Lekker album! het fabelachtig lekkere nummer Midnight City en het mooie, minimalistische Wait trokken mijn aandacht en zorgden ervoor dat ik de rest van dit album ook graag eens wilde beluisteren.
Ik kende M83 al van hun Oblivion-score, die ik ook goed vond.

Dit album kent een aantal hoogtepunten, maar is niet over de gehele breedte supersterk. Het openingsstuk is fenomenaal ( de eerste 6 tracks ), maar daarna volgen, evenals soms op de 2e cd, een een aantal fillers. Ik vind geen een nummer echt slecht, maar een hoop is wel overbodig.
Naast Midnight City en Wait behoren oa Reunion, Steve McQueen en New Map tot mijn hoogtepunten.
Een leuk en boeiend geheel, dat niet echt verveelt maar slechts een aantal echte knallers kent. Een geruime 3,5*

In de film Oblivion kwam deze score zeer goed tot zijn recht. Het post-apocalyptische thema van de film werd vertaald in een krachtige soundtrack die goed paste bij de film.
Daarna besloten de score maar eens los te luisteren.
Ik had de deluxe versie, dwz in totaal 30 tracks. Deze zijn echter niet van toegevoegde waarde; aan enkel de reguliere versie heb je voldoende. Er treedt veel herhaling op; er staan enkele zeer mooie instrumentale tracks op dit album en daar heb je ook wel genoeg aan. StarWaves, Fearful Odds, Raven Rock en I´m Sending You Away zijn mijn favorieten. Origineel? Nee, een stuk is zelfs schaamteloos overgenomen van Hans Zimmer´s Rise. Toch blijft een goed gevoel hangen en luisterde deze score prima weg. 3,5*

Redelijk. Macklemore en Ryan Lewis werden bekend met hun hits Thrift Shop en Can´t Hold Us. Op dit album zijn deze nummers dan ook de uitschieters; met name Can´t Hold Us is een fantastisch nummer, maar ook Thrift Shop kan ik van tijd tot tijd goed waarderen. Verder is het het allemaal net niet: ik hoor de potentie wel, in nummers als Wings, Same Love ( een inhoudelijk gevoelig nummer ) en Starting Over, , maar over het algemeen vind ik het redelijk saaie rapmuziek, op de paar toppers na natuurlijk ( en de 3 bonustracks, die ik redelijk kon waarderen ). Oftewel, een albumvollend genot is het niet geworden, en daarom geef ik niet hoger dan 3*. Deze heren hebben echter wel getoond in staat te zijn hits te scoren, en ik ben wel benieuwd naar meer.

Wisselende plaat. Matthew Morrison heeft een geweldige stem maar kiest op deze plaat niet altijd de leukste nummers uit.
Zo is Don t Stop Dancing een ondermaats nummer dat niet bij zijn overige repertoire aansluit.
Summer Rain, My Name en Hey zijn leuke nummers, en gecombineerd met het fantastische Still Got Tonight ( verreweg de beste song ) en Itś Over als mooie afsluiter valt er dan toch niet heel veel te klagen.
Tegenvallend vond ik de duets met Elton John, Gwyneth Paltrow en Sting. Daar had ik veel meer van verwacht.
In de serie Glee vind ik hem toch beter passen dan als solo-artiest, ook al heeft hij zonder twijfel de kwaliteiten in huis.

Heerlijke dark ambient score, die als enige nadeel met zich meedraagt dat de herhaling troef is voor de mij onbekende Mica Levi. Werkt het best als onderhuids spanningsveld onder de (overigens fantastische) film.

