Het hele album is te beluisteren op hun MySpace.

Als eerste hoorde ik van deze band het nummer Somersault, dat niet op dit album staat en dat wekte enigszins mijn interesse. Daarna hoorde ik Spinning for the Cause en dacht ik even dat dit opnieuw een leuk nu wave bandje uit Denemarken was. Dat was even een vergissing, want nu wave is het niet.
Het album heeft één luisterbeurt gehad en ik denk wel dat er een paar groeinummertjes tussen zitten, maar op het eerste gehoor houdt het mijn interesse niet voldoende vast. Spinning for the Cause springt er ook bij mij tussenuit. Op enkele uitzonderingen na vind ik het album te saai. Soms lijkt het even wat te zijn, maar dan verzandt het weer in de grijze massa. Het mist gevoel en weet bij mij geen enkele vorm van energie over te brengen.

Icehouse is hier zeker beïnvloed door Bryan Ferry en Roxy Music. Zeker geen verkeerd album: het bevat een aantal best aardige en pakkende popliedjes, maar toch ook wel nummers waarvan ik zeg: goh, dus jullie willen graag op Simple Minds lijken? (het nummer Sidewalk, maar ook wel Shot Down).

Frappant is dat ik op Sidewalk nummers vind staan die me doen denken aan nummers van Boys and Girls (Bryan Ferry, 1985), terwijl deze plaat uit 1984 is.

Wat een lullige hoesfoto trouwens: als je de plaat hebt kun je zien dat de zanger zijn gitaar achterop zijn rug draagt met de gitaarband onder zijn jasje.

Wat een opener: fantastisch! De beste die ik in tijden heb gehoord en ik ben dan ook direct verkocht. Al eerder had ik deze band gerefereerd aan Bowie en opnieuw doe ik dat. Het gaat hier dan vnl. om de zang. Het begin van het nummer heeft iets weg van een nummer als Idioteque van Radiohead. Verder doet het eerste nummer me qua stijl wat denken aan Decorate Decorate, een band waarvan de zanger me overigens ook regelmatig aan Bowie doet denken.

De verwachtingen zijn wel direct huizenhoog na zo'n openingstrack en dat is altijd een beetje eng. Gaat dit instorten of blijft het overeind?

Het album verloopt vlotjes met haar 12 nummers in ruim 36 minuten. Dat soort gegevens vind ik normaalgesproken wat zorgelijk omdat ik over het algemeen een voorkeur heb voor wat langere sferische nummers. Laat je er niet door van de wijs brengen, zet het van je af en luister gewoon rustig... Deze gasten hebben het voor elkaar gekregen om èn de tijd te nemen voor de nummers, ook al zijn ze gemiddeld vrij kort, èn het album een vlot verloop te geven. Het is hiermee echt een album geworden en geen losse verzameling nummers. Er is ook zeker goed nagedacht over de volgorde.

De opener wordt gevolgd door Shake It. Niet bepaald een titel die hoge verwachtingen bij me opwekt, maar het nummer volgt zo heerlijk op zijn voorganger. Het tempo blijft er lekker in, denk aan vroege Cure nummers als Jumping Someone Else's Train, ook de zang en het gitaargeluid doen hier aan Robert Smith denken. Het nummer op zich is geen hoogvlieger, maar door zijn plaats in het geheel valt het gewoon enorm lekker op zijn plek.

Het enigszins retrogeluid wordt naadloos overgenomen door het verrassende Sometimes the Scars; eigenlijk briljant hoe deze band bepaalde sounds van de afgelopen decennia weet te combineren tot een uniek tijdloos geluid. Door zijn beperkte lengte blijft het nummer ook zijn kracht behouden.

Hoewel het niet mijn bedoeling was elk nummer afzonderlijk te bespreken lijk ik daar wel naar toe te gaan. Tot nu toe kan ik er gewoon niet omheen. Track 4 klinkt als een soort meer electronische P.I.L., electro-industrialachtige sound, uitermate geschikt voor dit soort dansfeesten, lijkt me. Qua sound van mengelmoes tussen electronicagebruik en conventionele instrumenten moet ik ook denken aan bijv. The Faint.

