Deze rustgevende plaat heeft eenzelfde uitwerking op mij als de muziek van Ben Howard: het betreft aangename, ingetogen gitaarmuziek. Ed Sheeran is, evenals Howard, begenadigd met een fijne stem. Op dit album zijn the A-Team en Lego House de grote hits, die het album dragen. Give Me Love met de toegift is een fijne afsluiter. Leuke nummers als UNI en Grade 8 ondersteunen deze toppers, en maken het tot een aangenaam geheel. Af en toe vind ik het wat te saai en gewoontjes, daarom blijft een topscore uit. Als ik de Deluxe versie zou meetellen geef ik deze plaat 4*: Sunburn, Autumn Leaves en Gold Rush zijn heerlijke nummers die niet hadden misgestaan op de reguliere versie. Nu blijft het voorlopig bij 3,5*

Opvolger van + is goed, maar er had meer uit gehaald kunnen worden.
Sing, de eerste single, was even wennen, maar is toch wel echt een lekker nummer.
Ook Don´t heeft zeker potentie. Duidelijk is te horen dat Sheeran´s stem vooruit is gegaan, maar qua nummers valt het wel mee. Ik mis hier snelle songs als Grade 8 en UNI, en + herbergde bovendien de grote hits the A-Team en Lego House.
Het eerste deel van deze plaat is desalniettemin erg goed, maar later zwakt het toch iets af. Wel is het goed dat I See Fire tenminste nog als bonustrack op deze cd is opgenomen.
Al met al is dit een aangenaam album, dat niet boven Sheeran´s eerste album uitstijgt, maar zeer aangenaam in het gehoor ligt. 3,5*

Het moet een jaar of 5 geleden zijn geweest dat ik de film bekeek. Ik was destijds niet onder de indruk, al moet daarbij gezegd worden dat ik toen ook nogal jong was. De connectie film-soundtrack kan ik dan ook niet echt in mijn beoordeling meenemen, aangezien ik me de film vanuit de film ook niet echt kan herinneren. In een andere context hoorde ik een tijd geleden echter Society, en vond ik dit nummer toen zo weergaloos dat ik toch eens deze score goed wilde gaan beluisteren. Ook is mijn achting voor Eddie Vedder en Pearl Jam de laatste tijd flink gestegen. Deze score is echter wel 'another piece of cake' vergeleken met Pearl Jam: Into the Wild herbergt een serie mooie, gevoelige liedjes, die gezamenlijk en los van elkaar een fijne sfeer oproepen. Hard Sun en Society vind ik werkelijk waar fantastisch, en de andere nummers sluiten aardig aan. Wel zijn de meeste nummers wat kort, en hangt de score naar mijn mening iets te veel af van de twee toppers die het album herbergt (Guaranteed en Rise vind ik ook wel erg mooi). Sommige nummers hadden wat langer gemogen dan de 1,2 minuten die er nu staan. Als geheel luistert 'Into the Wild' aangenaam weg, en wordt het volgens mij tijd dat ik de film nog eens ga bekijken. 4*

Ook het tweede album van de Editors vind ik uitstekend. Het is mij om het even, maar ik denk dat ik 'em net iets hoger beoordeel dan the Back Room (beide 4*). An End has a Start opent met Smokers Outside the Hosptal Doors. Enorme klapper, die meteen ook mijn absolute favoriet van dit album is. The Racing Rats komt in de buurt, en ook The Weight of the World vind ik een erg mooi nummer. Naast deze drie songs kent dit album eigenlijk geen een echt zwaktebod. Wel is het zo dat af en toe mijn aandacht wat verslapt, omdat later op het album de nummers niet per se minder, maar wel minder onderscheidend worden. Pluspunt is dan weer dat ik op dit album meer emotie en meer rust hoor dan op the Back Room. Daar moesten we het vooral van Distance hebben, en herbergde het album verder toch vooral stevige rocksongs. Hier is meer balans tussen rustigere en stevigere nummers te vinden. Ik vind het moeilijk een echte voorkeur uit te spreken, maar gelukkig is dat ook niet noodzakelijk.
Voorlopig ook hier ruim 4*

