor"
en natuurlijk "Checkmate".

Aparte muziek, hele bijzondere sound met bijzonder veel variatie op deze plaat. Demis Roussos heeft een stemgeluid dat me ontzettend aanspreekt: een groot bereik maar met een ontzettende heesheid.

Favorieten:
"Mister Thomas", ontzettend absurd!
"Rain and Tears", zoals bovengenoemd min of meer gepikt van Johann Pachelbel, nog niet zo lang geleden gesampled in de beat van Fresku - Nieuwe Dag. Schitterend nummer!
En "You Stand In My Way".

30 beats in een uur. Lekker. Af en toe wel fijn om een uurtje te luisteren naar variërende beats!

Favorieten: "Hold Me Down", "Shivers Down My Spine" (gesampled van "Bohemian Rhapsody" van Queen), "Legend", "What You Need", "The Squeeze" (HARD!) en "Bang Bang".

Vele zullen het niets vinden, luisteren naar een beat zonder raps. Maar als je ervan houdt is dit album echt een aanrader...

Luistert lekker weg... Mijn bovenbuurman stipt aan dat de band tijdens de maak van dit album nog echt bestaat uit "jongens", dat ben ik roerend met hem eens. Vooral in de zang (zowel lead als achtergrond) hoor je dat terug. Dat maakt de muziek natuurlijk verder niet minder goed...
Sterk debuut met korte maar ijzersterke nummers!

Favorieten van deze plaat zijn "I Bet You Look Good On The Dancefloor", "Dancing Shoes", "Red Light Indicates Doors Are Secured" en "Mardy Bum"...

Kort maar krachtige plaat van een weergaloze zangeres... Naar mijn idee niet haar beste werk, maar alsnog zó goed!

Favorieten
"I Told You So"
"Nobody Like You"
"Exactly Like You", geweldige klassieker!
"It's So Heartbreakin'", geniale muzikale begeleiding.
en "Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive"

Sterk album, van de grootste hippie in Nederland, pionier van de protestsongs in ons land. Een excentriek individu die ik op televisie nooit zonder joint heb gezien
De teksten van Armand zijn vaak maatschappijkritisch maar hij heeft ook heel wat verhalende luisterliedjes die zeker de moeite waard zijn. Simpel maar scherp.

Mijn favorieten op deze plaat:
"Ben Ik Te Min",
"Blommenkinders",
"Want Er Is Niemand",
"Ik Begrijp Het Niet",
"Wat Het Klootjesvolk Wil Weten", schitterend lied over hypocrisie - muzikaal totaal anders dan de rest...
"Dat Is Nou De Pest",
en "Ik Krijg Er Een Punthoofd Van"

GAAF. Luister al jaren naar AotP, onwijs harde beats, en vooral: wat een top-rappers... Celph Titled, Vinnie Paz, Apathy, Esoteric... Geweldig.

Favorieten:
"Battle Cry", een lekker lange track waarvan de beat gevuld is met de elektrische violen van The Electric Light Orchestra (E.L.O.), ze gebruiken in meerdere tracks samples van deze band...
"Henry The 8th", iemand enig idee waar de sample uit komt?
"Tear It Down", geniale beat, en natuurlijk weer de harde raps van Vinnie Paz... Vind de rapper van de eerste verse wat tegen vallen.
"The Torture Papers",
"All Shall Perish", vind de chorus echt gaaf gedaan!
"Narrow Grave", gestoorde beat, eerste verse is top.
"Feast Of The Wolves", vind ik zonder twijfel de gaafste beat op deze plaat.

Tjonge. Eerst even bijkomen...