Ik vind dit zouteloze 13 in een dozijn pop. Ik voel er echt niks anders bij dan verveling.

Partly Faithful:
"Your secrets, they're safe with me, well maybe most of the time, at least until somebody asks me."

Lekker EP'tje van deze Engelse nog onbekende band die geschaard kan worden onder de nieuwe 'post-punk golf' beïnvloed door de oude garde zoals Joy Division, Echo & The Bunnymen, The Mission, Bauhaus, Siouxsie & The Banshees, maar ook hoor ik wat van The Stranglers en 'Your Song', mijn favoriete nummer van deze EP, doet me zelfs wat denken aan (begin jaren 80) U2.

Op 1 oktober komt hun tweede EP genaamd 'The Beehive' uit. Gezien het niveau van deze EP verwacht ik dat ook die EP de moeite waard zal zijn. Geluksvogel als ik ben krijg ik die EP binnenkort, al ruim voor de releasedatum binnen.

Party Day, een bandnaam die hier goed op zijn plaats is. Niet dat dit nou zo’n feestplaat is, in tegendeel, maar het is wel één groot feest om naar te luisteren. Niet alleen is het een feest der herkenning, omdat alle invloeden onmiskenbaar goed hoorbaar zijn, maar het is ook dusdanig uitgevoerd dat het als een warm bad is voor je oren. Het is een cocktail waarin de groten der aarde uit het genre smaakvol bijeen worden gebracht tot wat Pary Day is genoemd. Ik kan het dan ook niet laten hier en daar wat herkenningspunten te noemen.

‘Rabbit Pie’ heeft al direct iets herkenbaars. Ik moet sterk aan The Sound denken, maar dat geeft niks. Het klinkt tenslotte zalig. De zanger heeft iets fragiels in zijn stem. Ik kan me zo voorstellen dat sommigen zouden vallen over het stemgeluid, maar voor mij is het prima, het heeft iets puurs.

Het tweede nummer van de plaat, ‘Firehorse’, deed mij nog eens naar het jaartal van dit album kijken. 1985, hetzelfde jaar als The Head on the Door van The Cure. Ik hoor hier de riff van ‘Push’. Niet dat dit nummer een kopie is van genoemd nummer, maar ik kan me zo voorstellen dat een onbewuste inspiratie hier een rol heeft gespeeld. Dit is tevens wat deze plaat gewoon ook lekker maakt, zoals ik ook al in mijn inleiding schreef.

‘Carousel’ zit vol vuur en overtuigingskracht. Deze band zet hier een heerlijke vette sound neer waarbij alles klopt. Deze gasten weten echt waar ze mee bezig zijn. Zeker ook de drummer speelt hierbij een belangrijke rol en de zanger gooit zijn hele ziel en zaligheid erin.

Onmiskenbaar heeft Twenty Four Hours van Joy Division model gestaan voor het nummer ‘Atoms’, maar ik hoor ook de sound van Modern English’ ‘Mesh & Lace’ terug. Alles bij elkaar daardoor een nummer met een lekkere drive.

Gitaarfeedback, drums en een vette bas klinken als een opstartende motor die het nummer ‘Boredom’ in gang zet. Opzwepende en bezwerende klanken om je op mee te laten voeren. De eentonige klaagzang maakt het af.

‘Grace’ heeft de zalige opbouw waar we allemaal van dromen bij een post-punk nummer. Een beetje als A Forest, maar dan anders. Ik kan het keer op keer horen op hard volume. Het is een klassieker, maar dan zonder de bekendheid daarvan.

Woede en frustratie komen tot uiting in ‘Row the Boat Ashore’. Energiek en overtuigend. Ik begrijp dan ook niet waarom dit album niet bekender is geworden en deze band nooit verder is gekomen dan twee albums uitgebracht in eigen beheer. Vermoedelijk waren ze dat wel als deze plaat in 1981 was uitgebracht.

Ook het laatste nummer ‘Athena’ klinkt weer ongelofelijk vet. De heerlijke ritmische opbouw doet mij opveren als een jonge God en door de kamer heen stuiteren alsof de tijd 30 jaar heeft stilgestaan. Dit behoort gemakkelijk tot de betere post-punk.

Dit album is er wat mij betreft eentje die je niet mag missen als liefhebber van het genre.

Review afkomstig van mijn site:
Party Day | Glasshouse – New Wave & Post-Punk Reviews - newwavepostpunkreviews.wordpress.com

Vijf jongens uit Londen, die onder de naam Passion Puppets slechts één album en enkele singles hebben uitgebracht. Er zijn ook geen andere bandjes uit ontstaan, dus dit was het. En het is lang niet slecht, er zitten best aardige nummers tussen. Qua stijl bevinden ze zich redelijk op het terrein van Duran Duran. Mogelijk heeft het ze tevens de das om gedaan. Toch denk ik dat liefhebbers van die band zich hier best aan kunnen wagen.

