Fijn album, met mooie liedjes uit de ( eveneens schitterende ) film.
Het bekende popnummer Keep Your Head Up staat op deze verzamelaar, maar speelt volgens mij geen directe rol in de film. Zo zijn er meer nummers die mij van de film niet zijn bijgebleven, maar op deze cd toch goed op hun plek vallen.
Naast de prachtige instrumentale suite ( de soundtrack is geweldig ) staan er een aantal mooie liedjes op deze score, zoals Violin, Say Anything, Sleepy Little Town en Moonshine.
Ook zit er nog een verrassende versie bij van Fleetwood Mac's Go Your Own Way.
Echte zwaktepunten kent Safe Haven niet.
Mooi en degelijk, 4*

Moest tijdens de film even wennen, maar die techno-soundtrack van Moroder is toch best lekker..
Jammer dat er maar 8 minuten Moroder op deze verzamelaar staan, waar in de film toch beduidend meer muziek van hem voorkwam.
De verzamelnummers zijn leuk, brengen het jaren 80-sfeertje goed mee, maar zijn nergens echt enorm bijzonder.
Daarnaast klinkt het op termijn wat repetitief.
Push it to the Limit, She´s on Fire en Turn out the Light vind ik de leukste nummers.
3,5*

Degelijk rockalbum van the Scorpions.
Deze muziek rockt lekker weg, met de fijne gitaarrifjes en goede zang, maar komt zelden echt boven de middenmaat uit.
Opener Raised on Rock vind ik een heerlijk nummer, maar daaropvolgende rocknummers zijn wat standaard en missen iets speciaals. Rock Zone, Sting in the Tail en Slave Me vind ik duidelijk minder.
Afsluiter the Best is yet to come vind ik dan wel weer fijn, al zijn het toch echt de ballads die de show stelen. Lorelei en Sly vind ik geweldige nummers. Weinig echte zwakte, en een paar goede songs ertussen. Kleine 3,5*

Mooi. Best gewaardeerde SR-album, samen met AB, dat schept verwachtingen. Ik moet zeggen, ook op dit album wordt die verstillend mooie SR-sfeer geschapen die je doet wensen dat je eeuwig naar deze muziek kunt blijven luisteren. Toch heeft dit album niet wat Takk... wel had; nummers die me echt persoonlijk raken. De piano-melodie in het 1e nummer vind ik wel meer dan wonderlijk, maar daarna is () toch vooral een geheel, waarin ik af en toe toch mijn focus verlies. Pas bij de fantastische uitbarsting gebeurt er echt iets dat me weer raakt. Is () dan matig? nee, verre van. Ik moet dit album, net zoals AB, even tijd geven, schat ik zo.
Dan komt ie vanzelf helemaal binnen.
4* voorlopig.

Na het eerste album dat ik luisterde, hun nieuwste ( Kveikur ) was ik toe aan een eerdere plaat. Eentje die daar duidelijk bovenuit stijgt. Ik lees hier velerlei verhalen over de magie van de muziek als je je van al het andere afsluit. Nu, dat ga ik zeker eens doen. Dit was een eerste globale luisterbeurt die meteen al wat favorieten doet opkomen. Svefn-G-Englar toont de schoonheid van herhaling ( in sommige gevallen dan ) aan, en Staralfur vind ik een weergaloze track. Misschien wel de mooiste van het album. Wat volgt is een minder interessant drieluik, namelijk track 4 tot 6. De muziek blijft ontzettend mooi, met die stem als een constante symfonische en dromerige factor. Ook instrumentaal is het bij vlagen geweldig, al is op sommige plekken sprake van een kleine anticlimax ( oftewel, het lijkt heel mooi te worden maar stelt uiteindelijk toch ietwat teleur ). Vanaf Viorar tot de titelsong is het dan weer genieten geblazen, met Olsen Olsen als een voor mij fantastisch nummer.
Ik begin met een ruime 4*, en hoop nog meer te kunnen ontdekken in deze plaat dan wat ik reeds gehoord heb.
In dat geval zal ie nog wel stijgen bij mij.

