Matige popcd. De nummers zijn weinig boeiend, zang gaat na een tijdje irriteren en vooeal vervelen, en de productie laat ook te wensen over. Positieve uitzonderingen is het fijne I For You, de afsluiter van het album.
De 3 vorige albums van the All-American Rejects waren aardig, met vaak een aantal prima nummers, maar met dit album slaan ze de plank toch wat mis. 2*

Een hele tijd geleden heb ik dit album al eens geluisterd, en ik ben wel fan van deze band. Ze hebben een flinke hoeveelheid leuke, aanstekelijke nummers die goed in het gehoor liggen. Niet alle nummers zijn even bijzonder, maar er zitten er een paar tussen die ik regelmatig in m´n shufflelijst heb staan.
Op dit album staan een paar van die nummers: Move Along, It Ends Tonight, Dirty Little Secret, 11 11 PM en Change Your Mind. Bij het herbeluisteren van dit album kom ik erachter dat ik de rest eigenlijk niet echt heel bijzonder vind. Ik hou het dus bij de nummers die ik al erg goed vond, maar die vind ik dan ook wel echt goed. Voor dit album geef ik na wat wikken en wegen 3,5*. De rest is redelijk vermakelijk voor een keer, maar hoef ik niet vaker te horen.

Leuke verzameling nummers en daarmee het debuut van een leuke Amerikaanse Rockband. The Last Song en Swing,Swings zijn de favorieten. Misschien niet uitzonderlijk, vernieuwend, bijzonder, maar het klinkt allemaal prima en de band slaagt erin het niveau van de nummers gedurende het hele album ongeveer gelijk te houden. Significant mindere nummers zijn er niet. Vandaar een ruime voldoende. 3,5*

Wederom een leuk album van AAR, met daarop hun grootste hit Gives You Hell. Een leuk nummer ( mijns inziens overigens niet hun beste nummers ). Net zoals op hun 2 voorgaande albums staan op When the World Comes Down een aantal fijne nummers, maar is de rest niet ontzettend bijzonder. Zo ook hier, de songs klinken weer wat anders dan op Move Along, maar het algehele niveau van de gehele cd is ongeveer gelijk. Believe en Real World vind ik goed, en ook Sunshine, Another Heart Calls ( leuke samenwerking met the Pierces ) en Fallin´Apart zijn leuke, aanstekelijke nummers.
Al met al weer een 3,5* voor dit album.

Strike was een leuk album van the Baseballs: aan het begin waren ze leuk, met the Look en Umbrella als hoogtepunten, maar nu is het gehele concept wel wat uitgezogen. Strings ´N Stripes was een dieptepunt, maar Game Day is ten opzichte daarvan wel een kleine verbetering.
De nummers op dit album zijn wat leuker, en ook al is het nog steeds wat veel van hetzelfde, het tovert wel een kleine glimlach op mn gezicht.
De covers van Royals en Diamonds vind ik wel leuk eigenlijk. De rest is niet echt bijzonder, maar luistert redelijk weg.
Voldoende dus wel voor deze plaat. 3*

Op Strike! slaagden the Baseballs erin enkele oudere en nieuwe nummers een vernieuwde invulling te geven. Umbrella, the Look, I Don´t Feel Like Dancin´... het luisterde allemaal heerlijk weg en is leuk voor op een feestje.
Op Strings ´N Stripes is de muziekkeuze minder. De covers zijn saaier, en dit album brengt geen vernieuwing. Zodoende slagen the Baseballs erin op hun 2e album al uitgekauwd te klinken.
Op de toegevoegde live-tracks is te horen dat ze live in ieder geval niet slecht zijn ( of slechter dan op cd ), maar hierdoor wordt de plaat wel te lang. This is a Night met Guus Meeuwis vind ik nog wel leuk en ook van Hello hebben ze een aardige versie weten te maken.
Verder is dit het allemaal net niet en kan ik dan ook niet anders dan een onvoldoende uitdelen. 2,5*

Plaat nu twee á driemaal beluisterd, en ik moet zeggen dat ik dit een erg fijne plaat vind. Sferisch zit het wel goed, ik houd van de sound van deze band, en geen één liedje valt echt uit de toon (of het moet de opener (Weapon) zijn).