Toen ik de intro van Cry Me a River hoorde, waande ik me even in een Bond-achtige soundtrack.
Daarna verloor ik echter mijn interesse, alle nummers klinken even oninteressant en saai.
Heartache Tonight en Some Kind of Wonderful ( maarja, dan zitten we al bij de bonustracks ) gingen dan nog wel.
Haven´t met you yet vind ik een erg leuk nummer, maar deze is totaal niet representatief voor het album.
Buble is een artiest met een goede, aangename stem, maar zijn repertoir is in de breedte niet interessant genoeg, waardoor ik het bij zijn ( zelden teleurstellende ) singles houd

Michael Giacchinno bewijst zich toch weer als een zeer degelijke film-en seriecomponist.
De score van Dawn of the Planet of the Apes is prima, en kent veel gelijkenissen met de scores die Giacchinno voor Lost produceerde. Bombasme afgewisseld met mooie emotionele stukken, waar toetsen een grote rol spelen.
Net zoals bij Lost zijn de emotionele stukken het mooist, al komt in het 3e nummer het hoofdthema erg mooi naar voren ( het huis van de apen ).
De emotionele inleiding, het Lost-gelijkende Past their Primates en de langere stukken Primates for Life en de End Credits bestempel ik als mijn favorieten.
Deze score is niet over de hele breedte interessant; de bombastische stukken hebben hun rol in de film, maar luisteren losstaand minder fijn weg.
Ook had er wel net iets meer originaliteit aan de pas mogen komen.
3,5*

Ben verknocht aan de serie, en als soundtrack-liefhebber gaat de score van Lost dan vanzelf opvallen. Mijns inziens is de muziekkeuze van Lost erg goed. Dit komt niet alleen tot uiting in de score, maar ook in de keuze voor diverse nummers die aangehaald worden door de personages, of door de walkman van Hurley.
Composer Michael Giacchino heeft gebruik gemaakt van vliegtuigonderdelen en andere metalen, en creert hiermee een uniek geluid ( denk aan het main theme oa ).
De actienummers vind ik vrij standaard, en nergens echt bijzonder opvallend. Op andere momenten speelt de muziek echter een zeer belangrijke rol. Dit is bijvoorbeeld het geval aan het einde van sommige afleveringen, als de emotionele waarde van de muziek die de beelden ondersteunt een waardevolle toevoeging is.
Mijn favorieten van deze score zijn Departing Sun, Parting Words, Life and Death... allen nummers met een emotionele waarde.
I´ve got a plane to catch op zijn beurt is weer een aanstekelijk stuk muziek, dat de diversiteit van deze score aantoont.
Een geruime 4*

De soundtrack van seizoen 2 is iets minder dan die van seizoen 1. Dit komt omdat ik het ´wauw´ gevoel van seizoen 1 hier slechts bij vlagen heb, en de diversiteit van de nummers is iets minder.
Ook mist seizoen 2 lange goede nummers als afsluiter, waar dit in seizoen 1 Oceanic 815 en vooral Parting Words waren.
Seizoen 2 doet iets terug met zeer mooie emotionele nummers, die met een koptelefoon op goed aankomen en de serie tevens een impuls geven.
Het gaat hier om oa Hurley Handouts, the Gathering, Shannon´s Funeral, Last to Know en Alls Forgiven..
Met name de eerste twee genoemde zijn adembenemend.
Giacchino slaagt er wederom in schitterende emotionele nummers te produceren, maar wederom zijn de bombastische stukken puur op score minder het luisteren waard.
Horen toch echt puur bij de serie.
S01 kreeg 4*, deze ruim 3,5*

Een flinke langspeler ditmaal. Michael Giacchino heeft de 3e Lost-score uitgespreid over maar liefst 2,5 uur. Voordeel daarvan is dat je 2,5 uur kunt genieten van deze mooie filmmuziek. Nadeel is dat veel nummers nu overbodig zijn; iets korter had ook wel gekunt.
De mooiste thema´s van Lost zijn namelijk nog altijd de drama-thema´s, zoals ze naar voren komen in oa Looking Glass Half full, Flash Forward Flashback, Romancing the Cage, Here Today, Gone to Maui, etc. Ook het einde van Flying High is schitterend. Zowel op score als in de serie. Maarja, er staan ook gewoon veel nutteloze, kortere tracks op dit album ( soms duren ze maar een halve minuut ), waarbij ik moet aanstippen dat de actietracks wederom matig zijn in vergelijking met de schitterende dramastukken.
Overall blijft de muziek van Lost wel een fenomeen waar ik ontzettend van geniet.
3,5*