Goed rockalbum. Overwegend binnen de lijntjes, maar uitermate effectief; het debuutalbum van de Editors bevat een stel aangename rocksongs, die uitstekend in het gehoor liggen. De drie grote singles (All Sparks, Blood en vooral Munich) zijn stuk voor stuk fijne rocksongs. Smokers Outside the Hospital the Doors en Papillon zullen deze nummers op latere albums nog wel overtreffen, maar als geheel is the Back Room erg sterk. Een echt zwakke plaat zit er toch niet tussen. Positieve uitschieter vond ik de overgang van het lange Open Your Arms naar Distance. Laatstgenoemde is een mooi nummer, dat qua sound nog aardig afwijkt van de andere nummers op het album. Het geheel luistert prima weg en krijgt zodoende een solide 4*.

Mooi album van Elbow. Die stem, die doet iets met je; alleen daarom is het beluisteren van Elbow's muziek de moeite waard. Diens songwriting en arrangementen zijn echter ook niet mis; zo is One Day Like This een van mijn favoriete nummers. Prachtige zang en prachtig gebruik van strijkers en het achtergrondkoor in de outro maken dit tot het ultieme feelgoodnummer om de dag mee te beginnen. One Day Like This is wat mij betreft verreweg het beste nummer van Seldom Seen Kid, maar de andere nummers mogen er ook zeker wezen. Zo vind ik Mirrorball en Weather to Fly erg mooi. The Fix is dan weer een leuke samenwerking met Richard Hawley, en met Grounds for Divorce bewijst Elbow ook iets stevigere nummers de baas te kunnen zijn. Wat volgt is een geheel dat erg fijn wegluistert. Het enige dat ik nog mis is het unieke gehalte van losse nummers; als album vind ik the Seldom Seen Kid prachtig, maar losstaand zet ik enkel One Day Like This regelmatig op. Dat is dan echter misschien ook wel weer de charme van dit album, en maakt dat ik deze nog regelmatige aan zal zetten.
Ruim 4*

Wat een leuke, verrassende plaat !

Toppers : Anything Could Happen, Figure 8, Dead in the Water

Heb de special edition aangeschaft van dit album, dus met daarop de hier aangegeven bonustracks muv Tiger. Het valt me echter nogal tegen. Waar Beneath Your Beautiful, Clown en Read All About It, de singles, schitterende nummers zijn, bestaat de rest van het album uit brave, binnen de lijntjes gekleurde popnummers, die niet boeien en ook niet echt fijn wegluisteren.
Hope, Wonder en Next to Me zijn positieve uitzonderingen hierop. Emeli Sande is een geweldige zangeres maar dit werk bewijst dat een heel album redelijk saai is. Jammer. 3*, een krappe voldoende omdat het nergens echt onder de maat is, en de schitterende singles blijven we natuurlijk draaien

Naar mijn mening heeft Emmelie vorig jaar terecht gewonnen: haar liedje is vrolijk, verfrissend, en haar stem is in zekere mate ook wel vernieuwend. Een heel album, mwa, dacht ik, maar na haar verfrissende optreden in de finale zaterdag ben ik toch benieuwd geworden.
Rainmaker, haar nieuwe single, is goed, maar ook op dit album staan enkele prima songs.
Het begint matig, want Change en Hunter&Prey zijn minder, maar daarna komt Emmelie´s stem in enkele goede songs prima tot haar recht. Topper is nog steeds Only Teardrops, want de andere nummers zijn niet bijzonder geproduceerd of hoogstaand, maar ze luisteren lekker weg. Haunted Heart, Let it Fall en Running in my Sleep zijn de favorieten.
Niet van topniveau, maar een leuke cd van een leuke artieste. 3,5*