Desondanks mis ik wel wat onderscheidend vermogen, veel liedjes lijken erg op elkaar, wat maakt dat de plaat klinkt als een ietwat repetitief geheel.

Ik luister hier graag naar maar hoor (nog) geen hoogvlieger.

3,5*

De zanger van deze band heeft een fijne stem, een kruising tussen de stem van Tom Chaplin ( leadzanger Keane ) en die van Chris Martin ( leadzanger Coldplay ). Ook de nummers zelf lijken qua opbouw, sound en ritme erg op muziek van Coldplay en Keane.
In het nummer Love hoor ik zelfs een beetje Mumford & Sons.
En daarin ligt ook meteen een nadeel... deze muziek is niet echt kopieerbaar en alhoewel de zanger van deze band een fijne stem heeft klinkt de muziek wat eentonig, zonder grootse uitschieters.
Holy ( wedding day ) is wel een mooi gospelnummer, evenals Manifesto.

Wauw, wat een schitterend album. Staan een stuk of 5 songs op die ook zo naar het Songfestival hadden gekunt. Misschien waren ze niet allemaal even hoog geeindigd, maar dat dan even terzijde.
Mijns inziens kent dit album geen een zwak nummer: het betreft stuk voor stuk mooie countrynummers. De stemmen van Waylon en Ilse mixen perfect en ook los klinken ze zeer aangenaam. Dat dit een Nederlands product is, is iets waar we erg trots op kunnen zijn.
Favorieten: Still Loving After You, Broken but Home, Arms of Salvation, Hungry Hands en het schitterende Love Goes On. Voor mij is het een openbaring en een verrassing dat deze twee samen zo´n schitterend album kunnen maken. Dit brengt mij tot een voor mij hoge score van 4,5*.
Hopelijk blijven ze die score waard bij latere luisterbeurten.

Ik heb de film onlangs gezien, en was erg onder de indruk van het mooie verhaal, vertolkt door 2 tieners. Zij doen dit op een zodanige manier dat de film nog aardig volwassen overkomt voor een tienerfilm, en dat is ook te zeggen van de prima muziekkeuze in deze film.
Zo komen zomaar 2 persoonlijke favorieten ( Wait en All I Want ) voorbij. Schitterende nummers, maar bij deze 2 blijft het niet. De 3 bijdragen van Birdy zijn ook erg mooi; evenals de bijdrage van Ed Sheeran, Indians, Lykke Li en the Radio Dept. De nummers van Bugg en Odell vind ik wat minder, en het zweedse hiphopnummer valt nogal uit te toon ( maar speelt in de film een belangrijke rol; logisch dus dat ie op dit album is opgenomen ). Geen een nummer is echter echt vervelend, terwijl er een hoop schitterende songs opstaan, waaronder ook een van de weinige lekkere top 40-songs ( Boom Clap ). Ik ben in een gulle bui; 4,5*, die na een 1e luisterbeurt voorlopig ook gerechtvaardigd is.

Jammer om te zien dat hier maar weer een afgetrokken versie staat. De deluxe, volledige versie heeft veel meer te bieden, en dit is dan ook de versie die ik beluisterd heb.
De reden van de luisterbeurt was louter het bekijken van de film. De muziek had een positief gevoel achtergelaten.
Dit enthousiasme kwam vooral omdat de muziek goed bij de film paste; op zichzelf staand weet het toch allemaal net iets minder te boeien.
Into the Past en de instrumentale gedeelten vind ik prachtig en ook de nummers van Sia en Lana weten me wel te bekoren.
De diversiteit van de score is goed gekozen: zo bevat de score nummers die horen bij de feestsfeer van Gatsby´s party´s, terwijl tegelijk de mysterieuze aura van Gatsby naar voren komt in nummers als Together, Heart´s a Mess en Love is Blindness.
Omdat ik weinig nummers op zichzelf staand spetterend vond, geef ik het album 3*. Tijdens de film was het allemaal fijn, maar daarvoor koop je geen soundtrack, de muziek alleen moet ook te genieten zijn. Dat is het bij deze score bij vlagen, 3* dus

