Pink heeft een geweldige stem, maar weet niet een heel album te boeien. De singles zijn goed: de goede rockballad Sober en het catchy Funhouse zijn de favorieten. Verder vind ik de meeste nummers niet genoeg boeien. De CD zit redelijk in elkaar, met oa nog een goede ballad ( Glitter in the Air ) en een goede rocksingle ( So What ), maar stijgt niet boven de middenmaat uit. Op de opvolger van Funhouse ( The Truth About Love uit 2012 ) doet Pink dat toch beter.
Een voldoende, maar niet meer dan dat. 3*

Leuke plaat van Pink, die al redelijk wat muziek heeft uitgebracht, maar nu toch weer een album met enkele zeer goede nummers heeft uitgebracht.
Blow Me en Try, de eerste singles, vind ik prima maar ze missen toch iets bijzonders. Dan heb ik liever het schitterende Beam Me Up, het stevige Here Comes the Weekend, en haar grote hit Just Give Me a Reason ( waarop Fun-zanger Nate Ruess het niveau nog flink omhoog tilt ). Ook the Great Escape kon ik goed waarderen.
Waarom dan toch geen 4* of hoger? Daarvoor staan er toch net iets te veel flutnummers op, waar ik niks mee. Zonde... Slut Like You en Walk of Shame doen me zo´n beetje de haren uit het hoofd rukken en staan in sterk contrast met de rest. Pink is een goede zangeres, maar het liefst hoor ik toch haar zachte kant, die in Beam Me Up mooi tot uiting komt.
Deze cd bevat 2 mooie bonustracks die net zo goed op het origineel hadden gekund: Good Old Days en Run. Over het algeheel geef ik net geen 4*. Daarvoor net iets te veel afzwaaiers. Wel een aantal zeer leuke nummers. 3,5*

Aardige muziek, maar (te) veel van hetzelfde. Let Her Go is an sich een mooi nummer, maar nadat alle Nederlandse radiostations deze plaat gingen zwartdraaien was ik em ook zat.
Positieve uitschieters zijn dan nog Holes, en de opener van deze plaat.
Een krappe voldoende

Voorganger All the Little Lights bevatte de hit Let Her Go, en bevatte verder nog wat redelijke nummers, die akoestisch het mooist waren.
Whispers mist een hit, maar is rustgevend en luistert aardig weg.
Er zit nog wel wat niveauverschil tussen de nummers, maar voor op de achtergrond is dit toch een heel fijne plaat.
De stem van Rosenberg is goed, en tekstueel zit het ook wel goed in elkaar.
Golden Leaves, Coins in a Fountain, Thunder en Scare Away the Dark zijn mijn favorieten.
Zal later de akoestische bonusversies nog eens beluisteren.
3,5* voor het reguliere album.

John Williams stopt ermee, en een tamelijk onbekende neemt het van hem over.
Jammer enerzijds, omdat Williams toch garant stond voor een heerlijk trio soundtracks van de eerste films, maar anderzijds is het ook leuk weer eens iets nieuws te horen. En dat is hier zeker het geval: het geluid van Doyle is anders, maar niet per se slechter. De geweldige sound van de eerste Potter zal denk ik de gehele filmserie niet meer overtroffen worden, maar voor deel 2 en 3 doet deze score niet veel onder.
Deze score is niet direct meer magisch, maar wel erg mooi. Het begint goed met the Story Continues, waarna bij de finale van het wk zwerkbal en het arriveren van de vreemden zeer goede muziekstukken worden neergezet. Ook de thema´s rondom the Goblet of Fire zijn goed, en duister wanneer nodig.
Het Voldemort theme vind ik los minder wegluisteren, maar in de film past het prima.
Hoogtepunten zijn de mooie wals-thema´s rondom Harry en het gala. Dat klinkt toch erg fraai.
Daarnaast het weergaloze slotstuk, Another Year Ends, met het geweldige Hogwarts theme, dat in de buurt komt van Hedwig´s theme.

Die songs aan het einde zijn natuurlijk wel onnodig, en vallen op een score volledig uit de toon.
Magic Works vind ik dan nog wel leuk, maar het had hier niet toegevoegd moeten worden.
Leuk voor in de film, maar een soundtrack hoort ook een soundtrack te zijn.

De muziek is an sich is gewoon erg goed, en ik beoordeel deze score dan ook met een ruime 4*

Adagio for Strings en het daaraan ontleende the Village van Samuel Barber zijn schitterende muziekstukken, die drama en emotie oproepen. Ze passen perfect bij de film en in de film komt ook de ware zeggingskracht van deze nummers naar voren.
Voor de rest van de soundtrack is er echter gekozen voor klassiekers uit de tijd. Deze songs zijn niet verkeerd, en sommigen passen goed bij de film en het tijdsbeeld van de Vietnamoorlog. Desondanks vind ik de keuze iets te veilig, en dat zorgt ervoor dat ik geen echt hoge score kan uitdelen.
Sittin On the Dock of the Bay is natuurlijk wel een heerlijk nummer, en dat geldt ook voor White Rabbit, Tracks of my Tears en Hello, I Love You. Maar als film soundtrack ? zoals reeds gezegd, in de film passen deze nummers wel, maar op cd missen ze gewoon hun functie.
Respect en When a Man Loves a Woman misstaan mijns inziens helemaal op dit album. Ze zijn ingepast omdat de film erom vroeg, maar een geheel instrumentale score was toch beter geweest.
Ik twijfel voor de score, want dit is toch een verzameling fraai werk. Maar hoger dan 3* geef ik vooralsnog niet.