Schitterende score van Michael Giacchino. Evenals in vorige seizoenen slaagt hij er weer in de serie nagenoeg perfect muzikaal te begeleiden. Bij het losse beluisteren van de score doen de dramastukken het nagenoeg altijd beter dan de actiestukken, maar in dit geval vind ik de actiestukken ook erg sterk. Slechts een paar tracks vallen uit de toon, aangezien ze redelijk saai zijn, en er niet veel in gebeurt. Ik heb het dan bijv. over Keamy Away from Him en Locke-about. De sterkte van deze score zit hem met name in het begin en in de staart. Locke'ing Horns vertegenwoordigt het schitterende drama-hoofdthema van voorgaande seizoenen. Ook de opener en de nummers Lost Away, or is it? en Giving up the Ghost zijn erg sterk. Na een degelijk middenstuk, met Ji Yeon en de goede actietrack Benundrum als hoogtepunten, belandt de score aan bij de lange, fantastische finale.
There's no Place Like Home is misschien wel mijn favoriete track van het album. Er ligt een enorme lading op dit nummer, puur door de geweldige instrumentkeuze. De strijkers doen het op de gehele score erg goed. We vervolgen met drie uitstekende kortere tracks: Can't kill Keamy, Timecrunch en Of Mice and Ben. In Timecrunch horen we een versnelde versie van het 'Jack FM'-thema uit seizoen 3.
Lying for the Island en Landing Party sluiten de score uitstekend af.
Ik neig naar 4,5*, daar gaat een tweede luisterbeurt wellicht in voorzien.
Voorlopig 4*

Degelijke score. In seizoen 5 zijn met name de mysterieuze thema's en de actiethema's vertegenwoordigd. Zo horen we Jacob's thema hier voor het eerst. Wat ik mis op deze score zijn de echte mooie dramastukken. Seizoen 4 had die wel in overvloed. In seizoen 5 zijn ze vaak 'verstopt' in andere tracks, zoals bijv in het schitterende einde van de actietrack 'The Incident'. Giacchino levert wederom een score die zich uitstekend leent voor de serie, maar niet alles is even interessant om naar te luisteren. Hoogtepunten zijn w.m.b. the Incident, LaFleur, Dharma vs Lostaways, Sawyer and the Temple of Boom (wat een titel ) en The Science of Faith.
Geruime 3,5*, evenals seizoen 2 en 3.

En ook de laatste Lost-score is het luisteren waard. Evenals in seizoen 5 viert de actie hoogtij. Zoals ik al in eerdere recensies heb aangegeven vind ik de actietracks overwegend veel minder dan de dramatracks. In seizoen 6 is dat niet anders, al zijn de actietracks wel de beste die we tot nu toe hebben gehoord. Er zijn alleen weinig écht mooie dramatracks. Deze nummers komen met name naar voren in de laatste pakweg 3 afleveringen van de serie, en staan dus ook vooral op het 'Last Episodes'-album, waar ik nu mee bezig ben. De dramastukken die heel mooi zijn, zijn over het algemeen of heel kort ( a Memorable Kiss, Sunny Outlook) of ze zijn verwerkt in actietracks (de mooie Parting Words-referentie in 'the Hole Shabang). Er zijn twee grote uitzonderingen: de schitterende track LAX (begin van het album) en het afsluitende acht minuten-durende Moving On. Hier horen we de dramathema's in volle glorie. Vooral Moving On is schitterend, en komt om het niveau van mijn all time-favorite Parting Words (seizoen 1).
Deze score van seizoen 6 is weer oerdegelijk, maar bezorgt slechts bij vlagen echte kippevel.
3,5*

Mooie soundtrack. In deze laatste score horen we zo'n beetje alle thema's die de muziek van Lost zo mooi maken terug. Het eerste gedeelte van de score focust nog enigszins op de actiethema's, maar het tweede gedeelte van de score is bijna volledig gewijd aan de laatste aflevering (The End). We belanden hier op het punt dat het ene na het andere geweldige dramathema nog eens naar voren wordt gebracht. Moving On is het absolute hoogtepunt, maar er zijn nog meerdere mooie nummers: We Can Go Dutch, Our Lady of Perpetual Labor, Aloha, Fly By Dire, What They Died For en Jumping Jack's Flash o.a. Ook de pianorockversie van 'Parting Words' is een leuk nummer, al kan ie uiteraard niet tippen aan de versie die in seizoen 1 te horen is. Voorlopig 4*, maar die zijn voor verhoging vatbaar. The Last Episodes is tezamen met Seizoen 1 en 4 de beste Lost-score, en dit zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik 'em beluisterd heb.

