James Blunt is volgens mij wel het toppunt in de muziekindustrie als het gaat om het haat/liefdecontrast.
Menig vrouw ligt huilend aan zn voeten, terwijl ik hier op musicmeter mensen voorbij zie komen die nog liever doodgaan dan dat ze deze cd moeten afluisteren.
Ik behoor zelf tot de zeldzame (?) tussencategorie: ik heb geen hekel aan zijn muziek, maar ben ook geen fan. Alhoewel ik You´re Beautiful veel te vaak heb gehoord, kan ik dit nummer nog wel waarderen. Goodbye my Lover vind ik echter een zeiknummer, dat beter past bij een manisch depressieve zonderling dan bij een muzikant vol zelfrespect.
Nu heb ik mij aan Blunt´s eerste album gewaagd, en ik kan er geen voldoende vol geven. Alhoewel de meeste tracks ( naast You´re Beautiful bedoel ik High, Wisemen, Tears and Rain, No Bravery en Cry ) mijns inziens wel redelijk zijn, luistert het nooit echt fijn en klinkt alles veelal jankerig/zeurderig.
Dan vind ik Blunt´s recente Moon Landing toch fijner: het zeurderige karakter is dan wat verdwenen.
Niet echt slecht, maar veel luisterplezier biedt deze cd niet. 2,5*

Een geheel van aangenaam in het gehoor liggende popliedjes. Op zichzelf staand vind ik de nummers allemaal weinig bijzonder, maar bij elkaar luistert het redelijk weg, al ligt onaangename herhaling af en toe op de loer. Een goede voldoende, maar niet meer dan dat.

Een tijd geleden de film gezien (dat wil zeggen, een jaar o.i.d.), en pas nu is het ervan gekomen om goed naar de score te luisteren. Dat komt omdat ik de film toch niet heel erg bijzonder vond, en vaak doet de muziek me dan ook minder. Toch was mij wel iets van een pianomotiefje bijgebleven, en daarom wilde ik dan toch nog eens proberen goed naar deze score te luisteren. En ik heb geen spijt. Mijn eerste luisterbeurt vond ik de score nog wat lauwtjes, maar ik raakte steeds meer onder de indruk van de eenvoud die Horner tot kunst verheft. De eerste track vind ik erg mooi, maar daarna zakt het mijns inziens een beetje weg. In de mysterieuze sfeer die Horner in dit gedeelte oproept, zitten stukken die ik wat minder vind. In mijn tweede en derde luisterbeurt ging ik die stukken echter ook waarderen, waardoor ik uiteindelijk het geheel als goed kan bestempelen. Écht genieten doe ik echter vooral van de openingstrack en van het slotstuk van de CD. De stem van Charlotte Church is schitterend, als zij Horner's sferische muziek begeleidt (de begintonen van de eerste track, schitterend!), maar het nummer All Love Can Be is toch ook een absoluut hoogtepunt van de score. Geeft mij een beetje het gevoel van het nummer van Faith Hill op de score van Pearl Harbor. Authentieke emotie roept Horner op in de tracks 'of one heart, of one mind' en 'say goodbye to those you love'. Kippevel! Over het algemeen gezien kent deze cd schitterende stukken, maar vind ik niet alles even sterk. In sommige tracks ligt herhaling op de loer. Ik ben wel benieuwd of deze score in de toekomst nog kan groeien wellicht, voorlopig houd ik het op 4*.

Schitterende soundtrack. Horner heeft voor deze film precies de juiste muziek in elkaar gekunsteld: een mooie, emotionele score waarin de typerende doedelzakken de boventoon voeren. Normaal ben ik geen grote fan van dit instrument, maar het past enorm goed bij de film en hoort bij dit Schotse thema.