Als je dan misschien begint te denken dat je midden in een electrowaveplaat bent beland komt ineens The Bad and Good Times, een balad en gewoon ook nog een hele mooie! Luisteren we hier naar het nieuwe album van Bowie? Nee, maar het had gekund. De stem komt soms heel dichtbij, maar blijft toch ook weer compleet anders: wat een heerlijke stem! En wat een mooie timing om dat nummer op deze plek in het album te zetten!

Van dit uitje belanden we weer in het meer electronische geluid. Dit is de 'Depeche Mode-fase' van het album; zowel Undress als Fear the Consequences doen me aan hen denken.

Hurt Myself haalt ons weer uit de electro en brengt ons in een akoestisch gitaargeluid, verderop in het nummer aangevuld met wat lichte strijkers (synts) en electronica. En wat komt de stem van de zanger hier weer mooi tot zijn recht, donker en warm. Dit kleine liedje is een juweeltje.

We hebben al wat grootheden voorbij horen komen, overigens verpakt in een geheel eigen jasje, en met Françoise komt er nog eentje bij: Cocteau Twins. Met name de ritmebox en gitaar doen me denken aan hun Head Over Heels-periode. De zang vind ik een wat zwakkere schakel in dit nummer. Misschien komt het ook doordat dit door een andere zanger wordt gezongen en in het Frans.

Reckless klinkt niet al te spectaculair, maar een beetje als een doorsnee nu wave nummer. Toch ook niet onaardig.

We naderen het einde van het album met Cold Water, een heel apart kort nummertje. Ik moet een beetje denken aan Astronaut van Spinvis, uiteraard door die stemmetjes.

We Are Strangers heeft de eer om het album af te sluiten. En hoewel ik had gehoopt op een iets sterkere afsluiter kan ik tot de conclusie komen dat het album aardig overeind blijft. Ik moet daarbij bekennen dat ik het naar het einde toe niet meer zo sterk vind als de openingsreeks, maar dit is over het geheel genomen toch zeker een sterk album te noemen. Eentje waar ik nog lang en veel van ga genieten. En ik weet zeker: met mij nog vele anderen.

Een bandje uit een tijd dat er veel werd geëxperimenteerd in de new wave hoek. Zo ook is de sound op deze debuut EP van In Embrace niet alledaags. Dat begint direct al met 'Clutching'. Een piano, orgel en gregorian-achtige zang, iets wat je niet verwacht in popmuziek, het valt eigenlijk nog het beste te vergelijken met Dead Can Dance. Het zal dan ook geen toeval zijn dat op de albums hierna John A. Rivers samen met de band de productie op zich neemt. De man die niet alleen later het tweede en derde album van Dead Can Dance produceerde, maar hiervoor ook al werkte met onder andere Eyeless in Gaza en Love and Rockets.

'The Air Inbetween' doet me dan weer vooral denken aan The Durutti Column (Vini Reilly) door het ritmische gitaarspel dat de basis vormt van deze instrumental.

Opnieuw het orgel (synth) en de gregorian-achtige zang in ‘Precious’, wat zich voortzet in ‘Breathless with Passion Explicit’, wat ik toch het prijsnummer van deze EP wil noemen. Het is allemaal net even wat spannender door het aanhoudende synthgeluid en de stuwende tribalachtige drums die er bij komen.

‘For Lovers’ is een soort ballad met voornamelijk piano en zang.

Al met al een EP waarvan waarschijnlijk het vierde nummer wel in een playlistje terecht gaat komen, maar de rest vrij snel vergeten zal worden. Wat de band hierna gaat maken is toch weer heel anders en hier en daar zeker de moeite waard.

Muziek is, net als alles eigenlijk, iets wat iedereen op zijn eigen persoonlijke manier ervaart. Dat geldt uiteraard ook bij elk nummer en elk album zo. Ervaring wordt door vele zaken beïnvloed en dat is niet alleen smaak, maar soms ook achtergrond of een bepaald gevoel wat iets bij je oproept.

Allereerst roept deze muziek al snel associaties op met oude en nieuwere bands in het genre. Zelf noemt de band als invloeden: ‘(early) Cure, Joy Division, Bauhaus, New Order, Echo and the Bunnymen, Interpol ’. Voor mij is post-punk een genre dat me enorm aanspreekt door een bepaalde lading die het meestal draagt. Soms kan een productie me te glad klinken of de emotie te gemaakt klinken en wordt iets een soort schijnvertoning. Niet dat het dan persé zo is, maar dat is dan hoe ik het ervaar.

