Mother Earth is het album dat toch wel DE hit van Within Temptation herbergt, Ice Queen. Een geweldig nummer, waarbij de achtergrondstemmen en de leadzang van Sharon den Adel kippenvel bezorgen.
Behalve dat nummer, en Mother Earth, kende ik nog geen nummers van dit album. Reden zat om eens dit album te beluisteren.
En ik ben niet teleurgesteld. Het album opent met het mooie symfonische Mother Earth, waarvan de instrumentale gedeelten het mooist zijn. Na Ice Queen, een geweldig nummer, maar niet het beste nummer van deze band, vervolgt de plaat met het rustigere Our Farewell. Mijns inziens geen bijzonder nummer, maar wel een rustpunt, dat herhaald wordt met ´In Perfect Harmony´, het 10e nummer. Deze vind ik wel erg mooi. Goed dat de band schakelt tussen hard en rustig, ook al is het dan metal.
Deceiver of Fools is een ontdekking van mij; een erg krachtig nummer, en de instrumentale stukken zijn fenomenaal.

Door enkele tegenvallers vind ik het geheel niet top. Zo vind ik Dark Wings matig; in Caged is de zang mij iets te ver doorgetrokken qua volume, en ook the Promise laat geen indruk achter.
Never Ending Story is het matigste nummer; deze mist juist weer power en is erg afgemat.
10 nummers maar, echter door de lange speelduur van de meeste nummers valt de totale speelduur niet tegen.
Over het algemeen is dit geen topalbum, maar de doorgaans krachtige symfonische sound van Within Temptation is toch een verademing om naar te luisteren.

Ruim 3,5*

Heerlijk album, en dat dat van Nederlandse makelij...
De stem van Den Adel is een rotsvast baken, retestrak begeleid door haar band.
De bij mij al bekende single van dit album is What Have You Done. Een heerlijk rocknummer, waarvan ik de extended version iets meer vind passen. Goed gastoptreden ook van Caputo.
Het vorige album dat ik luisterde was Mother Earth, en ten opzichte daarvan valt op dat ik op dit album alle songs wel goed vind ( de een meer dan de ander ), echt slechte nummers zijn niet te ontdekken.
Met name het eerste stuk is sterk, met naast What Have You Done het heerlijke Frozen, Hand of Sorrow en Our Solemn Hour ( die Latijnse teksten, dat koor; fantastisch ). The Cross, the Final Destination en The Truth Beneath the Rose vind ik minder; inhoudelijk vind ik deze nummers minder interessant, en niet bijzonder om te beluisteren. Met de balladachtige songs All I Need en het mooie Forgiven herpakt dit album zich goed.
Het massale symfonische geluid in veel nummers doet het erg goed bij mij, heb enorm genoten van dit album.
Voorlopig een ruime 4*, maar die score is voor ophoging vatbaar

Redelijke plaat van WT, maar ik had er toch net iets meer van verwacht. Na Mother Earth, The Unforgiving en the Heart of Everything reeds te hebben beluisterd, kan ik concluderen dat ik die laatste 2 albums toch beter vind. Of het nou is omdat ze meer grootsheid of meer pit hebben, of om een andere reden, ik weet het niet. Maar the Silent Force vind ik als geheel goed, maar niet top. Stand my Ground kende ik al veel langere tijd, dit vind ik een geweldig nummer; het is zelfs een van mijn favorieten. De rest kende ik nog niet. De eerste 2 nummers na de fijne intro zijn aardige knallers, maar weten niet echt te boeien. Na Stand my Ground volgt dan het schitterende Pale, een nummer dat iets eigenzinnings heeft, waarmee WT mijns inziens enigszins out of the box treedt.
In Forsaken, Angels en Memories vind ik steeds weer degelijkheid terug, maar geen buitengewoon niveau. De laatste track, Somewhere, vind ik erg mooi.

Het is geen straf om naar dit album te moeten luisteren, en WT staat ook hier weer voor kwaliteit en degelijkheid, maar naast Stand my Ground en in mindere mate Pale en Somewhere heeft deze plaat geen topmateriaal te brengen.

Wat een goed, krachtig album weer van WT. De enige song die ik van dit album goed kende was Faster; die heeft in Nederland de lijsten wel gehaald, maar toch vind ik het product WT in Nederland nogal ondergewaardeerd, zeker bij het massapubliek.
Dit album kenmerkt zich mijns inziens door heel veel power en grootse, krachtige refreinen; ik hoor meer rock en minder duistere sfeer/ballad, al is ´Lost´ een ( mooie ) uitzondering.
Faster knalt er nog steeds tussenuit, maar nummers als Iron, Stairway to the Skies en met name Shot in the Dark kunnen daar mee wedijveren.
Den Adel zingt op haar best en er is duidelijk aandacht geweest voor compositie en orchestrale begeleiding.
Het duistere tembre van de intro hoor ik later niet meer terug, maar die teleurstelling vervaagt bij een hoeveelheid fijne rocksongs, die wel een redelijke houdbaarheidsdatum in mijn muziekvoorraad zullen vergaren.
4*