Human vind ik een briljant nummer en zodoende werd ik benieuwd naar de rest van dit album.
Wat ik dan aantref is een redelijk vermakelijke plaat met veel variatie onder de nummers.
This is your Life, I Can´t Stay, The World we live in en A Dustland Fairytale zijn wat mij betreft de moeite waard.
Dit is echter geen album dat ik vaker ga draaien. Ik mis onderlinge chemie tussen de nummers, een paar nummers vind ik ook echt van geen waarde op dit album. Ben benieuwd of ik dat op andere albums van hen wel aan zal treffen.
Kwaliteit is ruim voldoende en aangezien de plaat toch een aantal prima nummers herbergt kom ik op 3,5*

Aardig album, met enkele aanstekelijke nummers, met name in het 1e gedeelte ( tm On Top ).
Zang van Flowers vind ik niet altijd even boeiend, en sommige nummers doen me helemaal niets, maar over de breedte vind ik het toch een vermakelijk album. Mist een topnummer als Human, maar kwalitatief vind ik deze plaat wel ietsje beter dan Day & Age. 3,5*

Leuke, diverse soundtrack met nummers die goed kleuren bij de film.
Het zijn zeer verschillende nummers, maar desondanks komt het als geheel prima over.
Miley Cyrus´ nummer When I Look At You is de titelsong van de film. Een mooi nummer, van toen ze nog normaal was, laat ik het zo maar verwoorden.
Each Coming Night, Brooklyn Blurs en A Different Side of Me zijn ook fijne nummers.
Daarnaast staan er nog bekende songs van Maroon 5 en OneRepublic op en is Stevie´s Theme ( belangrijk in de film ) ook toegevoegd.
Verder zijn de songs niet memorabel.
Leuke verzamelaar; 3,5*

Album met leuke pop/folkmuziek. Single Ho Hey is een heerlijk nummer, dat is ook te zeggen van opener Flowers in Your Hair. Over het algemeen echter een vlak album. De nummers zijn prima maar weten niet echt te boeien. Leuk om eens gehoord te hebben maar ik hou het bij de single. 3*

Heerlijk, dit. Geef het tijd, geef het ruimte, en dan heb je ook wat. Ook bij mij heeft het lang geduurd voordat ik the National écht goed vond. Ik kwam ze op het spoor via the Rains of Castamere (vanuit Game of Thrones), en hoorde daarna het album Trouble will find me, dat toen net uit was en mateloos populair onder MuMe-gebruikers. Ik moet eerlijk zijn, ik vond dat een redelijk saai album, heb em laag beoordeeld, en daarna geen tweede kans meer gegeven. Dat gaat nu wel veranderen. Via de ladder ben ik de betere/bekendere nummers van de band steeds meer gaan waarderen. Denk aan Bloodbuzz Ohio, England, Conversation 16, Afraid of Everyone, en van dit album Slow Show en uiteraard Fake Empire. Boxer is het eerste album van de band dat ik uitgebreid in albumcontext beluister. En ik ben om. Geen een zwak nummer staat er op dit album. Hoogtepunten blijven voor mij Fake Empire en Slow Show, maar ook de andere nummers zijn van hoge kwaliteit en genieten geblazen. De fantastische mompelende stem van Berninger, gecombineerd met de sterke lyrics en de bij vlagen betoverende melodieën en muzikale arrangementen, maken dit tot een album dat ik wel kan blijven beluisteren. Enige minpunt; ik mis iets dat de nummers ook echt onderling onderscheidt. Veel nummers lijken toch wel enigszins op elkaar. Een nummer wil ik er speciaal uitlichten: Fake Empire is door zijn fenomenale opbouw en het fantastische blazer-spektakel in de laatste halve minuut verworden tot een van mijn persoonlijke favorieten. 4,5*