Nu kan ik me niet herinneren of ik al wist dat Eric Miranda, de zanger, op vrij jonge leeftijd en door voor de buitenwereld onbekende oorzaak al was overleden toen ik dit album voor de eerste keer hoorde, maar ik kan niet ontkennen dat het van invloed is op hoe ik dit album ervaar. Juist doordat de oorzaak niet bekend is gemaakt, heb ik wel een vermoeden dat het zelfmoord is geweest. Met die gedachten in het achterhoofd krijgt het album voor mij toch een andere lading. Het zet me ook aan de teksten wat meer onder de loep te leggen dan ik gebruikelijk doe.

Met dit review heb ik even gewacht tot ik het vinyl eindelijk thuis had ontvangen. Bij de eerste draaibeurt galmt ‘Face in the Crowd’ de huiskamer binnen. Ik vind het jammer dat dit iets te letterlijk zo is. Het hele nummer galmt me teveel. Ik vind de productie hier dus niet al te sterk en dat is zonde natuurlijk. Het nummer zelf vind ik intens. Naar mijn idee gaat het over vervreemding en angst. Los van de productie klinken de muziek en zang erg goed.

Het is jammer dat het eerste nummer zo galmt, omdat ik denk dat een hele groep mensen die alleen even een eerste stukje van een album luistert om te horen of het wat is hier al afhaakt, terwijl het allerbeste dan echt nog moet komen. Het tweede nummer, ‘Won’t Get the Best of Me’ klinkt namelijk al helemaal anders. Het kan natuurlijk dat de reverb hier hetzelfde staat afgesteld als in het eerste nummer, maar het klinkt in elk geval niet zo. Het nummer klinkt in zijn geheel veel gedoseerder, waardoor er geen brij ontstaat maar ruimte. Hier hoor je pas echt goed de mooie zangstem van Eric Miranda, die ook heel mooi melodieus zingt. Nu het storende van de (overdreven) galm weg is, is het pas echt genieten geblazen. Elk instrument is nu hoorbaar en komt precies op het juiste moment. En Miranda weet ook precies de juiste snaar te raken met zijn stemgeluid: het fluweelzachte gecombineerd met zijn intense uithalen is om de rillingen over je lijf van te krijgen. Tekstueel gezien is dit nummer zo pijnlijk, zeker als je de achtergrond kent en als het klopt wat ik denk. Wat voor strijd moet er gaande zijn geweest in Eric Miranda. Die wens om te sterven, maar tevens weten dat dat niet zo hoort te zijn en er tegen vechten.

‘Wait Now’ is weer andere koek. Dit is gewoon lekker het volume opengooien en los gaan op een post-punk rocker. Kort maar krachtig is hier meer dan op zijn plaats.

‘Audio Drones’ is natuurlijk de aanloop naar het nummer ‘Terror (Is a State of Mind)’. Houd dat volume maar open, zou ik zeggen. Bas en drums knallen je speakers door, galmende gitaar komt er doorheen gieren en dan die stem…. Deze man had een laag dat zo lekker klinkt dat ik even niemand kan bedenken die dit kan evenaren. En waar ik nogal wat andere zangers ken die bijvoorbeeld een knauw in hun stem hebben of iets dat me op een gegeven moment wat gaat irriteren, klinkt dit in mijn oren ronduit perfect. De emotie die eruit komt als Miranda naar zijn hoog gaat is compleet weergaloos. Het nummer gaat uiteraard over terreur en de angst die je daarvoor kunt hebben, het zinloze en de pijn die hij er door voelt. Hij is zich er echter van bewust dat angst iets is dat zich in je hoofd afspeelt en lijkt hier met dit nummer korte metten mee te willen maken. Dit nummer kan mij echt raken (niet doorvertellen, maar de tranen sprongen zojuist in mijn ogen). Zoals ik al zei is ook dit nummer ervoor gemaakt om hard te draaien en… er mag weer gedanst worden! Overigens, als je het vinyl hebt is dit ook een spetterende afsluiter van kant A.