Heel mooi hoe op dit album minimal synth wordt gecombineerd met akoestische gitaar. Dan weer is het vnl. synth, dan weer een combi en dan weer vnl. akoestische gitaar. De nummers zijn zwaarmoedig, maar fris door de originaliteit die ze uitstralen. Fitzgerald is ook een dichter die zijn teksten soms als het ware opleest op de muziek, denk hierbij aan Anne Clark. Alleen doet hij niet alleen dat, maar hij zingt ook, waardoor het minder eentonig wordt dan genoemde dame. Zo ook is de muziek afwisselender dan Anne Clark.
Niet geheel verbazingwekkend dat beide zijn begonnen op het zelfde label Red Flame. Fitzgerald heeft ook een aandeel in keyboards op The Sitting Room. Bij de akoestische nummers met zang moet ik soms aan Bowie denken, zeer positief gegeven.

Ongelofelijk dat er op dit album nog niet is gestemd (zelf stem ik helemaal niet), want het is er toch eentje die velen enorm zullen waarderen. Dit is een echte aanrader!

Deze meneer heeft nog 4 albums die (op dit moment) niet op mume staan. Ik ken daarvan 'Drifting Towards Violence', een album waarop het akoestische werk meer naar voren komt.

Grappig dat hier punk van is gemaakt als genre. Ik weet zeker dat ik het zo niet heb toegevoegd. Dit vind ik echt geen punk (het benadert nog eerder pop). 'Dream Sequence 1' is zelfs een erg lieflijk liedje. Ik heb, net als Mjuman, wat moeite met dat ijle stemmetje. Wat wel lekker klinkt is hoe ze in voornoemde nummer zingt "my naked body...". Ik word er bijna opgewonden van.
Verder vind ik het gewoon allemaal wat teveel uptempo huppelnummertjes of wat meer downtempo gezeur, wat door dat stemmetje nog extra wordt benadrukt. Grofweg gezegd vind ik het eigenlijk een saaie inhoudloze plaat.
Ik doe hem dan ook weg. (5 euro excl verzending)

Edit: 'Mr. X' is wel een heel behoorlijk nummer. Als het hele album in die sound en van die kwaliteit was geweest was dit een new wave klassieker geweest. Geldt ook wel voor 'Judgement Day', wat ze beter instrumentaal hadden kunnen houden. Met de laatste 2 nummers (van het originele album) gaan ze dus eigenlijk pas de goede kant op.

Vooruit, om die reden toch 2,5 ***

Zalige dansbare new wave plaat, denk een beetje richting Medium Medium en je komt redelijk in de buurt. Een echte aanrader voor degenen die van new wave met een funky inslag houden. Inclusief freaky sax, arty gitaarrifjes en vette baslijnen.

Typisch zo'n slechte plaat dat je, mocht je hem ooit op vinyl willen, er geen slecht exemplaar van zal vinden. Ze zijn allemaal hooguit een paar keer gedraaid. Of je vindt een mishandeld exemplaar van een vorige eigenaar die zwaar teleurgesteld zijn plaat heeft gemolesteerd.
Glory of Love tijdloos? Dat was het zeker in de jaren 80, maar nu niet meer hoor. De houdbaarheidsdatum van dat nummer is voor mij in elk geval al een hele poos verstreken.

Als platenverkoper krijg ik duizenden platen in handen en ik luister altijd wel tenminste een stukje dus leer veel muziek kennen op die manier. Zo ook kreeg ik deze al een poos geleden in handen. Ik vond het wel lekker klinken en, al kende ik de naam niet, bleek dat ik toch al muziek kende van deze man (die dus van Thin Lizzy blijkt te zijn en ik herkende de singles van dit album). Nu, enige tijd later, kwam ik de plaat weer tegen en heb ik hem opnieuw opgezet. Er staat toch wel erg fijne muziek op deze plaat, die medegeproduceerd is door Midge Ure, wat je ook wel goed kan horen hier en daar. Verder doen o.a. ook Mark Knopfler en Huey Lewis mee op dit album.

Hierbij is deze plaat uit de bakken bestemd voor de verkoop gehaald om een plaats te gaan krijgen in mijn eigen platenkast. Ik vind het gewoon te leuke muziek om de LP weg te doen.