Erg fijne soundtrack met mooie liedjes uit de film, en een aantal meer catchy/dansbare liedjes.
Onder die laatste categorie vallen Crickets en het bekendere Pumpin' Blood, waarvan met name de remix de moeite waard is.
Het zijn echter de mooiere nummers die dit tot een goed compilatiealbum maken.
Surround You, Peaches, Leading Me Now, All of Me en Ends of the Earth zijn stuk voor stuk enorm mooie nummers, en op de 3e track is een verrassend gastoptreden van de zanger van the National te horen.
Ook de instrumentale muziek van Christophe Beck is prima op z'n plaats. Keurig album.
4*

Het ´man with Harmonica-theme´ was mij al lang bekend, had het al vaker gehoord, maar pas toen ik een tijdje geleden de film voor het eerst bekeek, werd ik echt gegrepen door de klassieke tonen die uit de harmonica komen in deze film.
Het blijft niet bij dit theme: de muziek is door de gehele film heen schitterend.
Dit geldt met name voor het titelnummer ( de scene dat Cardinale door de woestijn rijdt, na haar aankomst met de trein ) en het karakteristieke Farewell to Cheyenne.
De score vind ik echter niet helemaal de lading dekken. De tracks op deze score zijn wat aan de korte kant, waardoor slecht enkele tracks er echt toe doen: de bovengenoemden + de finale.
Hierbij moet ik opmerken dat ik de bonustracks niet heb gehoord.
Daarnaast vind ik the Transgression een matig nummer, en leunt de filmmuziek wel erg veel op de paar kenmerkende thema´s.
De score van the Good, the Bad and the Ugly kent in dat opzicht veel meer variatie.
Daarnaast had deze cd wel langer gemogen.
Mijn score is dus aan de lage kant, voor wat ik tot de mooiste filmmuziek ooit vind behoren.
Na het beluisteren van de bonustracks is mijn beoordeling wellicht voor ophoging vatbaar.
4*

Schitterende soundtrack. In de film doet de muziek alles. epiek, emotie.. de langgerekte scenes van Leone waarin de muziek al het werk verricht zijn fantastisch.
We hebben in de eerste plaats het main theme, dat geweldig is, en ook bij iedereen bekend. Film gezien of niet, iedereen kent dat deuntje. In de film horen we allerlei variaties op dit thema.
Daarnaast is de afsluitende muziek geweldig. Ik heb het hier met name over the Trio, en Ecstacy of Gold uiteraard. Ook de Soldier song is geweldig meeslepend.
Eigenlijk is er niks op aan te merken op deze muziek.
Het is nog geeneens direct mijn favoriete genre qua filmmuziek, maar dit is zo goed en mooi dat ik het ook enorm waardeer.
Ik geef 5*, omdat ik hier niets op kan aanmerken.
Ga nog uitgebreid de tijd nemen goed te herbeluisteren en de expanded version te horen.
Once Upon a Time in the West is mooi, dit is nog mooier

Schitterende score van Ennio Morricone. Door middel van prachtige sferische muziek, met significant gebruik van de panfluit, en goed gebruik van 'achtergrond'zang, weet Morricone stukken werk neer te zetten die mij ontroeren en vooral ontzettend doen genieten. Once Upon a Time in America is ook zo'n score; de thema's zijn prachtig (Deborah's theme bijv, maar ook het mooie Childhood Memories en Cockeye's song). Geen een nummer valt echt buiten de boot; emotionele muziek wordt afgewisseld met snellere, ludiekere kermisachtige muziek. Erg verrassend vond ik ook de twee ongebruikte thema's, die mijns inziens juist heel mooi zijn. Ook heb ik een 'suite' van 13 minuten op mijn versie erbij, die ik hier niet op de tracklist zie staan. In combinatie met de film vind ik de muziek, met name in het eerste halfuur, nog mooier, en weet de muziek mij nog meer te raken.
Dit is dan ook een soundtrack die zeer toepasselijk is voor de film en daar naadloos op aansluit, zoals dat ook het geval is op Morricone's overbekende westernscores.
Schitterende tijdloze soundtrack.
4,5*