‘High Line’ is voor mij de opener van kant B. Als opener niet het sterkste nummer, vind ik. Het voelt vrij luchtig, al is het onderwerp ook niet erg luchtig natuurlijk. Het gaat naar mijn idee over een verlangen naar een verloren liefde, de wens om die herinneringen zo sterk mogelijk vast te houden en het besef dat op deze aardbol liefde kan sterven. Qua muziek / melodieën moet ik bij dit nummer steeds denken aan ‘Love Will Tear Us Apart’ (Joy Division) in combinatie met ‘Inbetween Days’ (The Cure).

‘Edison’s Medicine’ is met vijfenhalve minuut het langste nummer van dit album. Ik vind het een sterk punt dat de nummers niet teveel zijn gerekt op deze plaat. Ze behouden daardoor voor mij hun kracht. ‘Edison’s Medicine’ is iets langer dan gemiddeld, maar heeft dan ook een stukje introtekst, dat al heel veelzeggend is. Op de website van In Letter Form (die ze zo lang mogelijk in leven willen houden als herinnering aan de band en Eric Miranda) vind je ook alle songteksten. Daar staat tussen haakjes achter dit nummer ‘An Agnostic’s Apology’. Een agnost is iemand die geen overtuiging heeft van het wel of niet bestaan van een hogere macht. In de introtekst hoor je de stem zeggen dat de reden waarom we dood gaan is om erachter te komen waar het nu eigenlijk allemaal om draait. Met andere woorden: een agnost weet het allemaal niet en de dood geeft de antwoorden. Edison’s medicine is een therapie die zwaar depressieve mensen kunnen krijgen. Miranda zingt ‘Edison’s medicine has got me down, again’. Als ik de tekst van dit nummer lees krijg ik kippevel. Het is complete wanhoop en uiteindelijk een excuus voor de keuze voor de dood. Ik denk ook dat Miranda heel veel moeite heeft gehad met het verwerken van de dood van zijn moeder. Op de hoes staat bij ‘In memoriam’ ook Judith Miranda. Ik denk dat het zijn moeder was, maar zou ook zijn vrouw geweest kunnen zijn. Los van de diepgang die dit nummer tekstueel kent, vind ik het ook een enorm sterk en mooi nummer. Zonder kennis van de achtergrond is het al mooi, maar met die kennis wordt het een nummer waarbij je de rillingen over het lijf kunnen lopen. Er spreekt zoveel wanhoop uit en misschien ook wel de eerste stap richting de bevrijding: de dood.

‘111’ geeft me een beetje een New Order-gevoel. Ik weet niet zeker waar de titel voor staat. In Nieuw Zeeland is het het noodnummer, maar de band komt uit de VS. Ik vind het op zich wel een aardig nummer, maar het is vrij ingetogen en pakt me niet in het bijzonder.

‘Rain Prelude’ is uiteraard de inleiding tot ‘Reflecting the Rain’, wat ik een mooi nummer vind. Qua sound is het een combinatie van New Order en The Cure, een geijkte sound in het new wave genre dus. Het klinkt daarom direct vertrouwd en dat kan ook best lekker zijn.

‘Mal de Mer’ betekent zeeziek. Dit nummer heeft Eric Miranda in zijn geheel alleen opgenomen. Denk qua stijl in de richting van een rustig liedje van Depeche Mode. Het lijkt te gaan over vervreemd zijn van jezelf en/of niet kunnen aarden in dit bestaan. Het is een klein liedje, dat ik nog wat verder op me in moet laten werken. Ik denk namelijk dat het niet voor niks de afsluiter is van het album.

In zijn geheel genomen vind ik dit een sterk album met als grootste uitschieters ‘Won’t Get the Best of Me’, ‘Terror (Is a State of Mind)’, ‘Edison’s Medicine’ en ‘Reflecting the Rain’, maar de rest luistert ook uitstekend weg. Wat mij betreft een aanrader voor iedereen die interesse heeft in wat meer recente post-punk.

