Ik vroeg me dus direct af wie die achtergrondzang doet in het refrein van Five Years. Die zang zit gewoon te hard in de mix (en mooi is het ook niet), waardoor het me steeds weer enorm opvalt. Wat ook opvalt (al eerder genoemd) is het missen van de apparatuur om major Tom een fatsoenlijke lift off te geven. Maar ja, als je dan een paar keer luistert dan krijgt het ook wel iets. Het benadrukt de relaxte sfeer, beetje humor moet ook kunnen. (vraag me wel steeds af of de lift off gedaan wordt door dezelfde persoon die zo hard Five Years zingt)
Het nummer My Death kende ik nog niet, lees hierboven dat het een cover is (van Jacques Brel). Eerst vond ik het nogal een lang stuurloos nummer, maar na een aantal keren begon dit nummer me steeds meer te fascineren. Bestaat er ook een studioversie van van Bowie? Ik vond alleen deze blijkbaar unreleased version uit 1995. De versie op dit live album fascineert me een stuk meer.

Verder een mooie weergave van een concert uit een fantastische periode van Bowie met inderdaad ook een flinke dosis vet gitaarspel van Mick Ronson.

Nog een mooie uitvoering van My Death.

Ik baal er wel van dat ik Bowie nooit live heb gezien en zie dat er ook niet meer van komen.

Eigenlijk een overbodige verzamelaar. Alle nummers die hier op staan, staan ook op David Bowie - Images 1966-1967 (1973) en daar staat nog meer op, dus that's the one als je vroege Bowie bij elkaar op vinyl wil hebben.

Natuurlijk niet te vergelijken met het oudere sterkere Bowie werk, maar er staan best een paar aardige nummers op. Ik vind God Only Knows helemaal niet zo slecht bijvoorbeeld. Hij zingt het mooi, hoewel ook weer niet zo mooi als de cover van Wild Is the Wind. Dat is echt Bowie op zijn hoogtepunt. Loving the Alien vind ik ook wel ok en als je je even anders opstelt dan is Don't Look Down gewoon een aardig reggae nummertje. Tonight vind ik ook best een leuk nummer. Op de studioversie komt Tina Turner wat minder sterk naar voren maar dat is misschien juist beter. Blue Jean mag ik ook nog wel, maar daarna houdt het ook echt wel op met de LP.

This Is Not America en Absolute Beginners staan niet op de LP-uitvoering, maar zijn heel behoorlijke nummers. Zeker die laatste heb ik toch volop van genoten.

Met The Distance begint het album direct lekker. And Also The Trees invloeden komen direct duidelijk naar voren met name door het heerlijke gitaargeluid. Er wordt rustig de tijd genomen om het nummer op te bouwen. Als je voor het eerst luistert zal je mogelijk vallen over de zanger, die een behoorlijk Frans accent heeft in zijn Engels. Mijn tip hier is: laat het niet te zwaar wegen en geef het een kans. Ik ben er in elk geval aan gaan wennen. De muziek is werkelijk van zeer hoog niveau. Met luid volume en mijn ogen dicht kan ik hier echt van genieten. Je hoort dat hier een stel hele goede muzikanten aan het werk zijn die precies weten waar ze mee bezig zijn. Ook daarin gaat de vergelijking met AATT dus op. Qua gitaarwerk is het minstens net zo goed. Het cleane geluid afgewisseld met het heftige distortiongeluid later in het nummer is werkelijk magistraal.

Space Walk vind ik een wat minder nummer van het album. Het is niet echt slecht, maar klinkt wat inhoudloos en te veel naar mijn zin als gewone rock. Het mag de pret niet drukken, want ik weet al wat hierna komt.

Bassdrum.... hi-hat.... snareloze snare.... bas.... there we go.... Sweet Times Burn…. Het klinkt zo eenvoudig maar het is zo opzwepend als de pest. Gewoon keihard luisteren dit! Zang erin...... gitaar begint met getik.... heerlijke opbouw... en dan hakt de distortion erin en kan je alleen maar gewoon compleet los gaan. Dit is een dikke vette culthit!

