Even alleen over het oorspronkelijke album, vanaf nummer 8 dus:
Er wordt op zich best een lekker geluid neergezet, 8 en 9 doen me vooral denken aan The Names en Opposition. Nummer 10 doet me door het synthgebruik wat denken aan een nummer van Magazine. In nummer 11 wordt ineens gebruik gemaakt van een saxofoon (of iets dergelijks) waardoor ik zelfs aan Madness moet denken. Bijna het hele nummer door sax trekt me niet zo. Dat is toch heel anders dan bijv in het nummer The Grass Still Grows van Modern Eon waar de sax heel funtioneel en pakkend wordt gebruikt op het eind en als het ware een dimensie toevoegt.
In nummer 12 herken ik ineens Abecedarians. Het gitaartje doet me enorm denken aan het nummer Come Out. Sad Lovers en Giants was hier weliswaar een stuk eerder mee, maar Abecedarians spreekt me meer aan. Verder overigens heel andere nummers.
Nummer 13, ART, begint toegegeven ook werkelijk als een kunstwerkje, maar het blijft alleen een kort instrumentaaltje en is naar mijn mening daarom helaas niet uitgebouwd tot het schitterende nummer wat het wel in zich lijkt te hebben.
Nummer 14, Alice, is wel een aardig nummer, maar daar blijft het toch bij.
Nummer 15, Far from the Sea, begint heerlijk. Dat gitaartje en die heerlijke bas die er dan inkomt met dat lekkere drumgeluid is een genot voor mijn oren. De zang is wat naar achter gedrongen, wat het nummer waarschijnlijk ten goede komt, zeker gezien ik de zang van deze band niet zo geweldig vind. Ook kom ik weer een sax tegen hier, maar deze keer wél functioneel gebruikt. In dit nummer klopt alles, jaja... gelukkig, na iets teleurgesteld te zijn in dit album word ik op het eind toch nog blij gemaakt met een uitblinkende afsluiter.
De eerste 8 nummers kom ik misschien nog wel op terug. Voor de laatste 8, het originele album dus, geef ik 3* met een groei-kans.

Behoorlijk geslaagde cold/darkwave met nogal wat galm op de zang, maar dat mag de pret niet drukken. Broer Anton de Neige schrijft zowel de muziek als de teksten. Hij heeft ook enkele solo-EP's.

New wave met een experimenteel randje en een donker tintje. Het neigt zelfs naar goth rock. Muziek die perfect zou passen in een lekkere vage donkere uitgaansgelegenheid in de vroege 80's. Ja, ik hou er wel van, sterker nog, ik kick wel op dit soort muziek. Ben dan ook benieuwd naar de andere platen van Schleimer K.

Soms heb ik nogal een aparte manier van nieuwe muziek ontdekken. Nou ja, meer oude muziek, die voor mij nieuw is. Ik koop nogal eens wat op discogs en om de verzendkosten relatief wat lager te doen uitkomen kijk ik dan altijd wat de betreffende verkoper nog meer te koop heeft. Omdat ik groot liefhebber ben van new wave zoek ik dan vaak in de categorie new wave. Van de platen die ik dan tegenkom en nog niet ken zoek ik nummers op, meestal staat er wel iets op youtube.

Op die manier heb ik al één en ander aan leuke platen ontdekt, zo ook deze. Deze plaat heeft een enigszins verslavende werking op me. Het nummer waar ik vanaf het begin helemaal weg van was is Day Off / Sad. Het heeft een soort bezwerende werking. Maar ook Elastic vind ik een erg lekker nummertje. Een andere favoriet is het aparte No or Yes / Good View. Misschien is het avant-garde of experimenteel o.i.d., maar ik vind het zalig. Er staan nog wel een aantal fijne nummers op deze plaat, maar die drie springen er wel redelijk uit.

Erg leuke nieuwe ontdekking in elk geval.

Sommige nummers wil je gewoon zelf bombarderen tot cult classics. 'Into the Unknown' is er zo eentje. Maar waarom dan? Gewoon... omdat je vanaf de eerste seconde wenst dat je ergens in een vage club op de dansvloer je idiote dansje staat te doen, net als iedereen om je heen, terwijl dit nummer om je heen galmt. Wat een zaligheid. En daarna 'Visions of You', ook al zo geweldig, bijna een uptempo versie van 'Decades' (Joy Division), zou ik het willen noemen. 'Shattered Youth' vind ik trouwens ook een fijne aanloop naar genoemde cult classic.

De rest heeft mogelijk wat meer tijd nodig, al kan ik al direct goed leven met de opener 'A Thousand Hands', die me het gevoel geeft een soort van 'Pornography' (The Cure) ingezogen te worden. Het wordt al snel flink stevig en donker, veel gebruikmakend van een vette dosis elektronica. Tot en met 'Smoke in the Eye', een soort aangedikte 'She's Lost Control' kan het me aardig in zijn greep krijgen. 'Truth and Perception' is toch vooral een bak aan elektronische herrie en 'Romance' een experimenteel opvullertje voor de sfeer, terwijl 'Mind's Eye' wat mij betreft wat uit de toon valt op dit album.

Alles bij elkaar is dit best een aardige trip, waar ik op zijn tijd wel pap van lust, met toch wel als hoogtepunt voor mij die nummers die ik als eerst heb omschreven. Hoewel ik ook prima los kan gaan op de eerste vier nummers.