Review afkomstig van mijn site: In Letter Form | Fracture. Repair. Repeat. – New Wave & Post-Punk Reviews - newwavepostpunkreviews.wordpress.com

Ik ben de albums van Isaac Hayes pas sinds kort een beetje aan het ontdekken, doordat ik er een stapeltje van op vinyl had binnen gekregen (alleen Buttered Soul en een Best of had ik al). Deze bevalt mij wat minder dan bijv. The Isaac Hayes Movement en ...To Be Continued. Hij klinkt me wat te gladjes en romantisch, om het zo maar te noemen. Muzikaal gezien vind ik het ook allemaal wat minder spannend. Daardoor voor mij geen noodzakelijk album om in de collectie te hebben.

Isolation Ward was een Belgisch new wave/post-punk bandje in de eerste helft van de jaren 80. Tot vandaag had ik er gek genoeg nooit van gehoord. Ze hebben een single, 12 inch en twee albums op cassette uitgebracht. Deze door LTM samengestelde compilatie bevat hun single, 12 inch en eerste cassette release, aangevuld met de nummers Fifth Rate Puritains, Slow (live) en Dangerous. Hoewel deze compilatie Point Final heet, staan er (volgens mij) geen nummers op van hun tweede cassette release, die Point Final heet. Op laatstgenoemde staan met name langgerekte instrumentale experimentele opnames (aan de kwaliteit te horen opgenomen in de oefenruimte). Ze zijn hier terug te vinden op youtube.

Deze compilatie biedt in elk geval genoeg interessants voor de new wave/post-punkliefhebber. De ene keer wat donkerder dan de andere keer en hier en daar wat experimenteler, maar wat mij betreft best een leuke ontdekking 37 jaar na dato (meeste muziek komt uit 1984).

Bedankt voor het taggen, Erikpol.

De opener belooft veel. Het klinkt spannend door de opbouw van de synth en het donkere stemgeluid. De gitaar dendert lekker binnen daarna. Eigenlijk word je op die manier direct het album ingezogen. Alleen viel ik daarna wel even terug op aarde, omdat ik You're Mine nogal een 13 in een dozijn post-punk-revivalnummer vind op het eerste gehoor. Maar toch best lekker hoor.

Daarna is het gelukkig niet allemaal even voorspelbaar. De muziek wordt welkom afgewisseld met een dosis electronica, zoals bijvoorbeeld op A New Love Song. Ik moet automatisch een link leggen naar Depeche Mode hier, maar dat is in zijn geheel niet erg. Het klinkt heerlijk en de zang is echt heel laag (denk dat Dave Gahan dat niet eens redt).

Ik vind niet alles even sterk, maar het album in zijn geheel wel sterk genoeg om het de kans te geven verder te laten groeien. Heb het dan ook direct al twee keer achter elkaar gedraaid. En die tweede draaibeurt doet het album zeker al groeien. Dat het maar 37 minuten duurt vind ik trouwens echt een pluspunt. Het daagt uit om het opnieuw op te zetten.

Een tegenvallertje vind ik die ommekeer halverwege de afsluiter. Van traag en en bijna hypnotiserend gaat het ineens naar een uptempo nummer. Muzikaal gezien klinkt dat uptempo stuk wel, maar ik zat net zo lekker in dat trage. En dan een fade-out van bijna anderhalve minuut op het einde. Dat had zeker beter en waardiger gekund voor een afsluiter. Maar... deze ga ik zeker nog wat vaker beluisteren. Of er ook een fysieke schijf van in huis komt betwijfel ik. Soms doet Spotify ook prima zijn werk.

Voordat ik de plaat onlangs op de gok mee had genomen van een platenmarkt, had ik nooit van de band gehoord. Dat dacht ik althans, maar Driving Away from Home kende ik natuurlijk wel. Geen slecht nummer, maar ben er persoonlijk nooit zo kapot van geweest. Gelukkig is het album afwisselend genoeg om meer dan dat te bieden. Vergelijkingen gaan van Soft Sell tot Kissing the Pink en zelfs Laurie Anderson. Dit maakt direct duidelijk dat het hier niet om een doorsnee synthpop bandje gaat, maar dit meer te bieden heeft. Het zit bordevol creativiteit en mooie composities zoals Happy Talk en The Better Idea. Ook betreft instrumentgebruik is de band niet direct standaard te noemen. Zo horen we onder meer viool, banjo, mondharmonica en trompetten voorbij komen.

Dit lijkt me een aanrader voor iedereen die interesse heeft in goede jaren 80 popmuziek.