Cemeteries... misschien zal die naam je doen verwachten dat dit grafmuziek is. Nou, alles behalve dat. Alhoewel, hemelse muziek is ook een soort grafmuziek natuurlijk. Het is maar net hoe je het bekijkt. In elk geval is dit prachtige muziek om heerlijk bij weg te dromen. Een buitencategorie dreampop zou ik het willen noemen.

Ik kom er net achter dat ik deze LP twee jaar geleden al in mijn wantlist heb gezet op discogs. Hij wordt alleen nooit meer aangeboden.

Dus dan maar hier: Cemeteries - Barrow (Full Album) - YouTube of via Spotify beluisteren.

Een echte reggae plaat. Eigenlijk is hier de artiestennaam Chris Hinze and Word, Sound and Power, waarbij de laatste wordt gevormd door: Robbie Shakespeare, Sly Dunbard, Mikey "Mao" Chung en Sticky. Hinze wordt hier dus bijgestaan door een heuse reggae band. Zelfs Peter Tosh is komen opdraven voor zang en gitaar op de nummers Puss and Dog en Silver and Gold. Deze nummers zijn ook van zijn hand. Het album is opgenomen op Jamaica.

Ondanks hier en daar misschien wat te veel van het gefluit van Hinze is dit best een heel aardig plaatje. Muzikaal zit het prima in elkaar, maar vaak mis ik wel de zang. Al zingt Peter Tosh op zijn twee nummers zit de zang enorm zacht in de mix. Ik kan nauwelijks geloven dat dat met opzet is gedaan (zal toch wel om die fluit meer naar voren te laten komen). Die prettige donkere stem van Tosh mag best een stuk beter naar voren komen. Wel een gemiste kans daar. Verder wordt de meeste zang voor rekening genomen door de achtergrondzangeressen (o.a. Gwen Guthrie).

Behorende tot de slechtste muziek ooit gemaakt. Ik heb daar toch wel respect voor. En dan toch een contract bij Warner Bros. krijgen. Knap hoor! Fijn ook dat zeurpieten als Michael McDonald ook hun aandeel krijgen in het gezeik. Dat maakt het echt helemaal af, zodat ik vol overtuiging kan zeggen: top k*tplaat!

Kant A vind ik sterk, het is new wave met hier en daar een funkinslag. Kant B is een mengeling van neurotische ritmes en jazzy geneuzel en zelfs een verdwaalde 'soul' zangeres jengelt door een nummer heen. Al met al vind ik dit daarom een matig album. Als het wat meer in de lijn was gebleven van de A kant had ik het een goede plaat gevonden.

Zeker de eerste track 'schreeuwt' een stuk meer dan het sfeervolle Garlands. Het gitaarwerk doet me sterk denken aan Alice van The Sisters. Die vermoedelijk ook wel eens naar CT hebben geluisterd in die tijd.
Alas Dies Laughing is alweer wat meer richting Garlands.
It's All But an Ark Lark vind ik een lekker soundje hebben, fijne drive in het nummer. Hier ook geen overschreeuwende gitaren, maar die zitten zelfs meer achterin in de mix. In de vierde minuut komt de synth langzaam meer op de voorgrond het nummer in, in de vijfde minuut lijkt die steeds meer ziijn eigen weg te gaan om in de zesde minuut te worden aangevuld met een gitaar met effect, waardoor het nummer werkelijk het donkerste duister in wordt getrokken. Wat enorm gaaf is dat gedaan zeg!
Behalve dat het lijkt alsof Liz zingt 'Klets maar klets maar klets maar....' (ja zo lijkt het echt), wat ik niet zo vind klinken, vind ik dit nummer juist het hoogtepunt van deze EP: donker, meeslepend, onheilspellend, spannend en tot het beste behoren van wat ze gemaakt hebben. Misschien zelfs wel het allerbeste.... Dissonanten hoor ik in elk geval niet, wel een tot in de puntjes uitgedacht en uitgewerkt knap nummer.

Deze EP is de CT op zijn meest gothic.