Darkover begint spacy en spannend. Het is niet duidelijk wat er gaat komen, dan komt de drum er langzaam in, percussie erbij... ik moet denken aan Dead Can Dance, dan komt de bas erin en de gitaar blijft even doorspacen, meer percussie, gitaar sterft wat weg, wat een trip is dit! Kom er een gitaardistortion in, twee verschillende, een lage en een hogere om de beurt alsof ze met elkaar in gesprek gaan. Dit is ongelofelijk vet. Dan de zanger met zijn accent... het stoort me niet meer, hij heeft een goede stem. Deze muziek moet je knoerthard horen.

Na het vorige nummer is Theme for the Outcast even terug met beide voeten op aarde. Een kort stevig stukje rock, dat een beetje in het niet valt bij de vorige 2 nummers.

Eyecatcher rockt ook aardig weg, invloeden gaan hier meer richting The Stooges en Velvet Underground, maar ook Bowie hoor ik erin.

Caresses Draw Maps II is een kort rustig nummertje waar ik even niet veel over te zeggen heb.

En dan... ineens zijn we beland in een jaren 70 Pink Floyd trip met echoënde gitaren, het begin van The November Assault. Trommelgeroffel.... bassdrum... de bas gaat lopen (vet geluid).... opzwepend.... man, wat is dit goed! Ritme blijft opzwepen, gitaren galmen in het rond en dan die vette gitaardistortion erin (je zit dan al bijna 5 minuten in een trip). Pas op 5:45 komt er zang bij en als je de ruimte hebt en de muziek keihard hebt staan sta je tegen die tijd al helemaal uit je dak te gaan. Die ruim 10 minuten zijn echt zo voorbij en dat vind ik dus pure klasse.

This Sorrow, opnieuw een wat trippy nummer, gitaarwerk doet me hier denken aan The Cure (Disintegration tijdperk), maar De Volanges gooit er net ff wat extra's doorheen hier en daar. Dit is typisch weer zo'n nummer waar je in moet gaan zitten om je mee te laten voeren, zeker de stukken gitaardistortion met flanger zijn als een orgasme voor mijn oren. Dit is een waardige afsluiter van een dijk van een album, met weliswaar enkele wat zwakkere nummers erop maar die worden dik goedgemaakt door de sterkere nummers.

De Volanges is een band met enorm veel klasse in huis. Ze weet een nummer op te bouwen zoals je zelden hoort. Dit zijn echt hele goede muzikanten. Deze band kan je laten trippen en swingen tegelijk. Dit is dan ook niet een standaard post-punk album, daarvoor reiken de invloeden veel te ver. Deze band weet haar invloeden zo te combineren dat het resulteert in een enorm opzwepend energiek artistiek eigen geluid dat het verdient om gehoord te worden. Ik ben dan ook echt trots dat ik dit in store heb. Een echte aanrader!

Het kan er goed mee te maken hebben dat ik DCD gisteren gezien heb in Utrecht en daar volop van heb genoten, maar ik vind dit album alsmaar beter worden (hoewel ik dat ook voor het concert al vond). Elk nummer draagt zijn eigen unieke herkenbare Dead Can Dance-sfeer en is van wonderlijke schoonheid. Lisa en Brendan hebben allebei hun eigen aandeel en daarnaast is er natuurlijk de samenwerking, wat het geheel meer maakt dan de som der delen. Dead Can Dance blijft me toch altijd weer meer boeien dan het solowerk van Perry en Gerrard, hoe goed vaak ook. Het is het geheel, een album als dit, dat de perfectie benadert.

