Goed album van Queen, en dan met name vanwege de ( denk ik toch ) grootste hit die Queen heeft voortgebracht: de Bohemian Rhapsody. Na al die keren dat ik dit nummer gehoord heb, blijft het toch een onovertroffen tijdloos meesterwerk. Opbouw is alles, en ergens vind ik het gewoon terecht dat dit nummer al meerdere malen de top 2000 heeft aangevoerd. A Night at the Opera is echter meer; zo bevat deze plaat ´39, een prachtig folkore-nummer dat wat weg heeft van Take Me Home, Country Roads. Daarnaast is er Love of my Life, het mooiste liefdesliedje van Queen, dat met name live echt schitterend is uitgevoerd. The Prophet´s Song kent geweldige acapella-stukken, You´re my Best Friend is wat simpel, maar wel doeltreffend.
Er staan echter ook mindere nummers op deze plaat; de korte tracks ( Lazing en Rendezvous ) zijn leuk maar voegen niet enorm veel toe, maar de opener, Sweet Lady en Good Company vind ik nergens echt heel erg boeiend. Geldt in mindere mate ook voor ´I´M in love with my car´.
Het is onzin om daarom van een mindere plaat te spreken, gezien de toppers die erop staan, maar als geheel is dit voor mij geen nr.1-album.

4*

Ik ben fan van Queen geworden door mijn oom, en langzaam maar zeker leerde ik hun muziek kennen. Het liveconcert op Wembley behoort tot mijn favorieten. Hun grote hits behoren tot mijn favorieten: het zijn nummers die ik vaker draai en waar ik keer op keer van kan genieten.
Deze band met Queen ten spijt vind ik dit debuutalbum nog niet echt interessant.
De kwaliteit is zonder twijfel reeds aanwezig, maar op dit album staat nog geen een nummer van Queen waar ik echt graag naar luister. Het komt nog oppervlakkig over; enkel Great King Rat vind ik wel vermakelijk.
Voor mij rest dan de gedachte dat Queen nog moest groeien, en bij het uitbrengen van dit album nog niet die immense bekendheid genoot. Dat maakt de muziekkeuze vrij en divers, maar ik ben er niet kapot van.

De positieve reacties en het hoge gemiddelde doen me mijn indruk heroverwegen, maar in eerste instantie kan ik er nog niet meer van maken.
Wellicht dat mijn mening zich nog wijzigt na meerdere luisterbeurten.
Ik ben gestart met het chronologisch beluisteren van de Queen-studioalbums en verwacht dat daaruit meerdere hoge(re) scores zullen voortvloeien.
2,5*

Prima! ik ben zeker fan van Queen, maar ben toch ´grootgebracht´ met hun latere materiaal en grote hits, vanaf a Night at the Opera. Daarom beluisterde ik pas later vroeger materiaal, en heb ik nu de 2e Queen-plaat goed beluisterd. De eerste Queen-plaat vond ik gewoon nog niet heel bijzonder, maar deze plaat is duidelijk stukken beter. Queen evolueert, al komen ze op deze plaat mijns inziens nog steeds niet in de buurt van later werk. Er staan wat leuke nummers op desondanks, die juist te genieten zijn omdat dergelijke nummers op latere platen juist weer buiten boord blijven.
The Loser in the End rockt lekker weg, wat van Ogre Battle ook te zeggen is.
The March of the Black Queen vind ik het beste nummer, gezien de opbouw en de vele ideeën en concepten die in dit nummer zijn verwerkt.
Ook White Queen is een leuk nummer, en een schoolvoorbeeld van de vrije, frisse sound van Queen op dit album.
Seven Seas of Rhye is waarschijnlijk de bekendste song, vanwege de fabelachtige pianomelodie. Helaas vind ik, naast de fantastische intro, dat dit nummer verder niet tot de echte Queen-toppers behoort.
Queen II is een fijn album met een frisse, vrije sound, maar echt bijzonder vind ik het geluid dat ze hier neerzetten nog niet. Er zitten weliswaar een paar goede tracks tussen, maar sommige zijn ook wat saaier en van een constant hoog niveau durf ik dan toch net niet te spreken.
Kan hier net geen 4* aan kwijt.
Ruim 3,5*

Leuk album van Queen, maar mijns inziens nog wel een voorloper naar later werk.
Op dit album worden vroege stadionrockers gecombineerd met catchy snelle songs.
Queen I vond ik nog wat matig, II en deze plaat vind ik al wel prima, al kan Queen beter.
Killer Queen is de grootste hit van dit album afkomstig; een lekkere melodie-en zanglijn; makkelijk maar doeltreffend. Brighton Rock en Now I´m here zijn lekkere stadionrockers, al vind ik van eerstgenoemde de uitgerekte stadionsolo van May live vele malen toffer, waar ik van Now I´m Here eigenlijk alleen de intro erg tof vind.
Op deze 3 nummers na vind ik het beginstuk niet ontzettend interessant, want de tracks 3,4, 5 en vooral 7 weten minder te blijven hangen. Daarna wordt het wel weer enorm goed, met het heerlijk snelle Stone Cold Crazy, het simplistische Dear Friends en het catchy Bring Back that Leroy Brown. Van die laatste staat op de bonus disc van de versie die ik heb trouwens een geweldige acapella-versie, waarop je ( extra ) hoort hoe goed de heren vocaal zijn.
Revisited vind ik een geweldige afsluiter, met een hoge meezingfactor.
Misfire kan ik dan weer niet echt plaatsen, en She Makes Me vind ik wat saai.
Stone Cold Crazy en Bring Back, 2 toppers, zijn eigenlijk weer net te snel afgelopen.
Het is wisselend, maar kwalitatief van heel hoog niveau.
Ik zit met 3,5* misschien nog te laag.
Zal gaan herbeluisteren, waarop dan wellicht nog stemherziening volgt.