De score zelf kent enkele majestueuze stukken, maar is af en toe ook wat saai: het bombasme verdwijnt dan iets meer naar de achtergrond, en soms verloor ik dan enigszins mijn aandacht.
De mooiere stukken zitten in de kortere tracks: A Gift of a Thistle, Gathering Clans en the Legend Spreads.
De End Credits zijn wel erg mooi. Ik heb genoten van deze score, en aangezien ik heb in mijn bezit heb zal ik dat vaker gaan doen. Minieme minpuntjes weerhouden me van een maximale score. 4,5*

Voor mij is dit een voorbeeld van een score die het best werkt in combi met de film. Dat is bij meer films het geval, maar op score missen sommige van deze Horner-thema´s toch duidelijk iets. Dan nog rest echter een prima score: het bombastische en het rustige worden goed afgewisseld en het hoofdthema wordt goed gebracht. Er is veel herhaling maar dat irriteert nooit echt.
Nipt 4*

Ben deze score gaan beluisteren, simpelweg omdat ik de muziek in de film fantastisch vond.
Verschillende momenten waren me bijgebleven: Het theme bij de intocht van het paard, de percussie bij het cruciale duel tussen Achilles en Hektor, de stem van Tanja en de zenuwslopende muziek als de Grieken oprukken richting Troje.
Als ik deze score beluister, komt het allemaal wat minder aan, al zie ik grote delen van de film direct weer voor me. Toch is deze score weergaloos: hij is meeslepend en bezorgt kippenvel.
geen maximale score, maar 4,5* wil ik em toch wel geven. Deze muziek past perfect bij de film en toen in die zin denken aan de score van Braveheart. Deze is minder emotioneel, maar wel indrukwekkender. De track met Groban is mooi maar heeft vrij weinig met de film van doen.

Pasgeleden heb ik de film bekeken, en ik was destijds vooral onder de indruk van de heerlijke filmmuziek. Bij vlagen opzwepend, bij vlagen mooi verstild, met schitterende orchestratie en een koor als kers op de taart..
Even checken, en jawel, deze score stond op naam van James Newton Howard. Ik ken hem vooral van zijn bijdrages aan de Batman-scores, maar echt individueel topwerk kende ik (nog) niet van hem.
Misschien is dit dan wel de eerste die ik hoor, want de score van Maleficent past erg goed bij de film, en is los ook een luistergenot. Het eerste nummer groeit naar een geweldige climax, en daarna worden we geïntroduceerd in de wonderlijke sprookjeswereld met Welcome to the Moors en Maleficent Flies. Laatsgenoemde is voor mij misschien wel het mooiste nummer van de cd, met afsluiter the Queen of Faerieland. Het is namelijk zo dat met name het begin en slot van deze cd geweldig zijn; in het middenstuk bevinden zich ook wat kortere tracks, die niet echt boeiend zijn, of weinig aan het bestaande geheel toevoegen. Track 13 is daarin een uitzondering.
De bombastische finale kon mij ook bekoren, evenals de Battle aan het begin, maar het zijn vooral de sprookjesachtige hoofdthema's met koor die adembenemend zijn.
4*

Goed! ik heb de Hunger Games-scores in een wat aparte volgorde beluisterd; na Catching Fire en Mocking jay Ben ik nu bij de eerste score aanbeland. En wat blijkt: deze score is voor mij de beste van de 3. De emotionele thema's ( geweldig te horen in Rue's Farewell, maar ook in de afsluitende track) komen écht aan, waarmee Newton Howard aantoont toch wel een van de meester van drama in de filmmuziek te zijn. Het goede aan deze score is dat er eigenlijk geen nummers tussen zitten die matig of slecht zijn. Howard weet van het begin af aan de spanning vast te houden. De sfeer in de arena en bij het aftellen is mystieker dan in deel 2. De muziek komt hier ook authentiek en origineel over, iets dat je bij de 2e en 3e score dan toch mist. Nadelen? Muttations, de actietrack aan het einde, vind ik wat minder. Het zijn toch de dramastukken en de sferische stukken die mijn aandacht het meest trekken. Daarnaast is er ook wat weinig evenwicht tussen kortere en langere tracks. Wat wel fijn is, is dat de tracks goed in elkaar overlopen, en een mooi geheel vormen. Ook de korte tracks dragen hierin bij. Ik ben aangenaam verrast, dit is toch wel een erg fijne score, die ruim 4* ontvangt.