Het bekijken van de twee halve finales van de week heeft ertoe geleid dat ik deze cd maar eens in zn geheel beluisterd heb. Ik kan deze cd goed waarderen: al is het redelijk logisch dat de 37 nummers lang niet allemaal even goed zijn, zit er toch een groot aandeel in aan leuke, catchy songs en dat valt me alles mee. Ik zal vanavond voor de buis zitten en genieten van de leukere liedjes onder dit ruime repertoire, die voor het grootste deel de finale ook wel gehaald hebben.
Omdat het onmogelijk is om in een keer een score te geven aan het geheel van 37, heb ik de nummers los beoordeeld: ook meteen een mooi opstapje naar het kijken van de finale.

Albanie- One Nights Anger
Gezongen door een vrouw met een weinig aangename ( en veel te hoge ) stem. En het nummer zelf vind ik ook niet zo bijzonder. 2,0*

Armenie- Not Alone
Aardig bombastisch, zanger heeft een aparte stem wat dit tot een redelijk nummer maakt met een goede opbouw. 3,5*

Oostenrijk- Rise like a Phoenix
Goed gezongen en een redelijk nummer, maar als deze man met baard vanavond wint komt dat niet door het liedje. 3,5*

Azerbaidzjan- Start a Fire
10 in een dozijn-ballad. Een prima zangeres, dat wel. Redelijk, 3,5*

Belgie- Mother
Dit is niet helemaal mijn ding, een uit de kluiten gewassen Waal met een veel te hoge stem. Maar tis zeker niet slecht en de tekst is wel mooi. 3*

Wit-Rusland- Cheesecake
Blurred Lines-copycat, en dan ook nog een Robin Thicke-attitude, maar okee, tis een leuk nummer. 3,5*

Zwitserland- Hunter of Stars
Het gefluit is aanstekelijk, het nummer is catchy en de zanger is goed. Fijn, 4,5*

Duitsland- Is it Right
Leuk en aanstekelijk nummer, maar niet meer dan dat. 3,5*

Denemarken- Cliche Love Song
Heerlijk catchy nummer met goede zang. Gastlandwaardig. 4,5*

Estland- Amazing
Goed afgekeken bij Loreen´s Euphoria, maar dat was toch een veel fijner nummer. Zangeres is redelijk. 2,5*

Spanje- Dancing in the Rain
Goed gezongen ballad, prima nummer en een goede zangeres. 4*

Finland- Something Better
Knappe prestatie van een jonge rockband vol 20- gasten. Goed rocknummer met een prima melodie,en de leadzanger is een belofte. Prima materiaal, 4,5*

Frankrijk- Moustache
Stromae-kopie, en dan ook nog matig. 3*

GB- Children of the Universe
Leuk nummer, al klinkt de stem van de zangeres wel wat krakerig, al is het nog altijd beter dan Bonnie Tyler. 3,5*

Georgie- Three Min to Earth
Muzikaal dieptepunt, iedere vorm van melodie of samenhang ontbreekt. Afkomstig uit het stenen tijdperk. 0,5*

Griekenland- Rise Up
Kan zo op een 538 Dance Smash. Vermakelijk, 3,5*

Hongarije- Running
Deed me sterk denken aan John Newman´s Feel the Love. Aardig nummer, goed gezongen ook wel maar niet erg origineel. 3*

Ierland- Heartbeat
Slechts, nietszeggend, snel vergeten. Ik weet niet eens meer hoe het nummer gaat, omdat het zo snel weer wegzakt. 1,0*

Israel- Same Heart
Aardig danceliedje, maar de zangeres klinkt alsof ze na 3 jaar marihuana verteerd te hebben op een veemarkt de studio is binnengestapt. 3*

Ijsland- No Prejudice
Een van de leukste inzendingen dit jaar. Vermakelijke Punkpop, een leuk liedje met een goede tekst.
4,5*