Laten we The Gadgets eens als uitgangspunt nemen, een experimenteel groepje uit de UK opgericht in 1980. Hierin zaten Matt Johnson (The The) en deze Colin Lloyd Tucker. Op de eerste drie albums deden ze beiden mee. Matt Johnson maakte in de tussentijd al een keer een solo-album, wat je als het begin van The The kan zien. Zo ergens in 1983/1984 verlieten beiden The Gadgets, waarmee The The het hoofdproject van Matt Johnson werd en Colin Lloyd Tucker nam zijn eerste solo-album op: Toybox. Tucker hield zich daarnaast ook nog met andere projecten bezig, zo vormde hij het duo Deux Filles samen met Simon Fisher Turner en heeft hij een album opgenomen met een new wave band genaamd Jeremy's Secret. Ook heeft hij nog met Matt Johnson samengewerkt aan het begin van diens solocarrière. Een bezig bijtje dus, ondanks dat hij nooit veel naamsbekendheid heeft gekregen. Hij heeft inmiddels een flinke rij albums op zijn naam staan.

Dit debuut is even wennen. Het is experimenteel en behalve dat niet echt in een hokje te plaatsen. Soms hoor ik even Bowie er in terug (Hunky Dory periode), soms wat Virgin Prunes, maar dat zijn slechts vlagen die ik erin terug hoor.

Dit album gaat deze maand richting de VS ter distributie, gezien ik de mogelijkheid heb dat te doen en het zonde is dat deze prachtige plaat nooit heeft gekregen wat hij verdient. Hier een stukje uit de 'sheet' die ik heb geschreven om het album te vergezellen:

In 1999 Cradle recorded and released their self titled mini album on their own ETF label, proving their motto 'Less is more' to be a successful one. With their overall minimalistic sound they know just how to build up tension. Johan's voice, filled with emotion, completes the compositions to raw but yet pure and fragile songs.

Starting with the up-tempo and catchy When Love Is in Your Eyes you might think this is going to be an album listening away like some edgy pop music. Well, it's not. It's also hard to catch Cradle in one genre. In Great Open Dump some grunge influences may be present, which are completely gone in Ready, a track that breathes a gothic atmosphere and certainly is an inheritance of a band like Joy Division, the way the synth keeps up the tension and the drums, bass guitar and voice slowly lead you to dramatic guitar explosions. I Is They Is holds on to the dramatic sound but in an up-tempo form, ending up in a music box melody we all know, to enter Cry of Nature. In this acoustic song Cradle again is showing they completely control the art of minimalism. Besides that it seems that Johan is letting loose his emotions in his singing even more than on any track we heard before.
At this point you might easily think that all has been given and there's no way there could be any surprises left. Then there is the astonishing Escape from the End (A Part of It), which contains one of the best and most emotional sung parts in the history of rock music:
Shake this old tree,
it won't give in.
Like the sun and moon will ALWAYS win.
It's no use, it's all in the game.
We play it until we know,
it's all the same...

Weliswaar zijn de invloeden van The Cure duidelijk, maar een copycat is dit zeker niet. Ze maken een heel ander soort nummers. En wat Alicia zegt hoor ik ook duidelijk en dan met name door de zang. Die klinkt gewoon zo enorm als Opposition, dat dit zomaar een nieuw Opposition album had kunnen zijn. Al klinkt dit over het algemeen wat elektronischer door het veelvuldige synth gebruik. Bij een nummer als The Unclasping zou je zweren dat je naar een herboren versie van Opposition luistert. Ik ervaar dat eigenlijk als behoorlijk positief.

Al met al kan ik na enkele luisterbeurten concluderen dat ik het best een prettig album vind. Al grijpt het terug op het oude bekende genre is het nergens een kloon van (nee, ook niet van Opposition) en ook geen zoveelste Interpol lookalike. Eigenlijk gewoon een prima new wave / post-punk plaat met een redelijke old school sound.

Het album van Culture Club dat ik het beste ken en ik denk ook hun beste. Aardige popsongs met een soulbite die natuurlijk versterkt wordt door de aanvullende zang van Helen Terry, maar Boy George kan er zelf ook wat van. De aanvullende muzikanten spelen sowieso een belangrijke rol op dit album (trompet / sax / keyboard). Ik blijf wel de singles de leukste nummers vinden. Nee, een nummer als Karma Chameleon is geen hoogvlieger, maar toch vind ik het een leuk nummertje, destijds al en nu nog steeds. Victims past mooi in het rijtje van prachtige soft popsongs zoals Old and Wise van Alan Parsons.