Tijdens het bekijken van de film was ik positief verrast door de soundtrack, die op dat moment erg goed bij de film paste. Toen besloten de score eens los te gaan beluisteren.
De score begint wat matig, met wat korte trackjes die niet erg weten te boeien. Vanaf the Kronos Wartet echter gaat het tempo omhoog en de kwaliteit navenant.
Van de laatste paar tracks heb ik ontzettend genoten, met de Star Trek Theme en Kirk enterprises als absolute hoogtepunten.
Geen memorabele soundtrack, maar wel een leuke, goed genoeg voor 3,5*

Mika is een artiest die naar mijn idee twee soorten reacties oproept. Ofwel helemaal niks, ofwel waardering. Ik hoor het meest bij die laatste categorie, alhoewel ik de mensen die tot de 1e categorie behoren wel kan begrijpen. Met zijn hoge meisjesstem en mierzoete, kinderlijke popliedjes is het zeker aannemelijk dat een dergelijke artiest veel weerzin wekt.
Ik vind het echter wel goed: Mika´s nummers zijn aanstekelijk, vrolijk en luisteren lekker weg. En met Happy Ending is hij er zelfs in geslaagd een mooi nummer te creeren. Ik kan er weinig aan doen, maar ik vind het goede muziek en aangezien op deze cd al zijn goede nummers staan ( dit is wel zijn beste werk ) geef ik em 4*.

Little Lion Man, The Cave, Winter Winds en Roll Away your Stone zijn voor mij de hoogtepunten in deze leuke plaat van deze heerlijke country/folkachtige band. Het is vermakelijke muziek, het tovert een glimlach op je gezicht en is kwalitatief in orde. Ik vind deze plaat over de breedte echter niet top; sommige nummers zijn wat saaier waardoor ik soms mn aandacht verlies, en echt mooi vind ik het ook allemaal niet. Een goede 3,5* voor dit aanstekelijke debuut.

Iets te veel van het goede; dit album bevat enkele sterke rocksingles maar ook enkele nummers die me niets doen. Alles bij elkaar is het net iets te veel en zijn er geen nummers die ECHT blijven hangen. Desondanks een album van prima kwaliteit waarin de zang van Bellamy minder stuitend is dan op andere albums. Het betere gitaarwerk komt op deze plaat terug.
Voor de eerste keer kan ik niet meer dan een kleine voldoende geven. Misschien verhoog ik later nog eens. 3*

Jammer ! Ik vind Starlight een meesterlijk nummer, die kan ik wel blijven opzetten. Ook Super Massive Black Hole, City of Delusion en Knights of Cydonia zijn prima nummers.
De rest van het album weet echter nauwelijks tot niet te boeien, waardoor ik voor het geheel niet verder ga dan een voldoende. 3*

Stem op deze cd komt voort uit het bekijken van de dvd, en dat maakt net het verschil tussen 4 en 4,5*. Dat Muse namelijk steengoed is live, staat buiten kijf en daminder speciale effectent maakt 4,0* dan ook tot de ondergrens. Bellamy´s stem is fenomenaal, ik kan me voorstellen dat je geen fan van zijn stem zou kunnen zijn, maar hij haalt de hoogste tonen, en dat allemaal zuiver. De samenwerking met de band is fantastisch, het gitaar/pianospel evenzo, en de fantastische setting ( een vol Wembley ) zorgt voor een live-registratie van ongekende klasse. Luister ik naar de cd, dan krijg ik hier veel minder van mee: wat nog maar eens bevestigt dat Muse echt een act is. Vond de registratie minder fijn dan bij het concert in het Olympisch stadion ( veel meer flitsen en felle lichten, minder scherp ) maar heb zeker kunnen genieten.