Goed, maar James Newton Howard kan beter. Catching Fire vind ik een leuke film, en de muziek die erbij hoort is ook verre van onaangenaam. De soundtrack leunt echter wel sterk op een paar terugkerende thema's, wat de score om los te beluisteren ook iets minder interessant maakt. Deze thema's zijn echter wel heel erg mooi uitgevoerd. De vrouwenstem uit 'I had to do that' keert meerdere keren terug. Eenvoudig, maar het bezorgt wel kippenvel. Het karakteristieke tribute-riedeltje, te horen in Horn of Plenty, is ook simpel, maar oh zo effectief. Het beste vind ik deze score nog in de mysterieuze stukken (bijv. het openingsnummer) en de rustige nummers (met bijv. een rol voor de piano), zoals I Need You, A Quarter Quell, We're a Team en Just Friends. Nadeel is dat de balans korte en lange tracks wat onevenwichtig is. Daarnaast vallen de 'Waltzen' (track zeven en acht )nogal uit de toon. Zoals reeds gezegd, prima score, maar Newton Howard heeft betere. 3,5*

Ik ben het eens met mijn twee voorgangers; Catching Fire is inderdaad een iets betere soundtrack dan Mocking Jay pt.I. De automatische piloot bij Howard, zoals benoemd door JohnWilliams, hoorde ik echter in Catching Fire ook al wel enigszins. Voor de Hunger Games-scores houdt Newton Howard vast aan een paar standaard thema's. Daarmee varieert hij wel enigszins, maar de echte spanning blijft buitenwege. Omdat Mockingjay nog een wat donkerde sfeer kent dan Catching Fire, liggen een aantal tracks op deze score wat saai in het gehoor; deze bedompte, dreigende muziek doet het in de film goed, maar luistert minder fijn weg op score. Evenals bij Catching Fire leef ik op als 'de vrouwenstem' gebruikt wordt, zoals hier bijv. in District 8 Hospital. De eerste drie tracks van dit album vind ik verder erg sterk, als ook de fijne actietrack Air Raid Drill. Voor de rest regeert echter de middelmaat, en levert deze score niet erg veel bijzonders op. Behalve een nummer: the Hanging Tree. Het absolute hoogtepunt, op score nog meer dan in de film. Zeker aan het einde, als de zang van Lawrence overgaat in harmonie en begeleidende muziek van Newton Howard. Enerzijds een geweldig nummer, anderzijds is het jammer dat dit nummer zoveel beter is dan de rest. Voor mij een ruime voldoende, een 7 kan ik net niet geven. 3*

Deze akoestische plaat van Mraz brengt een verzameling rustige liedjes. Geen songs met hitpotentie, maar een gewoon een stroom van degelijkheid. Want afgezien van het feit dat het merendeel van de songs bijzonder zoetsappig is, zitten alle nummers prima in elkaar en bevindt zich geen echt zwaktebod onder de songs.
Zodoende is Yes! een aardig geheel dat prima wegluistert. Niet gecompliceerd, maar gewoon een verzameling leuke songs.
3,5*

Schitterende filmmuziek. Javier Navarrete zei mij niets als componist, maar nadat ik onlangs de film bekeek kon ik niet anders dan deze score uitvoerig beluisteren. De film is een duister sprookje; enigszins kinderlijk sprookjesachtig, anderzijds ontzettend donker en gewelddadig, tegen de achtergrond van na de Spaanse Burgeroorlog. De muziek brengt die sfeer erg goed tot uitdrukking; het sprookjesachtige hoor je goed terug in nummers als 'a Tale' , 'The Labyrinth' en 'A Princess'. Toch is de muziek ergens op de achtergrond altijd wel dreigend. In sommige tracks komt dan de donkere sfeer goed tot uiting ( denk aan het oorlogsthema Guerrilleros, Mercedes en Pan & The Full Moon). Resultaat is een album vol nummers die bijna allemaal fijn wegluisteren, en een mooi sferisch geheel vormen. Los fantastisch, maar in combinatie met de film nog beter. Favorieten: Rose, Dragon, The Funeral en het schitterende 'Lullaby'-thema. Ruim 4,5*

