Matig, en misschien zelfs nog minder dan voorgangers Take Me Home en Up All Night. Best Song Ever is nog wel een leuke plaat, alhoewel de titel van arrogantie en verregaande ambitie getuigt, maar daarna is Midnight Memories een plaat zonder hoogtepunten. Het ene na het andere nietszeggende popliedje komt voorbij. Enkel het laatste bonustrackje, Half a Heart, was aardig te doen. Hier heb ik echter wel 17 tracks op moeten wachten. Nee, dit is em niet voor mij. Meer dan 2* kan ik niet geven.

Ook ik ben bevooroordeeld: als jongen irriteer ik me mateloos aan de hersenloze support van meiden die enkel het uiterlijk van deze jongens najagen. Ik zie het altijd maar zo: als deze jongens eruitzagen als ( met alle respect, zonder iemand te willen beledigen ) gehandicapte jongeren met een scheef gezicht, had ik geen cent om hun carriere gegeven. Waarom dan toch luisteren en stemmen? Omdat het nummer What Makes You Beautiful me toch wel beviel. Wat je ook van 1D vindt, deze jongens kunnen goed zingen, en met dit nummer hebben ze een catchy, zomerse popsong geproduceerd met een mooie tekst. Ik hoorde ook One Thing, deze vond ik redelijk, en dit deed me besluiten dan toch de albums ook maar eens een kans te geven. Conclusie: het is toch maar allemaal wat matig. Deze cd is 12 uit een dozijn: veel liedjes lijken op elkaar, overlappen, en weten eigenlijk niet te boeien. 1D is zo goed niet: een paar hits komen nog wel uit de koker, maar ze missen de kwaliteiten om een gehele cd met goed materiaal te vullen. Gezegd worden moet nog wel dat ik de twee afsluiters ( tracks 12 en 13 ) wel leuk vond. Totaalscore van 4 aardige nummers dus; ik ben mild in mijn oordeel, 2,5*.
Een voldoende zit er verder niet in, want 1D mag de looks dan meehebben, hoogstaand is het allemaal niet.

Een fijne debuutplaat van One Republic. Stuk voor stuk popsongs die goed in elkaar zitten. Niet alle nummers weten evenveel te boeien, maar het geheel luistert fijn weg. Tedder heeft een groot bereik, dat bij de nummers goed van pas komt. Hit Apologize is een uitschieter ( met name de reguliere versie, met vioolintro ipv piano ), maar ook Someone to Save You, Prodigal, Come Home en All We Are zijn zeer fijne nummers. 4*

Wisselend. Ryan Tedder is een begenadigd zanger en liedjesschrijver, en ik kan de muziek van deze band dan doorgaans ook waarderen. Met ´Counting Stars´ is een heerlijke hit geboren, dit is tevens een heerlijke binnenkomer. If I Lose Myself en Burning Bridges zijn fijne nummers ( met name in Burning Bridges maken we kennis met het enorme bereik van Tedder ), maar de akoestische versies zijn vele malen beter dan de albumversies. Dat is meteen ook wel het mankement van deze plaat: het aantal ´versierinkjes´, achtergrondkoortjes en de hoeveelheid bombasme groeit uit boven wat we in Dreaming Out Loud en Waking Up horen. Er staan echter toch wel wat leuke nummers op dit album, en dit meenemende kom ik op 3,5*. 0,5* minder dan hun vorige 2 platen, hopelijk is de volgende plaat weer beter.

Goede plaat weer van OneRepublic, en net een tikkie beter dan hun debuut.

Made For You is een leuke opstap naar All the Right Moves, Tedder´ś grootste hit en het beste nummer van het album. In Made For You zijn al elementen van dit nummer opgenomen, wat het interessant maakt om op het album naar te luisteren. Beethoven inspireerde het mysterieuze Secrets, waarna de plaat vervolgt met het catchy ´Everybody Loves Me´. Met Missing Persons 1&2 heb ik vrij weinig, een beetje een vreemde eend in de bijt. Good Life is dan weer een heerlijk optimistisch, zomers nummer. Fear en met name All this Time zijn redelijke nummers, die echter iets aan inhoud missen waardoor ze echt goed zijn. Na het zeer mooie pianoeinde van Waking Up volgt Marchin On, naar mijn mening een van de lekkerste nummers van het album.
Lullaby is een mooie, rustige afsluiter.
OneRepublic is erin geslaagd een prima popalbum af te leveren met enkele hits, aangevuld met rustigere nummers, prima rock en enkele fijne meezingers. 4*

Op deze plaat is de typische Owl City-sound van Ocean Eyes terug te vinden. Waar ik deze plaat echter 4* gaf, zakt deze terug tot een nipte voldoende.
Het is allemaal net iets te veel van hetzelfde; sommige nummers klinken wel lekker melodisch, zoals we dat van deze artiest gewend zijn. Met name Galaxies en The Yacht Club kon ik nog wel waarderen. Kamikaze is echter verschrikkelijk irritant.
Het geheel scoort echter net geen voldoende. Hiervoor is de muziek te simpel, en blijft deze niet genoeg hangen.

Matig. In vergelijking met nakomer Ocean Eyes vind ik de meeste nummers op dit album niet echt leuk om naar te luisteren. Waar dat aan ligt, geen idee. The Saltwater Room en On the Wing zijn wel fijne nummers, maar deze staan ook op Ocean Eyes. Toch blijft dit type muziek ontspannend en gaat het niet storen. Voor een voldoende is het allemaal echter net iets te saai. 2,5*

Had deze voor 2 euro ergens meegenomen, en hield mn hart vast. Fireflies vond ik destijds een leuke hitsingle, En Vanilla Twilight zelfs een heerlijk nummer, maar dat garandeerde niets wat betreft de rest.

Ik ben echter blij verrast ! Leuke cd, met mierzoete maar leuke liedjes. Verveelt niet. Kwalitatief verre van hoogstaand, maar wel erg leuk om op te zetten. 3,5 * en een kleine guilty pleasure erbij.
Mooie cover overigens, en de extra tracks van de deluxe editie zijn ook goed te pruimen.

Ik snap de negatieve reacties hier opzich wel: kwalitatief hoogstaand is het allemaal niet, maar ik weet me toch wel redelijk te vermaken. Er staan een paar leuke nummers op dit album: Dreams and Disasters, Metropolis en Silhouette bijvoorbeeld. Good Time is nep en goedkoop, maar wel vrolijkmakend en zomers. Daarmee evenaart Owl City niet het niveau van Ocean Eyes, maar ik vind deze plaat zeker niet de slechtste ( beter dan All Things Bright and Beautiful en Maybe I´M Dreaming ), en daarmee verdient ie een voldoende. 3*