In het 2e studioalbum van Daft Punk zit meer zang dan het instrumentale Homework.
Dit resulteert in leuke singles ( One More Time en Harder, Faster, Better, Stronger ) en in knappe instrumentale nummers ( Digital Love, Superheroes, High Life ). Too Long is leuk, maar duurt te lang.
Naast de zojuist genoemde nummers valt Daft Punk mijns inziens weer wat in herhaling, en vind ik zodoende het grootste gedeelte alsnog redelijk saai. Zwak is het geenszins, maar veel meer dan een voldoende kan ik niet geven. 3*

Wilde toch nog eens de albums van Daft Punk gaan luisteren, te beginnen met hun debuut Homework. Around the World kende ik al, een heerlijk nummer, en met een paar vrienden van me heb ik meerdere malen heimelijk geprobeerd de artistieke bewegingen uit de clip na te doen.
Homework klinkt aardig, met een geheel van nummers dat aardig wegluistert maar vaak niet echt boeiend is. Zoals gezegd, Around the World is een lekker nummer, en dat geldt ook voor Teachers en Da Funk. De rest vind ik echter niet bijzonder, en vooral eentonig. Nu ligt de kracht van Daft Punk juist vooral in eentonigheid/goede opbouw ( zoals dat ook in Around the World het geval is ) maar toch weet ik me door dit album niet voldoende geinteresseerd. Misschien ligt het ook aan het feit dat ik een paar nummers ( Burnin´, Rock & Roll en Rollin´ en Scratchin´ ) duidelijk minder vond en zelfs wat vervelend vond klinken. Geen goed album dus wat mij betreft, maar om op de achtergrond te hebben opstaan prima. Vooralsnog net geen voldoende, misschien verandert dat nog. 2,5*

Een hele tijd geleden had ik dit album al eens beluisterd. Destijds was ik niet onder de indruk: ik vond de tracks te eentonig, en ondanks dat de plaat af en toe leuke deuntjes bevatte vergat ik Random Access Memories al snel weer. Nu, een half jaar later, werd het na het luisteren van Homework en Discovery tijd voor een herkansing. En wat blijkt: deze laatste Daft Punk is toch wel een lekker album.
Get Lucky had even tijd nodig bij mij maar is toch wel echt een fijne hit, en op dit album staat een verzameling catchy songs, die zich, meer dan op de vorige Daft Punk albums, baseren op fijne beats en aanstekelijke ritmes. Iets meer commercialisering dus, maar wel op een fijne manier.
Zo zijn Instant Crush en Fragments of Time heerlijke nummers, die precies het goede gevoel geven.
De beat van track 3 is goed, de tekst erbij leidde wat af. Wat vooral opviel was de diversiteit van de songs. Van filmisch ( Beyond ) tot Need for Speed ( Contact ). Af en toe kwam nog steeds die eentonigheid terug die me minder beviel ( bijv. Lose Yourself to Dance ), maar in tegenstelling tot eerder vind ik het geheel nu wel fijn wegluisteren.
Navenant geef ik dan een ruime 3,5*

Prachtige cd van Damien Rice met een achttal mooie nummers, die ik met plezier herhaaldelijk opzet de laatste tijd. De mooie stem van Rice, gecombineerd met de goede lyrics en de fijne muzikale arrangementen (vooral bij 'It Takes a lot to Know a Man') maken deze cd meer dan de moeite waard. Een zwak nummer staat er wat mij betreft niet op. The Greatest Bastard is mijn persoonlijke favoriet. De eerdere albums van Rice ken ik nog niet, en zal ik binnenkort ook gaan beluisteren.
4,5*

Mooi debuut van Damien Rice met gevoelige, pakkende songs die over het algemeen heerlijk wegluisteren. Zeker op de eerste helft van de cd (t/m Amie) is het genieten geblazen. Ik vond de wat meer bombastische stukken in het tweede gedeelte totaal niet passend (in I Remember en Prague). Daarnaast vind ik deze songs en Cheers Darlin' ook een stuk minder dan de andere nummers op het album. Als geheel vind ik O daardoor iets minder dan My Favourite Faded Fantasy, waarop ik ieder nummer sterk tot geweldig vond. Verder heb ik op O niets aan te merken; Rice weet met zijn mooie stem een aantal prachtige songs neer te zetten. Ook de samenwerkingen met Lisa Hannigan kan ik erg goed waarderen. Ruim 4*