Ben een enorm fan van het schitterende nummer This Time , en daarom heb ik dit album eens beluisterd. Naast This Time staat er nog een schitterend nummer op deze cd, namelijk If You´re out there ( met name vanwege de tekst ). Jammergenoeg blijft het daarbij, want verder mist Evolver dergelijke tracks: de overige ballads klinken minder en weten niet te boeien, en daarnaast staan er nog een aantal haast rapachtige songs op deze plaat, inclusief gastartiesten, die niet passen bij Legend´s stem. Green Light kan ik dan nog wel waarderen, maar toch... Nee, doe mij maar de Legend van All of Me en This Time.
De man heeft een geweldige stem en mooie songs, maar gaat op Evolver vaak de verkeerde kant op.
3* voor de goede songs.

All of Me is schitterend, een van mn favoriete nummers en misschien wel een van de mooiste liefdesliedjes ooit. De stem van Legend komt hier geweldig tot uiting, en de tekst is ook erg mooi.
Made to Love, de andere single, klinkt ook spannend, en de samenwerking met Rick Ross kan mij ook nog wel bekoren.
De rest van de nummers kenmerkt zich echter door eentonigheid; los boeien de andere nummers me nauwelijks, en in albumverband wordt het dan wat langdradig. De deluxe versie is met 20 nummers gewoon te lang, met als ironische opmerking dat juist de 4 additionele tracks nog wel aardig zijn.
De productie is aardig en de stem van Legend dito, maar het weet mij niet bijster te boeien.
3*

Heartbreak Warfare en Half of my Heart, wat een heerlijke nummers !
Bij het beluisteren van dit album blijft de rest helaas toch een flink stuk achter.
Heerlijk gitaardeuntje in Crossroads, en bonustrack Friends, Lovers or Nothing, Dat is alles wat overeind blijft, jammergenoeg.

Herbergt met Shadow Days een heerlijke single. Het album vind ik kwalitatief prima, maar het betreft wel een enigszins saai geheel dat eigenlijk enkel als achtergrondmuziek echt voldoet. Vandaar een voldoende, meer kan ik er niet van maken. Een geweldig artiest, maar zijn werk weet niet altijd te boeien.

Wauw, wat een fijn album. Genieten van Mayer´s stem, het gitaarspel en dse rustige melodietjes. Geen bijzondere hits opzich, maar een pakkend geheel dat meerdere malen geluisterd kan worden en iedere keer hetzelfde fijne gevoel kan oproepen. 4*

Wat een fijne muziek zeg. Bijna ieder nummer wordt gekleurd door heerlijk gitaarspel en prima zang van John Mayer. Ik vind niet alle nummers even tof, en teveel van hetzelfde wordt af en toe saai, dat is het enige dat ik erop aan te merken heb. Kwalitatief echter het beste van het beste. Vanwege de hoge kwaliteit en het luisterplezier geef ik deze plaat 4,5*

Wederom een prima score van Williams, maar toch beduidend minder dan die van deel 1.
Dit komt omdat de schoonheid van deze score hem toch vooral ligt in de eerste 2 en de laatste 2 tracks.
Na een goede ´Prologue´ ( wederom ) volgt het schitterende Fawkes the Phoenix, en aan het einde wordt besloten met het schitterende Reunion-sluitstuk.
En natuurlijk Harry´s Wondrous World, maar dat nummer is met name herhaling van deel 1.
Probleem is dat het enorme middenstuk veel minder de moeite waard is. De nummers zijn erg gericht op het mysterie van de Chamber of Secrets, en ik mis de mooie sprookjesachtige sfeer die in deel 1 vrijwel over de gehele score hoorbaar was. Ook in de film viel dit op.
Daarom geef ik een ruime 3,5* voor dit album, maar luister ik toch liever de mooiere nummers dan de gehele score.

