Logisch dat een band als deze het niet heeft gehaald. De meeste mensen houden van een duidelijk eigen smoel, niet van dat je dan weer Muse bent of Radiohead, dan weer Red Hot Chili Peppers / Rage Against the Machine en dan weer een of andere softe ballad speelt. Als je dat wil horen ga je naar een goede coverband. Geen idee hoe de volgende albums zijn, maar als ze ook daar geen richting hebben gekozen is het daar vast misgegaan. Dat wil niet zeggen dat de band niet goed was, maar (bijna) niemand vindt je helemaal goed, omdat het van flauwe pop tot aan stevige rock gaat en dus in teveel vijvers vist. Overigens pakt het mij nergens, dus ik vind de nummers ook niet goed.

Als je naar de tracktitels kijkt zou je denken dat dit wel een enorm saai album moet zijn. Gelukkig is dit niet wat het lijkt, het zijn gewoon allemaal verschillende nummers. Het album is onder meer geïnspireerd door een roman uit de 15de eeuw, genaamd La Celestina en tegelijkertijd een tribuut aan jaren 50 en 60 SF films.

Invloeden gaan van A Saucerful of Secrets era Pink Floyd tot jaren 80 4AD artiesten.

Gevolg is een geweldige psychedelische en etherische trip die het vooral in de late uurtjes met gedempte lichten of kaarsen aan prima doet. Echt een prachtig album!

Heb hem eindelijk helemaal en inmiddels meerdere keren gedraaid en vind hem wel een reviewtje waard.

Dit is het debuutalbum van 61 Cygni, een band uit Houston (VS) die buiten de VS voor zover ik weet geen enkele bekendheid geniet. In mijn ogen onterecht, want hun muziek mag er best wezen en zou niet misstaan op het 4AD label.

Dit album in het genre ambient pop/rock en shoegaze, begint met het nummer Medication Nation waaruit direct duidelijk de passie en het enthousiasme van deze band spreekt. Het klinkt eigenlijk alsof het een live opname is, wervelend gitaarspel, kleurrijke baspartijen en een drummer die er passioneel op los slaat. Er schemeren direct al overduidelijke Cocteau Twins invloeden door, wat ik persoonlijk alleen maar positief vind. De zangeres heeft een mooi zweverig stemgeluid.
In Thanks for Nothing wordt je meegenomen in een dromerige sfeer in de trent van het latere Cocteau Twins werk: prachtige meerstemmige zang met mooie zangmelodieën en een herkenbaar gitaargeluid.
In Evil Mindgames wordt een heerlijke volle spannende, dreigende sound gecreëerd.
The One begint met een muur van geluid waaruit een lekkere drive ontspringt, die uitgesponnen wordt tot we in een shoegazersfeer beland zijn. In de zang klinkt een bepaalde frustratie door.
In Book of Secrets is de rust weer enigszins wedergekeerd.
Lost is een fijn dreampop nummer.
In Prayer zingt de zangeres een stuk lager. Het wordt nu volledig duidelijk dat je deze cd niet zo snel overdag even opzet tijdens het ophangen van de was, maar dat hij het best tot zijn recht komt als je ’s avondslaat met sfeerverlichting of in het donker op de bank gaat liggen.
Het is muziek die erom vraagt je mee te mogen nemen naar dromerige oorden.
In het schitterende Run wordt dat nog duidelijker. Kippevel springt nu spontaan op mijn armen, vooral bij het meerstemmige gedeelte.
Cygnus brengt een spannende mysterieuze sfeer.
Sacrifice Through a Living Suicide is een space-achtig nummer waar ik (nog) niet veel mee kan.
Alles bij elkaar genomen vind ik dit een goede cd, die ik vooral aan zou willen raden aan mensen die Cocteau Twins erg kunnen waarderen en mensen die van wat dromerige sfeervolle muziek houden zoals dreampop, maar dan wel met een stevige bite.

Deze cd is trouwens alleen als import te verkrijgen o.a. bij cdbaby.com