Italie- La Mia Citta
Nummer met tempo, maar weet nooit echt te boeien. Betwijfel of dit zich voor de finale geplaatst zou hebben. Dat het geheel Italiaans is werkt ook niet mee. 2,5*

Litouwen- Attention
Iets te schreeuwerig voor een matige song. Zangeres vraagt aandacht die ze niet verdient. 2,0*

Letland- Cake to Bake
Kinderlijke titel en niet echt een bijzonder liedje, maar leuk en catchy is ie wel. 3,5*

Moldavie- Wild Soul
Nummer dat je snel vergeet. Zang is matig en het nummer heeft niks bijzonders. 1,5*

Montenegro- Mov Svijet
Mooi nummer, goed gezongen, al verstond ik er, behalve de titel ( mooie scheet ) niks van.4*

Macedonie- To The Sky
Doorsnee Dancenummer, en nogal over de top. 2,5*

Malta- Coming Home
Mumford& Sons-materiaal, met een fijne rol voor de zanger. Aangenaam, 4,5*

Nederland- Calm after the Storm
Eindelijk heeft Nederland een inzending om echt trots op te zijn. Ilse en Waylon brengen een rustig, ingetogen, mooi liedje en de camera doet de rest. 4,5*, het zou mooi zijn als we vanavond winnen.

Noorwegen- Silent Storm
Mooie kopstem van Espen, mooi nummer. Top-5 vanavond. 4,5*

Polen- We are Slavic
Waardeloos. Polen introduceert een nieuwe muzieksoort: Tietenmuziek. 1,0*

Portugal- Quero Ser Tua
Refrein is catchy, maar het is mij iets te makkelijk. Song heeft weinig om het lijf, zo ook de dame die het op tv vertolkte. 3,0*

Roemenie- Miracle
Geweldig gezongen ( met name door de zangeres, incl. uithaal ), en een heerlijk opzwepende pianomelodie. Mijn runner-up voor vanavond. 5*

Rusland- Shine
Twee Russische tweelingzusjes zingen poeslief over liefde en vrede. Vast door Poetin gestuurd, maar tis een goed nummer. 4*

Zweden- Undo
Mijn winnaar voor vanavond. Geweldige zang, tof nummer. 5*

Slovenie- Round and Round
Redelijke productie. Voldoende voor de zang en de fluit. 3*

San Marino- Maybe
Sprookjesachtige musicalproductie van de enige zangeres die San Marino rijk ( of arm ) is haalt wonder boven wonder de finale en klinkt als een achterhaalde pianoproductie uit de jaren ´90- 2,5*

Oekraine- Tick Tock
Leuk liedje, al is het niet te hopen dat dit de volgende Kesha wordt- 3,5*

Emmelie de Forest- Rainmaker
Redelijke themesong voor het Songfestival, dat draait op de fantastische stem van Emmelie. 3,5*

Al met al een vermakelijke cd, met mindere nummers, maar ook vooral met leuke nummers. Het is heerlijk om de mindere nummers met de grond gelijk te maken, maar bij elkaar genomen vind ik dit een leuke cd met veel diversiteit. 4*

My Immortal en Bring me to Life kende ik al langer, en deze nummers zijn dan ook de reden dat ik dit album ben gaan beluisteren.
My Immortal is een schitterende ballad, waarbij de mooie melodie, de goede tekst en de geweldige stem van Amy Lee dit nummer verheffen tot een echte klassieker.
Bring Me To Life is een heerlijke rocksong, opzwepend en fel, met een goede gastrol van Paul McCoy.
Op dit album staan verder degelijke rocksongs met een melancholische sound, die vaak aan Within Temptation doet denken, al is het vaak net wat braver.
Ondanks de prima sound zijn de overige nummers het vaak net niet, ook al liggen ze goed in het gehoor. Slechte tracks zitten er echter niet tussen, en dat is ook een sterkte.
De stem van Amy Lee tilt dit album wel echt naar een hoger niveau.
Beste nummers blijven Bring me to Life en ( de bandversie van ) My Immortal.
Ruim voldoende, 3,5*