Via een aantal losse songs heb ik dan ook iets vernomen van het fenomeen Sigur Ros.
Wat een bijzondere muziek is dit. Je verstaat er geen hout van, en de combinatie van haast instrument-achtige zang, hardere gitaarstukken en verstikkend mooie pianostukken/symfonieën is erg bijzonder te noemen.
Maar het is wel enorm mooi, en daarom heb ik besloten eens een album te pakken.
Dat werd hun nieuwste en laatste album, en gezien de reacties hier is dit niet Ros' beste album.
Nuja, als dit niet de beste is, zal ik zeker de rest nog wel gaan luisteren.
Ik vind dit namelijk een prima album, vooral gezien de constante kwaliteit van de songs. De eerste nummers zijn goed, maar weten mij nog niet op en top te pakken. Met Isjaki, Stormur en Kveikur volgt echter een drietal nummers dat wel weet te pakken, met name door het fijne instrumentgebruik in de laatste 2 songs.
De stem van de leadzanger gaat daar op fenomenale wijze doorheen, het is alsof hij een is met zijn muziek.
De afsluiter Var vind ik erg mooi, mede omdat daar voor het eerst de piano significant gebruikt wordt.
Echt helemaal weg raakte ik niet van dit album, het was me daarvoor net iets te veel van hetzelfde. Ik heb losse songs van deze band gehoord die beter waren en het raakte me niet zo erg als ik had verwacht.
Voor nu is het voldoende voor een geruime 3,5*

Schitterende cd. Na het luisteren van Kveikur en het sterke AB ben ik nu toch wel definitief om. Takk vind ik verbazend genoeg nog mooier dan AB. Misschien komt dat omdat Takk nog meer de muziek het werk laat doen, en de muziek nog van een verstillender en rustgevender niveau is.
Het begint al goed, met Glossoli, maar Hoppipolla is voor mij het absolute hoogtepunt, vanwege de schitterende piano-melodie. Verderop in de plaat zakt de muziek soms wat in, maar dan ten goede van het rustgevende aura dat Takk dan uitstraalt. Heysatan en Andvari zijn in die zin erg mooi. Ook het lange Milano heeft een zeer mooi middenstuk. tot slot, Se Lest
Deze muziek is zonder meer schitterend, en alhoewel het nog steeds niet op ieder moment 100 % binnenkomt, ga ik steeds meer genieten van het fenomeen SR.

4,5*

Zeer matige livetracks, met regelmatig valse zang. De nummers zijn ook niet de leukste, en worden opgesierd met onnodig geflirt met het Japanse publiek. De toegevoegde studio opnames zijn aardig, maar ik snap de functie ervan in combinatie met het live gedeelte niet echt. Slechte EP, 1,5*

Redelijk live-concert waarin de stem van de leadzanger niet storend werkt. Geluid is goed en de nummers worden aardig gebracht. Omdat dit concert uit 2005 stamt, bevat het nog geen live-versies van de betere Simple Plan-nummers van latere albums.
Irritatiefactor is het constante geschreeuw van de zanger richting het publiek. Laat de muziek het werk doen, denk ik dan.
De titel van dit concert slaat nergens op, dit is rock maar zeker geen hardrock.
Voldoende, 3*

Redelijk debuutalbum van Simple Plan. I´d Do Anything en Perfect zijn zeer goede nummers.
De rest is redelijk eentonig, en alhoewel het merendeel nog wel leuk wegluistert, weet Simple Plan nooit echt te boeien. Een voldoende, 3*

Fijn rock/punkalbum van Simple Plan. Na een matige start is het nu raak met een album vol aanstekelijke nummers. When I´m Gone, Save You, Generation, No Love, Holding On, The End.. stuk voor stuk meerdere malen gedraaid en ze vervelen nog niet. De zanger heeft een aangename stem. Niets mis mee, 4*

Lijkt erg op het debuutalbum van Simple Plan: kent enkele leuke nummers maar de rest is matig of boeit niet genoeg.
Jump, Welcome to My Life en Perfect World zijn leuke nummers en Untitled is een mooie afsluiter. De rest is echter matig en weet minder te boeien. Dat maakt het geheel tot een voldoende, maar niet meer dan dat. 3*

Voor het eerst komt de echte rocksound van Skillet naar buiten. Waar hun eerste twee albums nog erg ingetogen waren, staan op dit album enkele stevige rocksongs, waarvan ik Vapor de beste vind.
Naast deze rocksongs staan er ook 3 zeer mooie nummers op dit album: Come My Way, You Are My Hope en Will You Be There. Voor het eerst is ook de zangeres prominent te horen. Ja, ik ben positief verrast door dit 3e album van Skillet. Dit is nog niet het beste dat ze te bieden hebben, maar het is aangenaam luistermateriaal.

Awake and Alive is een topper. One Day Too Late is een mooi nummer, ook Hero en Monster weten nog wel te bekoren. Rest valt helaas een beetje tegen. 3,0 *

Ingehouden versies van Skillet´s grootste hits. Deze remixes zijn veel minder hard/vol dan de originelen en voegen zodoende niets toe aan de al bestaande versies. Alleen de remix van Don´t Wake Me is an sich okee, het origineel daarvan is ook iets rustiger. Al met al heeft deze EP toch niet echt een functie en is deze daarmee dik onvoldoende.

