Fijne band en hun 1e album is van een prima niveau. De leadzang is prima en de nummers zijn vaak aanstekelijk.
Pompeii is een werkelijk weergaloos nummer, en ook Things We Lost in the Fire, Laura Palmer, The Weight of Living en Icarus vind ik zeer fijne nummers om naar te luisteren.
De andere nummers vind ik opzich wel goed, maar niet bijzonder. Het niveau is dus niet altijd even hoog en dat weerhoudt me van een topscore. Leuke muziek, maar het blijft me niet bij als echt goed ( op Pompeii na ). 3,5*

Er is inmiddels overigens een aanvulling op dit album, All This Bad Blood, een heruitgave met nog een aantal nieuwe nummers erbij.

Mooie, rustige muziek met als uitschieters The Fear en Keep Your Head Up.
Toch is het vooral achtergrondmuziek, wat niet slaat op de kwaliteit. Het is echter wel veel van hetzelfde. De andere 8 nummers van de plaat zijn prima maar blijven niet erg bij. Heerlijk cd'tje om tijdens het werken op te zetten, 3,5

Goede opvolger van Every Kingdom. Ook deze plaat staat bij mij op 3,5*. Ben Howard vind ik een fijne artiest, maar op plaat verlies ik regelmatig mijn aandacht. Mooie gitaarcomposities, en de zang is ook uitstekend, maar veel liedjes vind ik niet bovengemiddeld interessant. Op I Forget Where We Were is Howard duidelijk gegroeid: zo heeft hij met het titelnummer een uiterst boeiend nummer neergezet dat het ook in de hitlijsten goed zou kunnen doen. Nog iets sterker vind ik de uiterste klapper van dit album: End of the Affair. Schitterende opbouw, die uitmondt in fijn muzikaal geweld. Bij de rest van de nummers val ik echter regelmatig terug in de minpunten van Every Kingdom: zo ongeveer de helft van deze plaat vind ik tamelijk saai. Dan kan het goed gezongen en muzikaal uitstekend zijn, verder doet het mij niet enorm veel. Wel heb ik het idee dat deze plaat een groeier is. Zo vond ik de combi van Conrad en All Is Now Harmed, twee rustige nummers aan het einde, al erg mooi. Andere nummers, zoals Small Things, In Dreams en Evergreen, doen mij nog nagenoeg niets.
Een ruime 3,5*, met ruimte voor meer.

Sterke nieuwe release van Birdy, die zich hier toch wel onderscheidt als popzangeres van meer uptempo-liedjes. De lieflijke verschijning vanachter de piano wordt opzij geschoven voor de overgang naar een meer volwassen sound, die zich ook uitstekend leent voor wat ik bijna een verandering van genre zou noemen. De songs zitten over het algemeen genomen prima in elkaar, en met maar liefst 19 nummers is dit ook een fijne langspeler voor de liefhebbers.

Skinny Love en People Help the People zijn schitterende nummers, en ook de nummers waarmee Birdy beroemd geworden is. De meeste andere liedjes op dit album vind ik echter ( helaas ) nogal kleurloos, waardoor ze me niet blijft boeien. Jammer, want de stem is er. Het repertoire is op dit album over de breedte echter nog niet sterk genoeg. 3*, omdat haar fantastische stem, gecombineerd met 2 mooie singles, zeker een voldoende verdient.

Mooi meisje, Mooie muziek. Maar op dit album is het af en toe iets te groot, terwijl zij klein op haar best is ( Skinny Love, People help the People )
Komt waarschijnlijk ook door de producers die er achter zitten, die heel erg het popgeluid uit haar willen halen ( Light me Up is een goed voorbeeld, zon nummer past eigenlijk gewoon niet bij haar ).
Maarja, Wings is ook zon soort nummer en klinkt heerlijk, fijne hit.
Die paar extra tracks op de Limited Edition zijn erg mooi.


Toch zijn de meeste nummers op deze plaat best mooi, en die credits gaan volledig naar Birdy zelf. Ze is namelijk wel volwassener geworden, en haar teksten worden beter.
Haar stem is heel fijn om naar te luisteren, waardoor ik bijna verleid zou worden de cd gewoon aan te schaffen.