6 albums plus extra's en we noemen het X5. Toegegeven, het gaat om hun beste platen, maar ik zou nog geen stuiver geven voor deze cd-box. Heb de LP's en die extraatjes vind ik absoluut niet boeiend (de maxi's, mixen en instrumentals kunnen me al helemaal gestolen worden). Grote kans ook nog dat zo'n box als deze een doorn in het oog is in je cd-kast. Jawel, Special View, Garden of Hate en New Warm Skin zijn leuk om te hebben, maar dan zou ik nog liever de originele singletjes kopen waar ze op staan (alleen vind ik de nummers niet goed genoeg om dat te doen). Zijn op discogs nog goed verkrijgbaar. Dit lijkt me alleen interessant als je op een goedkope manier aan de eerste 6 albums van Simple Minds wil komen op cd.

Mick was direct een opvallende figuur, zoals hij daar liep in die clip van Holding Back the Years. Dat nummer viel ook direct op tussen de rest van de popmuziek uit die tijd. Dit was gewoon anders. Simply Red was waarschijnlijk wel de nieuwkomer van het jaar en het debuut is een prima plaat.

De ingetogen enigszins mysterieuze jongeman die in de clip van Holding Back the Years rondliep, bleek echter al snel om te slaan in een popiejopie met vervelende irritante popdeuntjes. Het gezicht dat me aansprak was toen verdwenen en daarmee verdween Simply Red voor mij in de grijze massa. Gemiste kans na een mooi debuut met voor mij het gelijknamige Picture Book als een van de hoogtepunten en waardige albumafsluiter.

Absoluut niks psychedelisch aan deze muziek, tenzij je zelf al flink aan de tripmiddelen zit natuurlijk, dan is alles psychedelisch. De folk-invloeden zijn er wel, maar zeker niet overwegend. Je hoort ergens een soort Mariachi's, ergens anders een accordion en hier en daar speelt de viool een belangrijke rol, maar overwegend is het gewoon oubollige stoffige saaie pop. Kan me ook goed voorstellen dat dit zelfs in 1975 niets deed. Vast leuk om te maken, maar vermoedelijk alleen leuk om te luisteren als je bijvoorbeeld straalbezopen bent ofzo.

Laat je niet in de luren leggen als je Skandal een erg leuk nummer vindt. De rest is met name suffe rock 'n' roll en wat mij betreft niet te moeite waard.

In de film 3096 Days hoorde ik een nummer wat ik wel lekker vond klinken (als de ontvoerder in een club is). Zodoende heb ik Google even laten luisteren wat het is en die gaf het nummer Sea Blues van Stella XXL aan. Overigens zit eenzelfde stuk muziek volgens mij ook in The Magic of the Mermaids. In elk geval: de muziek is ongeveer net zo gestoord als die kerel in de film. Het gaat alle kanten op, meerdere genres in een nummer. En dat is eigenlijk op alle nummers van dit album zo. Vage muziek met hele lekker stukken ertussen, maar in zijn geheel nogal ehm... onnavolgbaar wisselend, ofzo...

Het begint heel aardig, lekker synti new wave geluid. Maar dan, na een nummertje met Mackenzie op zang, begint het toch wat saai te worden. Nauwelijks nog zang, het gelala op Never Share is ook niet bepaald een aanvulling. Hier had toch meer in gezeten, naar mijn idee. Dat maakt het dan zo'n plaat waarvan ik denk: wil ik hem in mijn kast hebben of is dat ruimteverspilling? Ik heb hem hier, maar of ik hem hou is nog even de vraag.

Dit is het eerste volledige album van Submarine Fleet. Met In a Case of Fire hadden ze in 2005 al een ijzersterke EP afgeleverd, waarvan overigens de clip van The Vocalist als extraatje op dit album staat.
Het album begint ons met Columns, Towers & Islands in een soort van onderzeesfeer te brengen, niet echt een nummer, maar meer een sfeermaker vind ik dat. Daarna komt het ingetogen rustige Subdoctor, dat een dromerige sfeer draagt. De zang, donker en met veel galm, doet enigszins denken aan Ian Curtis. Het gitaargeluid herinnert me wel wat aan And Also The Trees.
Oceanic Fleur is evenals het eerste nummer een soort sfeermaker en geeft mij opnieuw zo’n onderzeegevoel. Eigenlijk zie ik het als aanloop naar Unmarked Doorways. Hier wordt het echt tijd om je volumeknop open te draaien, want dit nummer spettert dan werkelijk je boxen uit. Het heeft iets bombastisch als bijv. Fascination Street van The Cure en iets bezwerends zoals The Doors dat konden.
Met Displacement zet Submarine Fleet definitief een sterke eigen sound neer: krachtig en breekbaar gevoelig tegelijkertijd.
Valse (X) heeft een gitaargeluid dat ik ook weer herken van And Also The Trees. Het is een kort instrumentaal stuk.
The Color of Wurmwood ademt met het zware basgeluid, de donkere stem en het synthgebruik enigszins een gothic sfeer.
Variance and Illusion begint bijna als een soort dance track, maar wordt al snel overgenomen door een drive van de bas, gitaar en drums die me in het begin wat doet denken aan Where the Streets Have No Name van U2. Verder is het overigens een totaal ander nummer.
Reflections on a Tilting Pond zet met zijn opzwepende aparte ritme en grieks- en/of spaansaandoende gitaarspel een soort neo-folk geluid neer.
Gunpowder houdt deze aparte sound vast, maar toch weer op een heel andere manier: donker en mysterieus, maar qua geluid enorm verfrissend in zijn zeldzaamheid.
Het vorige nummer loopt geruisloos over in Bullet Holes, dat een echte herfstsfeer draagt.
Leftwatch doet me denken aan het nummer Macbeth’s Head van And Also The Trees, een band die zeker van invloed geweest zal zijn op Submarine Fleet.
Strange Was the Past, Weird Is the Future is een dromerige afsluiter, die je enigszins verloren achterlaat na een sfeervol, vrij trippy, maar zeer creatief en knap album van deze onterecht nog zeer onbekende band.