Overal is over nagedacht om het tot een prachtig evenwichtig geheel te maken, een spirituele luisterervaring. Mensen die zich dan gaan afvragen of Dead Can Dance nog wel relevant is missen de plank compleet. Lisa en Brendan hebben er compleet schijt aan of hun muziek wel of niet relevant zal zijn voor wie dan ook. Dat is ongeveer het laatste waar ze zich mee bezig houden. Ze zijn als het ware boodschappers met een hoger doel. Schoonheid, diepgang, eenwording, eenheid... Je voelt de pijn van wat er mis is op deze aarde, de schreeuw naar de mensheid om in te zien hoe het zou moeten zijn. Het is hun boodschap. En het enige wat je hoeft te doen om hem op te vangen is voelen. Al versta je geen woord, zodra je je mee laat voeren op de muziek en de stemmen dan vaar je uit naar oorden ver weg van de verdorring van dit aardse bestaan en weet je: er is een hemel op aarde, het enige wat we er voor hoeven te doen is het als eenheid tot doel stellen.

Goed, misschien is het niet helemaal eerlijk, maar ik heb met opzet Within the Realm of a Dying Sun, The Serpent's Egg en Aion achter elkaar geluisterd en daarna dit album opgezet. De eerst genoemde drie albums bevatten werkelijk muziek en zang die mij in sferen kunnen brengen, zo uniek, dat er nauwelijks andere muziek is te benoemen die me op die plekken kan brengen. Dead Can Dance bereikt daarmee iets unieks. Niet op zijn minst weet Lisa Gerrard dat met haar klanken te bereiken op de genoemde albums. Noem het door merg en been, noem het je ziel raken of whatever, het gaat gewoon heel diep. Dit voel je of je voelt het niet en dan luister je meestal geen Dead Can Dance. Ook Perry's stem is fabuleus, al bevindt hij zich in andere regionen, aardser, maar o zo warm en een streling voor je oren.

Dan nu Dionysus. Op zichzelf staand een heel aardig album, veel wereldmuziek met lekkere ritmes en oosterse klanken. Dead Can Dance kan dat als de beste. Maar ik mis wat en dat begint al direct op de A kant. ACT I is op wat ritueel inboorlingen geroep na vrijwel helemaal instrumentaal. Ja, lekker hoor de ritmes en klanken. Ik kan er prima naar luisteren en heb ook geen moeite zo nu en dan eens mee te bewegen, maar de diepgang op voornoemde albums wordt nergens bereikt. Met name de prachtige zang en de tripjes naar hogere sferen mis ik. Dat is namelijk wat Dead Can Dance voor mij zo uniek maakt. Het is dus lekkere muziek en heus ook mooi, maar het voelt wat meer als doorsnee wereldmuziek door het gemis.

ACT II is ietsje andere koek. We gaan in elk geval al iets meer de diepte in (of de hoogte, hoe je het ook wil noemen). The Mountain zou niet verkeerd hebben gestaan op Anastasis. Hier in elk geval niet alleen fijne muziek, maar ook mooie zang. De sfeer die op de genoemde magische drie wordt gehaald, wordt niet bereikt, maar enigszins erop wegzweven is mogelijk. Het is echter niet zo dat ik heel ACT II van dat niveau vindt. De zang in The Invocation raakt bij mij geen gevoelige snaar. The Forest luistert prima weg, maar blijft relatief toch vrij vlak en ook het laatste nummer kan mij niet pakken zoals ik dat het liefst zou willen.

Hiermee wil ik niet zeggen dat Dead Can Dance een slecht album heeft afgeleverd. Ik kan er nog steeds met plezier naar luisteren. Alleen hetgeen waar Dead Can Dance bij mij voor staat, maken ze niet waar op dit album. Daar waar ik op Anastasis nog wel volledig kan wegdromen, al is het album ook geheel niet te vergelijken met de drie waar ik dit review mee begon, maar op zijn eigen manier fantastisch, blijf ik met Dionysus met beide benen op de grond staan. Wat ik het meest mis blijven echt de schitterende onwereldse zangpartijen en hogere sferen.

Gelukkig weet ik dat ze live weer een fantastische set zullen neerzetten, dus ik kijk er niet minder door uit naar 13 mei 2019.

Je mist zeker iets. Even resetten, andere bril op en zie: dit is een geweldig DCD album.

Jij voelt hem ook, dat is geheel duidelijk uit je verhaal.


