Niet alleen nu heeft Scandinavië leuke new wave bandjes. Ook in de jaren 80 waren er in die streek veel van dat soort bandjes actief. Dit is zo'n bandje. Geen briljante muziek ofzo, maar een plaat waar een paar heel aardige nummers op staan, een aantal met een echte new wave sound en ook een paar best mooie balladachtige nummers zoals Batman, waarbij de zanger me soms wat aan Morrissey doet denken. Deze band is van hetzelfde label als het album Mountains Go Rhythmic van het eveneens Deense Scatterbrain uit dezelfde tijd. De muziek doet daar ook hier en daar wel wat aan denken en het lijkt zelfs alsof het nummer Myth door de zanger van Scatterbrain is gezongen.
Verwacht geen wonderen van dit album, maar als je ervan houdt om dat nostalische 80's gevoel op te roepen is dit zeker een aanrader. Gewoon leuk.

Charismatisch bandleider Ian Curtis is er niet meer. Hij heeft zichzelf het leven ontnomen. De rest van JD gaat door. Ze waren met JD al een duidelijke weg ingeslagen, tegelijkertijd hebben ze veel te verwerken. Ook de bandleden hebben als het ware de dood in de ogen gekeken. Met die bagage en naar ik me kan voorstellen een gevoel dat dit album aan Ian opgedragen dient te worden komt Movement tot stand. Eigenlijk een veelzeggende titel. Beweging... we gaan door maar welke kant op en hoe precies? Nog geen idee... eerst maar gewoon in beweging blijven. Dat is de enige manier om er bovenop te komen. Voor iemand die muziek maakt is dat ook direct een uitlaatklep en manier van verwerken. Pijn en verdriet kunnen dodelijk zijn als je er niet uitstapt.
New Order, nieuwe opdracht, allereerst in leven blijven. Dit album is een afsluiting en een verwerking op weg naar een nieuw begin. Dit is een rouwalbum om daarna niet meer door te gaan op het pad dat Ian had uitgezet, het pad naar de dood. New Order wil blijven leven en dat hebben ze gedaan.

Dit is geen JD meer maar ook nog niet echt NO. Het is een losstaande unieke plaat die ze zowel in leven heeft gehouden als heeft helpen verwerken. Daarna waren ze klaar voor New Order. Je kan het dus een overgangsalbum noemen, maar ik denk dat dat dan te simpel klinkt, het is namelijk zoveel meer....

Zeer aanstekelijke trancewave (mijn persoonlijke benaming van wat ik hier hoor). Bezwerende hypnotiserende wave om in weg te dromen, maar zeker ook om lekker op te dansen. Een puntje van kritiek is de zang. Die is, zeg maar... wennen? Maar ik denk zeker de moeite waard om daar aan te gaan wennen, want dit is echt wel heel lekkere muziek. Als referentie zou ik ERAAS willen geven (al dekt dat lang niet de hele lading).

Als opener had ik een ander nummer gekozen, omdat Walls niet echt een indruk geeft van wat je kunt verwachten en de ongeduldige luisteraar al direct zou kunnen afvallen.
Naar het einde toe zwakt het ook wat af. De laatste drie nummers vind ik beduidend minder (al merk ik bij een tweede luisterbeurt dat er zeker ruimte is voor groei en het ook te maken heeft met het verschil in stijl en sfeer). Het album had dus wat evenwichtiger gekund, ik denk alleen al door de tracklistvolgorde wat aan te passen.

Het hoogtepunt bevindt zich wat mij betreft in het midden met de nummers Cold, Need en Hills. Daar zou ik maar wat graag mee op een dansvloer vertoeven om mijn old-school wavepasjes uit te voeren.

Als je hun eerste album al hebt gehoord, ligt dit wel in de lijn der verwachting. Alleen hier minder uptempo wave en wavegitaartjes en gemiddeld genomen misschien een nog wel elektronischer geluid dan op hun eerste. Slecht vind ik het niet, maar minder indrukwekkend dan het debuut. Bij een eerste luisterbeurt springen Home, Reach en Clear er voor mij bovenuit. Dat zijn dan ook direct de meest 'wavy' nummers.