Matige plaat. Voor het eerst komt de echte rocksound van Skillet naar boven: op deze cd staan veel stevige nummers. Deze weten echter niet of nauwelijks te boeien; het betreft nummers die ik snel weer zal vergeten. Echt slecht is het allemaal niet, maar de 3 albums hiervoor waren als geheel ietsje sterker, en de platen hierna zullen meer hits afleveren ( Awake and Alive, Monster, Whispers in the Dark, Sick of It etc ). Een mindere cd dus. Onvoldoende, 2*

Na wisselende kwaliteit op voorgaande albums, gaat Skillet op dit album los, en hoe. Wat volgt is een goed rockalbum waarin een afwisseling is gevonden in sterke rock en rustigere nummers. Gelukkig heeft de rock in de overhand, en hiermee is Comatose het beste album van Skillet.
Een zwak nummer kent het eigenlijk niet. Zanger Cooper is briljant op dit album.
Favorieten zijn Rebirthing, Say Goodbye, Whispers in the Dark, Looking for Angels en Comatose. Dik 4*

Aardig live-album waarin vooral wordt voortgeborduurd op Skillet´s succesvolle album Comatose uit 2006. Enkele knallers van dit album ( Comatose, Rebirthing en Whispers in the Dark ) worden overtuigend gebracht en John Cooper laat horen dat z´n stem live niet echt minder is dan op plaat. Hij zingt ontzettend knap live. Ik had de zangeres desondanks nog wel iets vaker willen horen. Een paar mindere nummers en wat nodeloos gepraat tussen de nummers door halen het niveau van het geheel toch iets omlaag. 3,5*

In navolging op Skillet´s debuutalbum, Skillet ( 1996 ), is ook Invincible wat ingetogen: de rocksound van latere albums is nog niet echt aanwezig. Andere invloeden zijn hoorbaar, en dit resulteert in een verzameling redelijke nummers. Memorabel is het echter allemaal niet, en de nummers missen los van elkaar iets waardoor ik ze nogmaals wil luisteren. De laatste vier tracks zijn het best, met name de afsluiter. Net geen voldoende, maar wel net iets sterker dan hun eerste plaat. 2,5*

Ik vind Skillet opzich een fijne rockband: ze hebben een aantal lekkere nummers gemaakt en live zijn ze zeker te genieten. Op deze plaat weten ze me echter niet blijvend te boeien. Rise en Sick of It zijn aardige openers, maar de nummers die volgen zijn weinig boeiend, en het geschreeuw van Cooper wordt dan eentonig en vermaakt niet meer erg. De aparte ´tunes´ tussen de nummers door vond ik nog wel leuk gevonden. De stem van de zangeres is van grote toegevoegde waarde, helaas is zij mijns inziens iets te weinig te horen. Op What I Believe komt ze goed tot haar recht, en Hard to Find is ook een mooi nummer. Helaas kan ik dit album net geen voldoende geven, omdat het merendeel niet bijzonder was. 2,5*

Matige debuutplaat van deze christelijke rockband. De echte rockkant van Skillet komt pas op latere albums evident naar buiten. Hier klinkt Skillet nog wat ingetogen, en zijn nog andere invloeden te horen. Pluspunt is de leadzang, maar de liedjes zijn onvoldoende sterk wat mij ertoe brengt net geen voldoende toe te kennen. Skillet´s debuutalbum is acceptabel, maar mist kwaliteit en blijft niet hangen. 2,5*

Het album begint met een stel elkaar snel opeenvolgende rocksongs : kwalitatief in orde maar het weet me niet te boeien. Spitting Games en Chocolate zijn iets sterkere nummers en blijken op te bouwen naar het absolute hoogtepunt : Run is een weergaloos nummer waarin Gary Lightbody op z´n best te horen is.
Helaas daalt het niveau erna drastisch : Tijdens Way & Means heb ik me zelfs geirriteerd aan de stuitende geluidseffecten ( weet er even geen betere term voor ).
Naar het einde toe werd ik toch nog verrast door het nummer Somewhere a clock is ticking : Een andersklinkend nummer dat er in positieve zin uitspringt. Muzikaal sterk opgebouwd met goede zang.
Conclusie : Een album dat voldoende scoort, maar ook veel mindere songs en zelfs dieptepunten kent. Zeker niet het beste van Snow Patrol, alhoewel het met Run een grote klassieker herbergt. 3,0*

Mooie verzamel cd, ik houd daar altijd wel van.
De grootste hits staan er wel zo´n beetje op, maar een groot aantal nummers had ook wel achterwege kunnen blijven.
Wat doet bijvoorbeeld een matige Beyonce-cover op dit album ?
Pluspunten zijn de toegevoegde live-versies van Run en Chasing Cars.
CD 2 vind ik fijner dan 1. Het geheel is toch fijn om te luisteren, als SP-fan hoor je een voor een hun beste platen wel voorbijkomen en dat is genieten.