Ik kende alleen maar de ruige rauwe PJ. Ik heb deze zojuist voor het eerst gehoord en ben zwaar onder de indruk. Zo anders dan wat ik van haar kende, des te meer verrast ben ik. Het is allemaal, zoals hierboven eigenlijk ook al wordt gezegd, anders dan anders: geen voor de handliggende composities e.d., geen standaardformule, geen standaard stemgebruik. Het is van een verbijsterend artistiek en kunstzinnig nivo en tegelijkertijd vol emotie. Ik ga hem nog een keer draaien... ik ben ineens PJ fan geloof ik... Als ik deze eerder had gehoord, weet ik nu al dat hij in mijn top 10 van 2007 had gestaan.

Ik had hier graag ook enthousiast over geweest maar ben het niet. Ik vind het een vrij eentonig album. Heb eens even laten bezinken hoe dat nou komt. Uiteraard spelen er meerdere factoren. Ten eerste de drums: ik vind ze, zeker in de eerste nummers, nogal saai hetzelfde doordreunen. Dat gecombineerd met de overdichtgetimmerde sound en de zanger die af en toe richting Iron Maiden neigt te gaan maakt dat het lijkt alsof er een brij van nummers achterelkaar worden afgeraffeld.
Met Judgement komt hier even verandering in. Ik voel zowaar spanning en hoor nuances. Het swingt als Slippery People (Talking Heads) door de bas en drum combi.
In Chains gaan ze wat meer de electronische kant op en huppekee, de drummer gaat weer precies hetzelfde ritme slaan als in de eerste 2 nummers waardoor ik me er aan ga ergeren, want hij weet blijkbaar niet wat variëren is. Als ik me eenmaal ergens aan ga storen dan maakt het nog weinig uit wat er allemaal omheen zit. In Celebration doet hij het nog eens een keer. De beste man heeft blijkbaar alleen een snare en een bassdrum en maar 1 drumtechniek.
Misschien wel het allerbeste nummer van de hele plaat is het zeer korte Treason. Mogelijk klinkt het zo goed omdat er geen drum in zit. Het is niet meer dan een intro, maar had best uitgebouwd mogen worden tot een mooi nummer. Gelukkig wordt het opgevolgd door Reward, één van de betere nummers van het album. Hier wordt toch echt wel een lekkere sound neergezet en de stem van de zanger komt goed uit de verf, ook al zit er absoluut geen variatie in de melodie, het is meeslepend.
Het viel me op dat ik op Burning Down een groot gedeelte van Do You Wanna Hold Me van Bow Wow Wow mee kan zingen: Children I wanna warn ya Whohoho, Cause I've been to California whohoho Verder overigens een heel ander nummer, maar niks schokkends.

Al met al i.v.m. de saaie drummer en teveel hardrockachtige zang pik ik liever 3 nummers uit dit album om op een verzamelaartje te zetten (of in de playlist), zodat het goede niet verziekt wordt door de rotte appels er omheen. Ik neem hiervan in elk geval Judgement, Treason en Reward mee. Daar kunnen best evt. nog 1 of 2 nummers bij komen, zolang de eentonigheid maar voldoende van elkaar gescheiden blijft. Her en der verspreid een nummer is vast goed te doen.

In tegenstelling tot het album dat hierna komt is dit nog pure post-punk/goth muziek.
Het album opent met Isabel, dat bij de eerste luisterbeurt al direct klinkt al een klassieker: melodieus en catchy. Het hoge basspel doet sterk denken aan Peter Hook.
Geen saaie zelfde drums op elk nummer zoals bij het tweede album (The First Flower niet meegeteld, is eigenlijk een EP), maar afwisseling. Het album bevat alle ingrediënten die je van een post-punk plaat kan verwachten. We komen lekker basspel tegen o.a. met flanger-effect, galmende zang en lekker gitaarspel. De boel is nog niet overdreven dichtgetimmerd zoals op het volgende album, waardoor we ruimte krijgen om elk instrument afzonderlijk te horen en er geen brij ontstaat.

Zoals mijn voorganger hier al zei is dit er één die je zeker gehoord moet hebben. Ik heb het dan tenminste over track 1 t/m 8. Heb nu een mp3 uitvoering zonder de rest, maar de cd gaat er snel aankomen.

Mooie dromerige post-punk met shoegaze elementen, een fijne donkere zangstem en prachtige melodieën. Ik kan alleen maar zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben van dit nieuwe album van het Zweedse Principe Valiente. Meer nog dan hun debuut uit 2011. Om even te vergelijken met een grote naam in het genre: gisteren hoorde ik de nieuwe Echo & The Bunnymen en die steekt maar bleekjes af vergeleken deze plaat.

Laat je overtuigen en luister hier.