Commercieel album dat ik niet meer dan 3* kan geven. Ik luister wel graag naar dit soort muziek, en er staan zeker een aantal zeer goede tracks op, maar er staat ook een hoop troep op. Without You is mijn favoriet, een mooi nummer. Ook Titanium is natuurlijk zeer aardig, met knappe vocals van Sia. Een nummer als I Just Wanna F* is dan weer verschrikkelijk, en dat stoort dan toch weer wel. Het eerste gedeelte van de plaat kent met uitzondering van Titanium en Without You dan ook geen echt goede nummers. Het instrumentale gedeelte van de plaat, dat volgt, vind ik een gemiste kans. Sunshine is goed, maar de rest is het allemaal net niet, en Toy Story is zelfs uitermate irritant.
Wisselend dus, en geen echt goed album. Het luistert wel lekker weg, en scoort daarom een voldoende. 3*

Demi Lovato is een geweldig goede zangeres, maar naar mijn mening slaat ze de plank op dit album toch enigszins mis. Waar Lovato in staat is mooi en gevoelig te zingen, komen enkele nummers op dit album gefaked over: ze weten niet te boeien en zijn soms zelfs schreeuwerig. Positieve uitzondering is Heart Attack: een heerlijk catchy popnummer met heerlijke uithalen. Naar mijn mening het enige goede nummer op dit album. De rest weet eigenlijk niet te boeien: Demi´s stem klinkt matig, en de nummers zijn ook niet bijzonder. Ondanks alle potentie die er in deze zangeres zit, geef ik dus toch een onvoldoende voor dit album. 2*

De eerste vier nummers van dit album zijn helaas bagger. Hier heeft Lovato zich verlaagd tot gastartiesten die niet meer dan de doorsnee dance-tracks produceren.
Daarna laat Lovato haar geweldige stem horen.
Give Your Heart a Break is een leuk, goed nummer en Skyscraper is natuurlijk geweldig, vocaal van ontzettend hoog niveau. Ook de bonusremix van dit nummer mag er wel zijn.
Omdat het 2e gedeelte van deze plaat overwegend goede tracks herbergt, geef ik dit album een nipte voldoende. Voor de goede tracks, en Demi´s mooie stem. Desondanks zit er toch veel meer in..
3*

Met de komst van de nieuwe zanger is er toch een en ander veranderd: van soms jongensachtige rock is nu de overstap gemaakt naar een echt goede sound. This Is Who We Are en Times are Changing zijn geweldige singles, die al jaren bekend zijn in de muziekwereld en tot vandaag de dag goed blijven.
Hold On en Forgiveness zijn schitterende nummers. Deze nummers luisteren heerlijk weg en kan ik wel blijven luisteren. De stem van Marcel van Veenendaal gecombineerd met knappe staaltjes gitaarwerk.
Track 6 is ook aardig, en in Walk With Me ligt de kracht in het gitaarwerk en de goede opbouw van dit ( lange ) nummer.
Daarna zwakt het echter stevig af, en worden de nummers saai en weinig bijzonder. Het staat buiten kijf dat de stem van de leadzanger goed is, maar na een paar fantastische nummers is het beste eraf en gaat ook Di-Rect vervelen. Kwalitatief is dit album dus goed, maar niet constant genoeg.
3,5 is de maximale score voor een dergelijk album, maar het moet gezegd worden dat Di-Rect muziek maakt die onevenaarbaar zijn voor de meeste Nederlandse rockbands.

Liedjes missen duidelijk onderlinge samenhang, en daarmee is dit een tamelijk overbodig verzamelalbum, dat ook vrij weinig met de film van doen heeft.
Find You en de Snow Patrol-song zijn aardig, en dat is ook wel te zeggen over de Goulding songs, maar verder is het allemaal zwaar matig.
Divergent is een geweldige film, en de score is prima ( ook met de stem van Goulding ), maar dit album was niet echt nodig.
2*

Een greep uit mijn recensie van de film:

Afsluiten wil ik met de soundtrack: ik heb namelijk zelden of nooit een film gezien waarin de gebruikte nummers qua lyrics zo naadloos bij het plot aansloten. De opening is al een audiovisueel genot met INXS' Never Tear us Apart, maar het paradoxale verband met Love Will Tear us Apart deed me helemaal genieten. Dan Tears for Fears (alleen de bandnaam al), dat Mad World stiekem speciaal voor Donnie Darko heeft geschreven.

the dreams in which i'm dying are the best I ever had

. Dat galmde nog wel een tijdje na in m'n hoofd...