Dit is wel een score waar ik vrolijk van word. Ik heb de eerste drie films gezien, en die werden toch stukken beter met deze lekker bombastische soundtrack eronder.
Of het nu een Zimmer-kloon is of een originele score, ik kan van deze score genieten.
Vind niet alle nummers even sterk: in sommige songs wordt het bombasme te eentonig, andere tracks zijn weer te snel voorbij.
Optimus, Arrival to Earth, Autobots, Decepticons, Bumblebee en the All Spark zijn echter goede nummers, en dan heb ik ze nog niet lang niet allemaal gehad. Dat is meteen ook een mankement: het is wat lastig echt onderscheid te maken, waardoor dit een goede score is, maar geen topscore.
Het ´koor´, met soms LOTR-achtige geluiden vind ik briljant gedaan.
Eerste luisterbeurt, 4* en weer flink wat nieuwe nummertjes voor mijn score-collectie.

Ook in het 3e Transformers-deel is sprake van een heerlijk bombastische score met op z´n tijd ook mooie, rustige stukken.
Het originele robotkoor uit deel 1 heeft plaatsgemaakt voor enkele zeer sterke actiestukken, en alhoewel deze score er nergens uitspringt qua originaliteit, bevat deze Jablonsky toch weer heel veel luisterplezier, omdat het ontzettend mooie muziek is mijns inziens.
Het slotstuk, met oa It´s our Fight en I´m just a Messenger, vind ik geweldig, en ook actienummers als Battle of rustigere nummers zoals The Fight will be our own komen erg goed uit de verf.
Kan ik tot mijn meer favoriete soundtracks rekenen.
Ik neig naar 4,5*, maar na een luisterbeurt houd ik het nog even bij 4*

Net iets minder dan voorganger deel 1. Desondanks scheelt het niet veel, waardoor het in scorepunten hier op MM niet verschilt.
Jablonsky is er weer in geslaagd een diverse, goede soundtrack samen te stellen, die veel te goed is voor de matige film die erbij hoort ( Revenge of the Fallen is van de eerste 3 Transformers-films duidelijk de minste ). Een kwartier korter dan de vorige score, dat is jammer.
Toch zitten hier weer veel goede songs tussen. Wat hier een mooie toevoeging is, is dat we naast het robotkoor ook goede, hoge zang hebben. Dit hoor je oa in Matrix of Leadership en Tomb of the Primes.
Daarnaast zijn er ook weer heerlijke bombastische nummers, de afsluiter bijvoorbeeld, en The Forest Battle. I Claim Your Sun en Prime zijn ook geweldige nummers.
Het the Fallen-thema vind ik wat beter.
Met Infinite White laat Jablonsky horen ook een eigen sound te kunnen creeeren.
Goed, 4*

Schitterende soundtrack. Steven Price kwam ik op het spoor via de door hem gecomponeerde score van Gravity. Deze score blinkt aan het einde uit in schitterende episch opzwellende muziek, ondersteund door mooie scherpe hoge vrouwenzang. Toen ik onlangs de film Fury bekeek was het wat betreft de muziek eigenlijk gedurende de gehele film raak. Met name aan het einde van de film, en bij de battle aan het begin van de film, wordt bombasme op goed gedoseerde wijze gecombineerd met mooie vrouwenstemmen en rustigere muziek en fijne pianomotiefjes.
De soundtrack van Fury weet over de gehele speelduur te boeien, en is zowel bij de film als losstaand een verademing. 4,5*

Steven Price is erin geslaagd iets dat niet is te laten zijn. Makkelijker gezegd, hij heeft de isolerende en stillende sfeer van de ruimte tot een compositie weten te maken. Een knappe prestatie, resulterend in een score die bij de film ontzettend ondersteunend werkt. Het probleem is, dat er bij het losse luisteren niet heel veel aan is. Nu is dit iets waar je bij het geven van een score rekening mee moet houden, maar tm track 13 kan ik vrij weinig met deze soundtrack. Het is echter dan dat een omslag plaatsvindt, zowel in de film als in de soundtrack. De tracks 14 tm 16 zijn schitterend, en luisteren ook los heerlijk weg.
De zang ondersteund door de muziek aan het einde van track 16 ( Gravity ) bezorgen dik kippenvel.
Zo overheerst toch een goed gevoel, maar wat blijft is dat dit toch vooral een echte filmscore is.
Dan had ik wel 4* gegeven, maar los beoordelend kom ik tot 3*