Goed divers coveralbum van Boyce Avenue, die ook op dit album weer gebruik heeft gemaakt van een aantal gastartiesten, wat inmiddels zo´n beetje zijn handelsmerk geworden is.
Iets minder dan volume 3, omdat hier toch ook mindere nummers opstaan.
Fix You is een geweldige samenwerking met Tyler Ward, en direct ook het beste nummer van het album.
Leuk dat Boyce met de bekende youtube-drummer Cobus Potgieter samen heeft gewerkt, maar ze hadden wel een geschikter nummer kunnen uitkiezen.
Goede en verfrissende samenwerking met de dames van Fifth Harmony, wat Mirrors en When I was your man oplevert.
Bea Miller is goed in Roar, maar de cover van We cant Stop is weer vervelend.
Zelfde is te zeggen over de covers met de meer ingetogen Trigwell: Use Somebody is erg mooi, maar de cover van Swift had niet gehoeven.
A Thousand Miles en Heaven zijn degelijk gecoverd.
Prima coveralbum, met wat missers. Boyce Avenue´s stem is goed, en constant, en hij laat horen met diverse artiesten goed te kunnen samenwerken.

Erg sterk coveralbum, waarin een aantal prima hits onder handen wordt genomen. De verschillende artiesten werken verfrissend, en de covers zijn doorgaans prima alternatieven op het origineel.
Zelfs Wrecking Ball valt nu te waarderen.
Goede mashup van Counting Stars en the Monster, Covers van Let Her Go, Unwritten en Stay zijn uitstekend uitgevoerd.
4,5*

Redelijk coveralbum. Waves, Happy en A Sky Full of Stars in gedegen versies. All of Me en Tears in Heaven vind ik goed. Die andere covers hadden niet zonodig gehoeven. Degelijk en zuiver. 3.5*

Wederom een fijn coveralbum.
Om de zoveel tijd ´bundelt´ Boyce Avenue zijn youtube covers van de afgelopen periode.
Naast hits uit die periode staan er ook wat minder bekende nummers op, zoals een cover van de Goo Goo Dolls, N Sync en Bush.
Breakeven, Payphone en Titanium zijn erg sterk gecoverd. Dit geldt ook voor ook de minder bekende nummers God must have spent en Glycerine, en Lego House, verderop.
I´ll be there for you is een leuke keuze en gedegen uitgevoerd, van One More Night en Call me maybe zijn de originelen matig.
Deze nummers hadden niet gecoverd hoeven worden.
Al met al is het weer genieten met deze covers, die nooit heel bijzonder goed zijn, maar vaak fijn wegluisteren en een constant niveau halen.
4*

Een iets minder coveralbum. Nog steeds degelijk, waarbij Boyce Avenue´s stem en gitaar een constante factor zijn, maar ik vind de songkeuze hier wat minder.
Locked Out of Heaven komt wat zeurderig over, Radioactive en It´s a Beautiful Day vind ik niet echt geschikt voor akoestische covers.
I Knew You were Trouble is dan wel aardig ivm het origineel, en dat geldt ook voor Daylight.
Het Spaanse nummer had niet gehoeven.
3,5*

Deze score van Brian Tyler viel me bij het bekijken van de film wel op.
Omdat de Fast & Furious delen steeds meer actie bevatten, en het minder om het autoracen gaat, krijgt de echte score steeds meer de overhand, boven de hiphop en R&B nummertjes die voor deze filmreeks zo kenmerkend zijn.
Tyler levert aardig werk met goede bombastische stukken. Daaromtrent deint de muziek wat op en neer, met mindere en beter stukken soundtrack. Een voorbeeld van een mooi stuk muziek is track 22, Connection.
De beste nummers zijn toch de langere nummers, passend bij de grote actiescenes ( The Trein Heist en The Vault Heist ). Deze klinken heerlijk uit de speakers, voor de rest is de score niet overal memorabel.
Het geheel is lekker. Nergens matig. 4*

Ik heb best een aantal films waarvan ik er achteraf achterkwam dat de soundtrack van de hand van Brian Tyler was. Het was bij Iron Man 3 dat de score mij echt opviel.
Wat een geweldig hoofdthema zeg! In de finale ( track 19 op cd ) is het werkelijk genieten geblazen, mede door het bijbehorende nummer.
In de score bevinden zich rustige en bombastische stukken, waarvan gezegd kan worden dat de bombastische delen het beste zijn.
Over de breedte vind ik dit een sterke score, met een aantal fijne nummers ( Iron Man 3, Can You Dig It )
Heerlijke opzwepende filmmuziek, die past bij de film maar ook los fijn wegluistert.
Tyler is nog geen Zimmer en zal dat waarschijnlijk ook niet worden.
Naast het geweldige hoofdthema weet hij namelijk niet altijd even geslaagd te varieren.
Goed, 4* voor deze fijne soundtrack

