Prachtige nieuwe ontdekking dit album. Denk richting Tindersticks, Nick Cave e.d. (qua donkere sfeer) maar met o.a. strijkers en een mooie vrouwenstem die hier en daar de prachtige donkere leadzang aanvult. De muziek gaat van folkachtig tot post-rock-achtig, maar is nooit volledig gebonden aan één stijl.
Een mooi review, wat deze plaat zeker verdient, zou ik liever aan aERodynamIC overlaten, die dit vast en zeker ook goed gaat waarderen. Ik moet zelfs aan Revere denken hierbij! In elk geval vind ik dit een meesterlijke plaat die ik nog vaak ga draaien. Onbegrijpelijk dat dit na 5 jaar nog door niemand opgepikt lijkt te zijn hier. Daar mag nu wel verandering in komen, lijkt me zo.

Vorig jaar al uitgekomen op vinyl, dit jaar pas op cd, het zalige debuut van Led Er Est (New York).
Hun label, Wierd Records, opgericht (in NY in 2006) en gerund door kunstenaar Pieter Schoolwerth (google eens op afbeeldingen en sta versteld van zijn prachtige werk), is gespecialiseerd in muziek die vaak het subgenre minimal synth (o.a. ook wel minimal wave genoemd) meekrijgt.

Ook Led Er Est valt in die categorie. Toch klinkt het mij net wat gekleurder en veelzijdiger in de oren dan de gemiddelde minimal synth muziek. De melodieën van de nummers op dit album zijn vaak al direct pakkend. Niet omdat het ergens anders op lijkt, maar ze lijken gegrepen uit een oeroude voorheen onaangetaste bron en omgesmeed tot soms bijna bezwerende synth wave nummers.

Persoonlijk smul ik hier wel van. Waar recente muziek van dit genre nogal eens dreigt te vervallen in het nadoen van jaren 80 voorbeelden van de artiesten geeft Led Er Est me op dit album nergens dat gevoel mee. Ze doen gewoon hun ding en zijn daar ook echt goed in. De sfeer die ze creëren en de dansbare ritmes in de muziek doen me soms afdwalen naar vage donkere clubs waar goths in trance over de dansvloer zweven. Ook in die hoek wordt deze muziek zeker zeer gewaarderd. Een andere keer waan ik me weer in een of andere excentrieke nachtclub waar in futuristische kleding op een robotachtige manier gedanst wordt op deze muziek.

Behalve in het nummer Bikinifun, dat eigenlijk behoorlijk post-punk klinkt, overheerst, zoals het genre al aangeeft, de synth in deze muziek. Toch gebeurt dat niet op een manier dat ik een gitaar echt mis. Het geheel is mooi opgevuld en tegelijkertijd nergens te veel. In de productie is dan ook duidelijk rekening gehouden met een juiste balans tussen ritmes, synth, zang en alle bijgeluiden. Een enkele keer komt de gitaar nog terug (of mogelijk een synthgeluid dat erop lijkt), zoals in Laredo.

Al met al is dit album een aanrader voor met name new (minimal) (elektro)wave, gothic en minimal synth liefhebbers, maar toch zeker ook interessant voor liefhebbers van bijv. vroege jaren 80 pop, zoals oude O.M.D. en Depeche Mode.

Momenteel zijn van dit album de nummers Port Isabel, Laredo en Scissors te beluisteren op de MySpace van Led Er Est.

Lekker joh dit, laten we het eens elektrowave noemen. Dame heeft wel een prettige stem, lekker Engels ook. Waar dat ook op mag slaan. Misschien is dat omdat er zoveel van dit soort muziek uit Frankrijk, Italië e.d. komt en ook wel de VS, maar volgens mij niet heel veel uit Engeland tegenwoordig.
Dit zijn van die fijne tussendoortjes. Album is ook niet te lang dus je buik zit er niet vol van achteraf.

Starsailor maakte me attent op het laatste album, 'Secrets Are Sinister', van deze band. Ik ben naar hun vorige werk gaan zoeken en bleef op een of andere manier even hangen in dit album vandaag.

Met 'Wake Me When It’s Over' heeft dit album een mooie opener met een zalig shoegazer soundje. Een zoveelste indie/shoegazer bandje?
Volgende nummer opnieuw pakkend, invloeden gaan verder, horen we daar wat sporen van de oude U2?
'Poolsong' vind ik een wat minder nummer, wat gewoontjes en behoorlijk poppy.
Maar dan... nu wordt het smullen, want 'I Know It's Coming Someday' vind ik echt klasse. Melodieus erg mooi en vooral prachtig gitaarspel om heerlijk bij weg te dromen.
'In Meet Me at the Bottom' wordt de stem wat vervormd, er zit een bepaalde spanning in het nummer omdat het niet helemaal duidelijk is waar het heen gaat om uiteindelijk tot de ontdekking te komen dat de gitarist behoorlijk goed uit de voeten kan met allerlei effecten. Gewoon een relaxt nummer.
'Can't Feel a Thing' is een soort kort tussennummertje, waarin ook wat wordt geëxperimenteerd met effecten.
'Tidal Wave' doet me werkelijk af vragen waarom dit niet bekend is bij een groter publiek want dit ligt toch vrij gemakkelijk in het gehoor als mijn oren zich niet vergissen. Dit bandje is niet vies van een wat meer poppy sound af en toe.
'Ghosts Around You', zalig vet basgeluid en lekker gitaarspel, 2 gitaren zijn ook mooi links en rechts gescheiden gemixt. Zanger heeft geen bijzondere stem, maar luistert wel erg fijn weg.
'All Sewn Up' laat zien dat er ook Radiohead invloeden aanwezig zijn en dan vooral qua gitaarspel, dat me wat doet denken aan 'Just' van 'The Bends'.
Ook op 'Exit' wordt het duidelijk dat Longwave best een groter publiek zou kunnen bereiken, qua melodielijn moet ik wat denken aan Coldplay. Nummer is vet dichtgesmeerd met gitaren, maar klinkt best lekker.
'Strangest Things' mag dan de titelsong zijn maar kan me niet zo pakken.
Met de instrumental 'Day Sleeper' wordt het album half shoegazer half spacerock afgesloten.