Via Musicmeter ben ik in aanraking gekomen met Sufjan Stevens, en daar ben ik Musicmeter eeuwig dankbaar voor In de ladder leerde ik pareltjes als Casimir Pulaski Day, Chicago en John Wayne Gacy Jr. kennen. De stap naar dit album, tevens zeer goed gewaardeerd op deze site, was snel gemaakt. Toch heeft het lang geduurd voordat ik de tijd heb genomen het gehele album goed te beluisteren. In eerste instantie luisterde ik enkele losse nummers plat. Nu is het er dan toch van gekomen, en ik ben zeker niet teleurgesteld. Illinois is een prachtige plaat; tekstueel sterk, prachtig gezongen en vooral mooi ingekleurd. De meeste arrangementen vind ik muzikaal echt prachtig. Met de eerder genoemde nummers en o.a. They are Night Zombies, the Man of Metropolis, Concerning the UFO Sighting en Jacksonville levert Illinois een dozijn aan schitterende nummers. Nadeel aan dit album vind ik de wat nodeloze tussenstukjes, die wel als losse albumtracks staan genoteerd. Daarnaast staan er ook nummers op het album die ik daadwerkelijk iets minder vind. De afsluiter van de plaat is daar een voorbeeld van.
Wel kent Illinois een fijne lengte; mindere nummers worden makkelijk opgevangen door de vele toppers die dit album herbergt.
4,5*, en wie weet zal dit nog een groeier blijken...
En, oja, ik moet het ook gezegd hebben: die songtitels zijn ronduit briljant mijns inziens.

Aantal mindere songs toch op dit album, daar had Illinois geen last van. Het geheel is echter nog steeds wel een echte Stevens, met veel emotie (juist ook in de instrumentale stukken) en prachtige teksten. Uitschieters zijn wat mij betreft Romulus en For the Widows.Mijn stem zou ergens tussen 3,5* en 4* zitten.

Mijn beschrijving van Romulus voor de ladder:

Op het gehoor een mooi, rustig akoestisch liedje, dat vooral erg prettig in het gehoor ligt. Maar, zoals wel vaker het geval is bij Stevens' nummers, is Romulus meer dan dat. Op knappe wijze weet Stevens een situatie te schetsen van een gezin dat opgroeit zonder de liefde van een moeder. Zij vertrok met de noorderzon, waarop de opa van de kinderen de zorg op zijn schouders nam. Het contrast tussen moeder en grootvader wordt door Stevens in één zin al treffend geschetst:

'She moved away quite far
Our grandpa bought us a new VCR'

Over de diepere betekenis van het nummer is op internet uiteenlopende informatie vindbaar. Zo zou het nummer terugslaan op Stevens' eigen leven. Stevens' biologische moeder vertrok toen hij slechts één jaar oud was. Op andere plaatsen vind je juist een meer indirecte uitleg van het nummer; zo zou Stevens in het nummer tentoonspreiden hoe lastig het is om kinderen goed op te voeden, en dat hij begrip toont voor ouders die hun best doen, maar niet in hun opzet slagen.

Ik laat het met plezier aan de luisteraar over zelf een mening over het nummer, maar vooral over de tekst te vormen. Voor mij staat in ieder geval buiten kijf dat 'Romulus' één van Stevens vele pareltjes is, een prachtig nummer dat tegelijk tot rust en tot nadenken stemt.

Een moeilijk te beoordelen album. Ik heb zeer genoten van de muziek van Swedish House Mafia, maar op dit album staan 34 (!) nummers, die lang niet allemaal van Swedish House Mafia zijn. Zo staan er ´gewoon´ nummers van andere artiesten op, en staan er weinig echt originele SHM-songs op.
Behalve dat het album veel te lang is, is er dus ook weinig sprake van originaliteit.
Desondanks zijn de meeste nummers vermakelijk en goed gemixt, op wat negatieve uitzonderingen na.
Hoogtepunten zijn toch de ´echte´ SHM-nummers. Greyhound, Save the World, Don´t You Worry Child, Antidote en One. Dit doet de vraag rijzen: waarom nu zo veel extra ´rommel´?
Een vraag die ervoor zorgt dat ik geen echt hoge score kan geven, maar hooguit een voldoende.
3*