Nummers als The Bridge en Love Life doen me sterk aan Bowie denken, wat natuurlijk een positief gegeven is. Scheurend lekker gitaarspel, vast beïnvloed door Robert Fripp. Verder ook best een verrassende plaat, echt geen standaard pop. Wat het nummer Honolulu Joe op deze plaat doet is me wel een groot raadsel, een reggae nummer dat nogal afwijkt van de rest.
Er doen 3 gitaristen mee op dit album waaronder Jamie West (ik denk van The Fixx ook al heet die Jamie West-Oram) en Andy Gill (Gang of Four).
Verder is Thomas Dolby van de partij op toetsen en spelen bassisten Mark King en Tony Levin (King Crimson, Peter Gabriel) zelfs nog ergens een nummertje bas.
Na 2 keer draaien heb ik een sterke voorkeur voor kant A van deze LP. Wsl. toch doordat de Bowie-invloeden daar aanwezig zijn en het gitaarspel een belangrijkere rol speelt. Kant B vind ik maar matig. Daar staan toch funky elementen en ritmes meer op de voorgrond en dat is minder mijn ding, zeker het vrouwelijke gezang in Neutron vind ik maar niks. Het experimentele van Dance on the Ruins vind ik dan wel weer te doen.

Ik was toch wel even onder de indruk toen ik dit voor het eerst hoorde. Erg mooie muziek, veelal begeleid door piano en zang die de ene keer doet denken aan Eels en de andere keer weer aan Bob Dylan. Ook met zo'n heerlijke mondharmonica erin. Er staan wel meerdere covers op dit album, maar ik was zeer verrast door Concrete Jungle, een onverwachte cover van Bob Marley, compleet anders dan het origineel maar erg mooi gedaan. Klasse album!

"Kill the Birds" is de waardige opvolger van het debuut van Mankes uit 2014. Op dit album zet het duo Selma Peelen en Johan Visschers op magnifieke wijze de lijn door die het had ingezet op het gelijknamige debuut.

Het door hen geclaimde genre 'esoterische post-punk' wordt ook hier weer volledig tot zijn recht gebracht. Het esoterische wordt niet alleen waargemaakt door de betoverende klanken van Selma's stem, waar op gepaste momenten en wijze een dimensie op wordt aangebracht met Johan's donkere stemgeluid. Het is ook de gelaagdheid van de muziek die het mysterie compleet maakt. De productie van dit album is dan ook om van te smullen. En daarmee bedoel ik niet dat alles compleet is glad gestreken, want daarin zit hem nu juist de post-punk. Mankes weet als geen ander het evenwicht te vinden tussen perfectie en rauwheid, eenvoud en diepgang, kracht en breekbaarheid. Dit is dan ook een van de kenmerken van het unieke eigen geluid van Mankes, dat ze na het al prachtige debuut, opnieuw weten te bevestigen en zelfs verder te ontwikkelen. Mankes heeft zichzelf hiermee tot een begrip weten te maken dat niet meer is weg te denken uit de independent muziek scene van Nederland.

Zo uniek als het geluid van Mankes is elke afzonderlijke cd van deze release. Elk exemplaar is namelijk met de hand bestempeld met het door Selma Peelen zelf ontworpen artwork. Dit maakt dat geen enkel exemplaar identiek is en jouw exemplaar dus altijd 100% uniek en authentiek is.

Aparte muziek. Ik heb wat minder met de jazzy invloeden erin, maar kan dit toch wel waarderen. Een nummer als 'Where Is My Heart Gone' ligt mij een stuk beter: prachtig! Net als 'Got To Get Away'. Deze nummers doen me wat denken aan Virgin Prunes.

Overigens moet hier het genre wel wat aangepast worden. Alleen Rock is voor deze plaat niet het juiste plakkaat. Dan misschien beter iets als Rock / Avant-Garde.

Geniaal en gestoord zijn begrippen die vaak verdomde dicht bij elkaar liggen. Ik begrijp überhaupt niet waarom iemand een poging doet om een soort van rock opera als deze te maken. Het Berlijnse Opera Orkest zag het blijkbaar ook wel zitten om met de man samen te werken. Ik vind het afschuwelijk, m.a.w.: je moet er van houden, maar voor mij is het niet weggelegd.

Dit is een hele vette post-punk plaat. Met 16 Days als opener word je direct opgezogen in de sfeer van een underground wereld. De spanning wordt mooi opgebouwd met een flanger, onheilspellende 'radiostemmen' en de bas komt er vet inzetten en daarna de strakke drums. De donkere sfeer wordt vastgehouden in de volgende nummers. Invloeden van een band als Joy Division zijn duidelijk terug te horen. Dit is kortgezegd de Pornography van Modern English, maar wel al een jaar voor die van The Cure, die de lijn nog wat verder heeft doorgetrokken.

Twee weken geleden kreeg ik een berichtje verzonden vanaf mijn webwinkeltje met de vraag of ik interesse had in dit EP'tje. Ik kreeg er een downloadlink bij en ben gaan luisteren. Al snel was ik onder de indruk. Dit zou makkelijk uit 1981 kunnen komen. Arty post-punk met een donkere bas, een lekker intens gitaargeluid, een ritmebox en zang die soms wat aan Siouxsie doet denken. Dit klinkt vet en pakkend: een echte aanrader! Een soort combi tussen vroege Cocteau Twins en Siouxsie.

Ik heb een aantal EP'tjes besteld en ze vandaag binnen gekregen. Helaas helaas hebben de hoezen van de vinyl EP's onderweg allemaal schade opgelopen: de plaat is door de rand heen gekomen dus alle randen liggen open aan de onderzijde. Nog even met Henrik, bandlid en oprichter van het labeltje, om de tafel om te kijken wat we er aan gaan doen, maar feit blijft dat dit een lekker EP'tje is dat straks in mijn shopje ligt, met of zonder beschadigde hoesranden.

Check Jennifer

Onlangs de vinyl reissue op Major Minor aangeschafd. Ik kan alleen maar lovend zijn over de geluidskwaliteit en kwaliteit van het vinyl (zalig stil). Wat ook prettig is is dat alle extra tracks op de D kant staan. Dus als je kanten A,B en C hebt gedraaid heb je het originele album gehad. Ik vind de extra tracks beduidend minder sterk. Niet voor niks waren ze eerst niet op deze verzamelaar gezet. De nummers van het originele album vind ik allemaal goed met een aantal die er nog flink bovenuit steken. Ik vind dit dan ook een hele fijne plaat, al laat ik kant D in het vervolg waarschrijnlijk vaak links liggen.

WTF! Dat had ik nog niet gemerkt, maar nu je het zegt. Zonde, is één van de nummers waarom ik dit album op vinyl wilde hebben. Daar schijt ik dus best van. Het nummer duurt ook ongeveer een halve minuut korter dan het origineel.

Als je popmuziek verwacht (in de stijl van XTC) kom je van een koude kermis thuis als je dit voor het eerst hoort. Het ligt dus ook wel een beetje aan je insteek. Als je experimentele muziek uit de begin jaren 80 boeiend vindt, dan ga je dit best een interessante plaat vinden. Ik kan daar wel wat mee, gewoon juist omdat het compleet afwijkt van het gangbare. Dit behoort tot de experimentele afdeling van de post-punk-golf. Je bent op doortocht en wandelt even door de wondere wereld van Mr. Partridge, heerlijk toch!