Al met al vind ik dit een heel behoorlijk album en ik vind het zeker geen zoveelste indie/shoegazer bandje. Wat Blue88 zegt, inderdaad wel vreemd dat hier verder geen reacties staan. Dit zou volgens mij toch zeker bij een wat groter publiek in de smaak kunnen vallen. Beetje Radiohead, beetje Coldplay, beetje shoegazer, indie rock, behoorlijk sterk gitaarspel en een aantal vrij makkelijk in het gehoor liggende nummers.
Ik ga hier in elk geval nog vaker naar luisteren en ook hun album 'Secrets Are Sinister' nog eens goed beluisteren.

Hun volgende (en laatste) album Elesgiem uit 2001 neigt al een stuk meer naar shoegaze. Op dit album weten ze nog een geluid neer te zetten dat een soort kruising is tussen de vroegere The Chameleons en de eind 80 begin 90 The Cure, hier en daar licht besprenkeld met een Sisters of Mercy sausje en vermengd met een scheutje shoegaze.
Al met al geeft dat wel een lekkere sound, die je dan weer in een gothic dance mood brengt en dan weer in wat meer zweverige sferen.
Hoogtepunten tot nu toe:
For a Moment... vooral dansbaar!
Spiders Web... lekkere The Cure invloeden hoorbaar (a la het nummer Disintegration)
Blast... sfeervol en naast The Cure tevens een knipoog naar Cocteau Twins.
Overslide... luister eens naar dat 24 Hours Joy Division basje aan het begin! Gevoelige tekst... 'I have one thing left to say: It's over now...' The Cure gitaartje, mooie sfeer.

3,75* gezien de 3,5 die er al staat geef ik dus een 4, met om die reden wel kans op verlaging naar een 3,5.

Lowlife met Will Heggie, ex-bassist van Cocteau Twins en als manager Brian Guthrie, broer van Robin Guthrie (Cocteau Twins) was een band die zijn Invloeden duidelijk bij o.a. Joy Division haalde.

Dit is zeker een leuke verzamelaar van ze, een echte tip voor de new wave liefhebbers hier! Om een idee te geven zal ik vergelijken met andere bands.
Het nummer Ramafied doet me sterk denken aan Atmosphere van JD, heerlijke zweverige sound, prachtig nummer.
Sometime Something is op een andere manier ook erg pakkend, doet weer meer denken aan The Call, wat meer up-tempo en blijft erg hangen na een paar keer draaien.
Cowards Way heeft weer wat weg van Cocteau Twins.
Big Uncle Ugliness draagt zeker in de eentonigheid van de zang weer kenmerken van JD, maar lijkt muzikaal meer op de weg die New Order half jaren 80 insloeg.
Wild Swan doet weer wat denken aan Cocteau Twins, maar vind ik wat saai klinken.
Hollow Gut heeft ernstig veel weg van Dreams Never End van New Order.
Again And Again begint zeer overtuigend, doet ook weer denken aan Cocteau Twins, op zich wel een lekker underground soundje.
A Sullen Sky heeft ook weer een nogal eentonige zang, ben niet zo kapot van het drumgeluid, maar de synth waar het geheel mee is opgevuld klinkt wel lekker.
As It Happens heeft ook weer een Cocteau Twins sound.
Ik begin het album in zijn geheel nu toch wat minder pakkend te vinden, omdat er wat teveel eentonigheid in zit. Het is ook geen lichte kost, zo’n heel album van Lowlife.
Bij Eternity Road ben ik eigenlijk even toe aan iets anders, maar ik zet nog even door. Het is voornamelijk de zangstem, die ik op den duur wat zat begin te worden.
Swing klinkt muzikaal gezien best lekker, maar om verder te oordelen zal ik het nummer beter een keer kunnen luisteren zonder eerst al 10 nummers van Lowlife te hebben gehoord.
From Side to Side klinkt muzikaal gezien ook goed, niet op zijn minst door het basspel, dat erg doet denken aan het geluid van Garlands van Cocteau Twins, wat ook niet vreemd is gezien het dezelfde bassist is.

Al met al een album met een aantal sterke nummers erop, dat ik weliswaar wat zwaar vind om helemaal achterelkaar te luisteren, maar wat toch wel de moeite waard is.
Persoonlijke favoriet: Ramafied. Misschien hadden ze dat nummer beter niet aan het begin van deze verzamelaar kunnen zetten, omdat het album nu met het hoogtepunt begint.