Dit is een zachte deken die je om je heen vouwt en waar je je in nestelt en die je het gevoel geeft dat je nooit meer iets anders wil. Het maakt je geen ene moer uit hoe hij eruit ziet, want je hebt nog nooit zoiets heerlijks gevoelt en je hebt je ogen toch dicht of zit in het donker.


Duidelijk dat je dit album nooit goed geluisterd hebt. Indus is het toppunt van de onaardse DCD.


Dat heb ik eerder als ik naar Redemption Song van Bob Marley luister.
Indus gaat dwars door mijn ziel heen. Tranen schieten in mijn ogen zo diep raakt dit me.


Of gewoon voor mensen die voelen dat dit niet gewoon muziek is maar een spirituele belevenis waarbij een nummer als Indus een poort wordt die je in verbinding stelt met werkelijke hemelse schoonheid, zoals ik dat verder nooit en dan ook nooit een aards wezen ooit heb horen doen.
Ik ervaar dit album denk ik op een andere manier dan mijn voorganger, die het op een meer observerende manier beluistert. Ik ben heel vaak de observator in het dagelijks leven, maar Dead Can Dance kan mij meenemen op reis en staat voor mijn gevoel echt in verbinding met een onaards niveau.

Als je dit album luistert laat je dan meevoeren, laat de ritmes je in trance brengen, geef je over. Het effect is enigszins vergelijkbaar met stoned zijn of mediteren. DCD is dope.

Ja dat gebeurt vaker als er geen echte drums in je muziek zit. De beats komen uit de synth toch?

Love in Itself vind ik niet veel aan, dus de A kant van de EP vind ik weinig interessant. De B kant daarentegen spettert van het vinyl af. Uiteraard de fantastische live versie van Just Can't Get Enough, maar ook de andere nummers zijn live stuk voor stuk veel beter dan de studio versies. Volume omhoog en dansen maar, zalig! Een must-have voor elke Depeche Mode liefhebber. Hier zijn ze op hun best! Wat mij betreft ook de beste van de 3 EP's met live tracks uit 1983.

Behoorlijk ritmische funkgedreven plaat, die muzikaal gezien hier en daar best aardig is, maar met een zangeres die mij compleet niet boeit. Ik heb geen enkel gevoel met haar stem, maar blijkbaar hoort ze zichzelf nogal graag, want ze zingt werkelijk het hele album door alsof ze nooit geleerd heeft dat, in veel gevallen: less is more. Het resultaat is dat ik me alleen maar constant kapot erger en deze plaat na één keer luisteren echt nooit meer hoef te horen. Ik heb de LP dan ook direct weer te koop aangeboden.

Ze zetten best een lekker geluid neer. Vind het wel grappig dat ik bij het begin van het eerste nummer steeds moet denken aan Love Song van Simple Minds, toch ook wel een inspiratiebron op new wave gebied. Hou wel van een beetje synthgebruik, had van mij hier en daar nog wel wat meer gemogen.
De eentonige zang zo hier en daar lijkt sterk op Ian Curtis (net als zo nu en dan de drums, de bas... en de gitaar op JD lijken), maar uiteraard is dat ook de bedoeling van een band die deze muziek in leven wil houden. Zo nu en dan klinkt iets bekend en kan ik het toch net niet plaatsen en dan komt ineens Depeche Mode tevoorschijn... en in Forever speelt Rober Smith het refreingitaartje (lekker synthgeluid op het eind ala Atmosphere van JD plus oude OMD invloeden en de zang lijkt in de verse-gedeeltes zelfs op Andy Bell hier door die bepaalde vibratie in zijn stem).
Al met al best een aardig album, maar heb (nog) geen echte uitschieters ontdekt. Wel stukjes van nummers die eruit springen, met name de finale van Forever, maar daar blijft het tot nu toe bij. (had graag meer van dat gehoord)
Ik ben altijd zuinig met sterren dus zet in met 3*.... of... toch 3,5* met dank aan de finale van Forever.