Zeer degelijke actiescore van Tyler. Niet zo goed als de thema´s van Thor en Iron Man 3, maar wel lekker bombastisch, zoals het hoort bij the Expendables. Muziek ondersteunt de film prima, en er is zelfs nog ruimte voor mooie stukken ( bijv. Late for War ) en wat uitspattingen ( tr 12 ).
Geen zwak gedeelte aan te wijzen, en alhoewel het over de breedte dan geeneens zo´n enorm boeiende soundtrack is, kan ik hier wel een kleine 3,5* aan kwijt.

Redelijke score van Tyler, die zijn toepassing toch vooral vindt in de film zelf. Bij de diverse actie-en achtervolgingsscenes is de muziek een grote meerwaarde.
Op cd zijn maar een paar nummers echt sterk, en dat zijn de langer durende actienummers ( tracks 2,4,12,13,30 ). De rest duurt telkens maar 1 of 2 minuten, en veel nummers zijn minder boeiend.
Ook storen mij de hiphop-achtige geluiden een beetje, zoals neo al aangaf, die met name in ´Ḿegatron´ hoorbaar zijn.
Voldoende, 3*

In navolging van een uitstekende score van Iron Man 3 is Brian Tyler er voor het 2e Thor-deel weer in geslaagd een goede score neer te zetten. Deze Marvel verfilming is ondersteund door een goede bombastische soundtrack. De rustigere delen zijn minder opvallend, en het is vooral het hoofdthema dat weet te boeien. Af en toe wat veel herhaling, en de score is ook niet altijd even constant in niveau.
Toch is dit een fijne score om naar te luisteren, en mijn waardering voor Brian Tyler als score-componist groeit weer wat. 3,5*

Deze muziek is eigenlijk onlosmakelijk met de film verbonden. Deze is prachtig, en heeft dan ook de volle 5* van mij gehad op moviemeter. De muziek past perfect bij de film en is ontroerend, mooi.
Puur naar de CD luisterend verdwijnt toch iets van de magie: het betreft hier korte tracks, waarbij het instrumentaal veel van hetzelfde is. De koorgedeeltes zijn wel ijzersterk vocaal, en het prachtige Caresse Sur l´Ocean is ook op CD ontroerend, evenals Vois Sur Ton Chemin.
Voor de CD geef ik dan een dikke 4*, dat is wat ik zou geven als ik de muziek zou horen zonder de film te kijken. Maar ik raad een ieder de film van harte aan.

Wisselend. In eerste instantie was ik niet zo blown away van dit 2e album van Bruno Mars, enkel Locked Out of Heaven vond ik een lekker nummer. De waardering voor andere nummers op dit album komt met mate, en vandaar dat ik nu een hogere stem geef dan ik eerder in gedachten had.
Bruno Mars wordt wel de nieuwe Michael Jackson genoemd, en alhoewel vele Jackson-volgers dit misschien zullen ontkennen, geef ik Mars wel een kans om in de toekomst een grote te worden. Ook hij had zijn attitude, danskunsten en hoge bereik mee.
Waar op Mars´ eerste album veel nummers nog kinderlijk waren ( denk bijv. aan de stuitende Lazy Song ), komt Mars hier met serieuzere stof. Alhoewel het hoofddoel blijft catchy popsongs te produceren, zitten nummers als Gorilla en When I Was Your Man ook wel echt goed in elkaar, en overstijgen zodoende wel het label ´gewone popmuziek´. Locked Out of Heaven en Treasure zijn fijne, aanstekelijke popnummers die niet irriteren. Young Girls, Natalie en Moonshine zijn ook prima popnummers. De reden dat ik echter geen topscore toeken is de volgende: Na track 7 lijkt Mars het spoor volledig bijster te raken: Show Me en Money Makes me smile zijn irritante, nietszeggende nummers en stroken totaal niet met de rest van het album. Afsluiter IF i Knew voelt als albumopvulling van een toch al beperkte tracklist( slechts 10 nummers ). Alle plussen en minnen bij elkaar opgeteld kom ik op 3,5*