Dit is nog eens klassewerk. Zie er maar eens in te slagen, na Boxer een plaat neerzetten die mogelijk nóg beter is. High Violet is dat wat mij betreft, al scheelt het niet enorm veel. Via de ladder zijn Bloodbuzz Ohio, Conversation 16, Afraid of Everyone en England enorm gegroeid. Inmiddels behoren alle vier de nummers tot mijn persoonlijke favorieten. Na Boxer heb ik nu ook High Violet intensief beluisterd, en wat opvalt is dat er echt geen enkel slecht nummer op deze plaat te vinden is. Het is hooguit zo dat er niveauverschil bestaat tussen de hierboven genoemde toppers (en Runaway, die ik ook steeds beter ga waarderen) en de rest van de nummers. Zo is een aardig nummer als Lemonworld toch wel een stuk minder dan een aantal andere nummers op deze plaat. Ook met Terrible Love heb ik persoonlijk iets minder. 5* geef ik daarom (nog) niet. High Violet kent een aantal hoogtepunten, en doordat er geen slechte song op het album te bekennen, is deze plaat ook een waar luistergenot. Benieuwd of deze nog mag gaan groeien.
4,5*

Hoe heb ik er ooit zo naast kunnen zitten.. In de periode dat Trouble Will Find Me een ware musicmeter-hit was, luisterde ik deze plaat. Dit was ook direct mijn eerste kennismaking met the National. Later leerde ik via de ladder nummers van eerdere albums kennen, en groeide de band steeds meer in mijn achting. Van TWFM vond ik destijds echter geen enkel nummer echt de moeite waard, en het geheel vond ik ronduit saai. Waarschijnlijk was ik toen een stuk commerciëler ingesteld dan ik nu ben. Toen gaf ik 1,5*, na herbeluistering (twee á driemaal) geef ik 4,5*. Hoe gek het nu ook mag klinken, ik vind dat dit album juist geen enkel zwak nummer bevat. De kracht van dit album zit hem wat mij betreft juist in het consistente hoge niveau. Bij Boxer zat het 'em voornamelijk in Fake Empire, op High Violet staan een paar klappers. Op dit album staat geen échte klapper, maar wel een rits prachtige songs; Heavenfeaced, Don't Swallow the Cap, Pink Rabbits, Fireproof, I Need my Girl.. Eigenlijk had ik hier net zo goed alle nummers kunnen noemen, maar bovenstaanden zijn mijn favorieten.
Ik denk dat ik deze plaat nog vaak zal blijven draaien, al is het alleen maar om mezelf eraan te herinneren hoe zeer ik ernaast zat. 4,5*

Goed album van the Piano Guys. Geniet keer op keer weer van de wijze waarop zij muzikale originaliteit brengen met piano, cello en zang. Het begint met twee gedegen covers van bekende popsongs, en daarna gaat het echt los: Ants Marching is een heerlijk vrolijkmakend nummer, en dat kan van Summer Jam ook worden gezegd. De Batman Evolution is mooi gevonden, vooral het Zimmerstukje aan het einde kan op mijn goedkeuring regelen. Voeg daar nog een vernieuwende versie van Don't you worry child en de prachtige songs Fathers Eyes en Pictures at an Exhibition aan toe en je hebt misschien wel het leukste album van TPG tot nu toe te pakken.
4*

Gewone nummers die de middelmaat niet ontstijgen worden op dit album afgewisseld met toppertjes. If You Could See Me Now, Six Degrees of Seperation en Hall Of Fame vind ik heerlijke nummers, al had Hall of Fame zonder will i.am. ook wel goed geweest.
Ook Glowing en Millionaires luisteren lekker weg. Waar ik bij Science & Faith echter heel het album erg goed vond vind ik van dit album de overige tracks niet bijzonder.
Iets te eentonig en Danny gooit er veel ooh's en aah's uit die ie live lang niet altijd zuiver haalt.