De film net gezien, en daarna direct de score geluisterd, en dat is niet zonder reden: deze fantastische soundtrack kwam echt aan tijdens het bekijken van de film. Het mysterieuze sfeertje dat Williams neerzet past perfect bij het verhaal van Harry Potter, en voert je daadwerkelijk mee die wereld in.
Alhoewel er veel herhaling optreedt, wordt de muziek nooit echt saai. Wel vind ik de duistere nummers minder dan de sfeernummers.
Met de sfeernummers bedoel ik oa Harry´s Wondrous World, The Arrival of Baby Harry, Leaving Hogwarts, Mr Longbottom Flies, Het zwerkbalnummer en natuurlijk Hedwig´s Theme.
Deze soundtrack doet wat ie moet doen: de wereld van Harry Potter in muziek vertalen, en zodanig dat het ook los fijn wegluistert.
Verheug me op Williams´ scores van HP 2 en 3.
Waarom heeft hij eigenlijk de rest niet ook gecomponeerd?
4,5*

Degelijke score van John Williams, maar wederom blijkt toch dat deze muziek het mooiste is in combinatie met de films. Williams brengt de wereld van Harry Potter echt tot leven. In deel 1 deed hij dat het best en meest sfeervol. In deel 2 waren het vooral enkele thema´s die erg boven de rest uitstaken, in deel 3 is er sprake van meer variatie. Denk aan de hier reeds genoemde middeleeuwse thema´s.
In de film werkt regisseur Cuaron veel met seizoenen en daaraan gelieerde sfeer. Williams brengt dit goed tot uitdrukking, maar op score komt mijn luisterplezier toch wederom weer voort uit expliciete nummers.
Zo blijven Hedwig´s Theme en de varianten daarop geweldig.
Ook het Quidditch thema is weer prima, maar de hoogtepunten zijn toch Buckbeak´s Flight en a Window to the past, schitterende nummers, vooral de eerste komt in de film ook goed naar voren.
De fluit in Finale is schitterend.
Helaas staan er daarna ook nog redelijk wat nummers op waarvan de functie onbekend is ( Double Trouble en de Waltz bijv ), of die gewoonweg iets te saai zijn.

Ik twijfel tussen 3,5* en 4*. Voorlopig geef ik deze score met 4* the benefit of the doubt, mede vanwege een mooie afsluiting van deze score, en bepaalde schitterende thema´s.

Degelijke bombastische soundtrack van Junkie XL. opkomende naam in de filmindustrie, aangezien hij ook al van Divergent de soundtrack maakte. Leuk ook dat hij Nederlander is, benieuwd of hij nog meer van zich gaat laten horen.
Mooi op dit album zijn de rustige stukken, zoals a Beach of Bodies en Queen Gorgo. De zang en strijkinstrumenten ondersteunen de film goed en klinken ook los erg goed.
De bombastische stukken worden naar het einde van de film steeds beter, met the Greeks are Winning en de End Credits als hoogtepunten.
De muziek dient duidelijk de film, en luistert los iets minder lekker weg. Daarnaast mist deze score ook nog wel wat originaliteit.
Ruim 3*

Een ontzettend sterk begin, met Tris, Capture the Flag en Choosing Dauntless, 3 heerlijke bombastische scorenummers, waarbij de stem van Goulding goed past. Helaas komt pas aan het einde deze kwaliteit terug; het middenstuk is te lang, wat aan de saaie kant en mist inspiratie.
De soundtrack van Divergent is bij vlagen steengoed maar mist constante kwaliteit.
3*