De toppers op dit album: Knights of Cydonia ( geweldige opener, jammergenoeg niet met de mondharmonica ), Hysteria & Time is running out ( echte knallers live ), Supermassive Black Hole ( aangepaste live-versie, die nog beter klinkt dan de studioversie ), Starlight en Invincible( geweldig gezongen ), Unintended ( een prachtig rustmoment, mooi nummer ) en vooral Butterflies & Hurricanes ( piano-solo van Bellammy, fantastisch! )
Het feit dat ik hier de helft van de cd naar voren breng bewijst nog maar eens dat dit album weinig echte zwakheden kent. Enkel Micro Cuts is een nummer waar ik niks mee heb. New Born en Stockholm Syndrome zijn geweldige stadionnummers, op cd luister ik er minder graag naar ( iets te veel van het goede ).
Een grote tegenvaller: het ontbreken van de live-versie van Plug in Baby op de CD. ik zou er bijna alsnog een halve punt voor aftrekken. Heerlijk nummer en zo´n beetje de beste live-song van het concert.

Zeer overtuigende live cd. Muse is live nog beter dan op reguliere albums: de zang van Bellamy is magistraal live.
Er staan met name nummers van the 2nd Law op deze cd, wat ik fijn vind, aangezien dat mijn favoriete Muse cd is.
Supremacy en Panic Station zijn 2 fantastische openers. Liveuitvoeringen van Guiding Light, the Resistance en Uprising vind ik vele malen beter dan op de studioalbums.
Supermassive Black Hole is een bom, maar hier iets over de top. Starlight is een mooie afsluiter.
Madness, Follow Me en Knights of Cydonia maken deze cd tot een live registratie van ongekende klasse.

Jammergenoeg niet helemaal mijn album. Ik heb meer met het latere werk van Muse ( enkele nummers van Black Holes & Revelations, maar vooral the 2nd Law ). Op dit album overschreeuwt Bellamy zichzelf vaak, wat zorgt voor nummers waar ik zelden met plezier naar luister. De gitaarpartijen weten dan ook niet meer te boeien. Uninented is een positieve uitzondering, wat een schitterend nummer is dat zeg.. hier gebruikt Bellamy zijn stem op de manier waarop ik dat graag hoor. Voorlopig niet meer dan 2*

Paar heerlijke nummers op dit album ( Supremacy, Madness, Panic Station o.a. ). Het dubstep gehalte op deze plaat vind ik juist wel lekker. Allen de nummers Save Me en Liquid State, gezongen door de bassist, vond ik wat overbodig.
Dit is mijn eerste Muse- album, benieuwd naar de rest

Was in eerste instantie niet echt onder de indruk van dit album, maar na enkele luisterbeurten moet ik mijn mening bijstellen. Dit is namelijk een erg krachtig album van Muse: uiteraard is er de voorwaarde dat je van het type muziek houdt, maar dat zit bij mij wel snor.
Uprising en Resistance zijn twee ´explosies´: ontzettend krachtige nummers, naar mijn mening de toppers van dit album: hier krijg je stadions mee plat. Deze fenomenale openers worden gevolgd door het meer catchy ´Undisclosed Desires´; dit nummer doet zeker niet onder voor de 2 eerder genoemde nummers.
United States of Eurasia is bijzonder; niet alleen omdat de gelijkenis met Queen eenvoudig getrokken kan worden, maar ook omdat het nummer an sich ook heel anders klinkt.
Guiding Light heeft een heerlijk strak ritme onder zich, wat het tot een echt stadion anthem maakt.
Unnatural Selection is een fijn lang rocknummer, met aan het einde een harmonieus klinkende piano, die het nummer in stijl afsluit. MK Ultra is wat ruiger: zeker niet minder fijn, maar deze track boeide mij minder.
Zo ook I Belong to You: zeker niet slecht maar dit nummer wist me nergens echt te pakken.
Het idee van de Exogenesis vind ik mooi: Muse laat hier horen dat ze zeer goed in staat zijn tot het make van melodieus instrumentaal werk, af en toe ondersteund door de zang van Bellamy.
Enkel de Overture vond ik erg sterk, maar op cd is het een fijne, goed passende afsluiter.
Zeer sterk; vanwege de mindere tracks zitten de echte topscores er niet in. Een dikke 4* is echter op zijn plaats