Ondanks de mispuntjes een goed album dat als geheel prima wegluistert. Moest wennen aan de rapgedeelten maar wanneer dat gebeurd is heb ik er geen last van, is een goede afwisseling ( m.n. in Broken Arrow, No Words )

Ik vind de hoes ook mooi, maar ook de muziek is ( mijns inziens ) prima te pruimen.
The Script wordt vaak verweten wel een beetje een uitgemolken concept te zijn, en het is natuurlijk ook vrij mainstream pop die zn boekje nergens echt te buiten gaat.
Toch vind ik ook hun 4e album weer fijn wegluisteren. Hun single Superheroes verraste me al, dit vond ik een lekker nummer. De opener van dit album vind ik daarnaast ook erg goed, evenals het mooie Flares en de 2 prima afsluitende nummers ( nr 11 en 12 ). The Script kan en kon wel beter, maar dit is wel gewoon een leuke cd. Sommige songs missen wel echt wat originaliteit, maar het merendeel is gewoon weer knap in elkaar gezet, met goede leadzang.
Live zal het allemaal wel minder zijn, maar op plaat verveelt the Script ( weer ) niet.
3,5*

Mooi album: diverse rustgevende tracks, die goed passen bij de film: ze brengen het gevoel van vrijheid dat de film kenmerkt mooi over. Jose Gonzalez heeft de muziek van de film een stem gegeven. Zijn tracks op dit album, met name Stay Alive en Step Out, zijn erg goed.
Space Oddity heeft een belangrijke rol in de film, en ook The Wolves & The Ravens, Maneater en de songs van Junip zijn erg goed.
Naast dat de songs van dit album in de film goed tot hun recht komen, luisteren ze los ook fijn weg.
4*

Erg fijne plaat van grote MuMe-ontdekking the Smiths. Wellicht meteen ook wel hun beste, maar daar kan ik niet over oordelen, daar dit hun eerste cd is die ik echt goed beluister.

Wat me vooral aanstaat, is de kenmerkende sound van deze band, die als een rode draad door dit album heenloopt. Geen zwakke nummers, al zitten er wel een paar tussen die mij net iets te eenvoudig/onopvallend zijn. Dat geldt geenszins voor There is a Light... en Bigmouth, inmiddels al een tijdje twee van mijn favoriete nummers. Verdienste van deze luisterbeurten is geweest dat de titelsong ook flink in achting is gestegen.

Goed album, al mis ik nog die x-factor voor een écht hoge score. Dan moeten een aantal nummers mij nog meer doen en de middelmaat ontstijgen. Zit er opzich wel in, heb het idee dat dit een groeier zou kunnen blijken.

4*

Wat een schitterend mooie soundtrack. Dit album heeft een setlijst van waanzinnig mooie liedjes, die op wat uitzonderingen na niet zoveel met de Twilight-film te maken hebben, maar wel erg mooi zijn.
De tracks van Angus& Julia Stone, The Joy Formidable, Aquagold, Sleeping at Last, Mia Maestro, Imperial Mammoth en Cider Sky, die ik allemaal nog niet kende, zijn stuk voor stuk wonderschoon.
Ook de bekendere tracks van Iron & Wine, Bruno Mars en Perri zijn erg goed.
Eigenlijk kan ik enkel track 8 en 9 minder waarderen. De vreemde eenden in de bijt, het rockachtige from Now on, en hiphopnummer Neighbors, doen het ook goed. Geweldig hoogtepunt is de prachtige instrumentale afsluiter van Burwell.
Een welverdiende 4,5*

Mooi. Part I vond ik persoonlijk een schitterende soundtrack, en part II kent ook geweldige nummers. In eerste instantie lijkt het daar niet op; the Forgotten is een goede track van Green Day maar het nummer van Goulding is mij te goedkoop en de tracks 1 en 4 tm 7 weten mij niet echt te boeien. Matige nummers mijns inziens. De 2e helft is echter schitterend, en doet mij neigen naar 4*: Heart of Stone, Cover your Tracks, All I´ve Ever Needed en Ghosts zijn stuk voor stuk schitterende nummers.
De herziene versie van Perri zorgt voor een mooi einde van de film, en is van toegevoegde waarde, gezien de toegevoegde mannenstem.
Het stuk van Burwell is weer schitterend, wat een fenomeen is deze man.
Na Love, Death, Birth schrijft ie wederom een prachtig thema.
Het is wikken en wegen tussen een matig 1e deel en een prachtig 2e deel van deze cd.
Ik houd het nog even bij 3,5*

Opzich een oerdegelijke verzamel cd, met veel nummers van bands die je in eerste instantie helemaal niet aan Twilight zou linken. Maar okee, misschien is dat maar goed ook.
Het begint goed, de eerste 6 tracks hebben allemaal wel wat, al vind ik alleen de ( geweldige ) track van Muse en die van Sia echt heel goed.
De nummers die volgen wisselen wat van niveau, het einde van de plaat vind ik dan wel weer okee, met Life on Earth en de piano melodie van Shore.
Staan wat leuke nummers op, maar niet memorabel.
3*

Matig verzamelalbum gevuld met ( met name ) achtergrondmuziek en een stel oninteressante nummers. Geldt niet voor alles, naar het einde toe wordt het steeds beter.
Maar waar de soundtrack van deel 1 nog lekkere, bekendere nummers bevatte, is het hier toch een greep in het onbekende.
Het Muse nummer is matig, als je kijkt naar wat de band kan, en de rest van de nummers kende ik eigenlijk nog niet.
Aardige track nog wel van de Editors, en de rustigere songs Rosyln en Slow Life zijn ook wel mooi, evenals de afsluitende instrumentale track, maar de rest vind ik zwaar matig.
Ruime 2*

Hét MM-album van 2014? ik dacht het wel, en toch kwam ik er nu pas aan toe dit album intensief te beluisteren. Nadat ik diverse laddernummers (Red Eyes, Under the Pressure, maar vooral Eyes to the Wind en an Ocean in between the Waves) steeds meer ging waarderen, kon ik niet meer om dit album heen. En inderdaad, dit album is in mijn ogen ook ijzersterk. Geen enkel zwak nummer bevat Lost in the Dream. Los vind ik de nummers al goed, als geheel klinkt het allemaal nog mooier. Deze cd brengt je in een soort roes; de nummers zijn niet de kortste, en toch 'glijden' ze betrekkelijk snel voorbij. Interessant blijven is een kunst, en die kunst beheerst TWOD. 4,5*

Heerlijk ontspannen cd. Dit is voor mij de ultieme relaxmuziek, het glijdt allemaal zo lekker voorbij. De elektronica, gecombineerd met de mooie, hypnotiserende zang maken dit tot een fijne plaat, die ik kan blijven opzetten. De intro is machtig, en daarnaast vind ik VCR, Infinity, Stars en uiteraard Crystalised erg mooi. De enige matige nummers zijn wat mij betreft Basic Space en Fantasy, waarvan ik Fantasy ook echt tamelijk inspiratieloos vind. Het geheel luistert echter fantastisch weg. Het nadeel daarvan (ja, dat kan ) is dat ik soms m'n aandacht enigszins verlies. Ik moet echt mijn best doen om dan de schoonheid in de individuele nummers terug te horen. Alleen bij Crystalised en de Intro is en blijft dit geen enkel probleem.
Solide 4* voor dit mooie album.

Matig rockalbum. A Beautiful Lie, The Kill en met name From Yesterday zijn goede nummers, maar voor de rest vind ik dat er weinig bijzonders tussen zit. Vind dat Leto zich in veel andere nummers te veel overschreeuwt, en in combi met het feit dat de nummers al minder leuk zijn wordt het dan al minder aantrekkelijk om naar te luisteren. Een band met potentie, maar ze laten het er hier maar met vlagen horen. Onvoldoende, 2,5*.
Wel een goede acoustische versie van A Beautiful Lie nog op de bonus editie.