stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Getypt in De album Top 100 van...

Sonic Youth is nu eenmaal de band die ik het meest draai en dit vind ik hun beste plaat (Daydream Nation heeft die titel definitief moeten inleveren):
- 10 nummers zonder één dip;
- Slanke speelduur van 37:19;
- drummer Steve Shelley die op voorganger EVOL de niet echt vooruit te branden Bob Bert afloste is hier helemaal "geland" en is de perfecte drummer voor deze band;
- die verder klinkt alsof ze met hun vingers in het stopcontact vastzitten, zo elektrisch geladen klinkt deze plaat;
- Zang van Thurston, Kim en Lee, Thurston en Kim zelfs in romantisch liefdesduet (Kotton Krown), wat niet vaak gebeurde en na 2011 al helemaal niet meer;
- Analoge opnamen waarin de gitaren heel mooi tot hun recht komen: ze hebben dezelfde gouden gloed als het artwork;
- het intrigerende artwork;
- een ontzettend gave bonustrack, dat ook het enige nummer is dat ik überhaupt helemaal mee kan rappen, speciaal voor jullie één coupletje dan:

One two, one two, one two titty
I know every nook and cranny in New York City
We're Ciccone and that's enough
I'm the Royal Tuff Titty and you gotta taste my love
Taste my love
Yeah

De brug tussen hun eerste (nowave/noise/southerngotic) en tweede (indierock, MTV) periode. Bad Moon Rising en EVOL zijn ook 5*-platen, maar ik vind ze wel iets te traag. Het tempo op Sister is flink opgekrikt, met als gevolg hyperkinetische en telkens ontwikkelende nummers als (I Got a) Catholic Block, Stereo Sanctity, Pacific Coast Highway en White Cross. Wat ik aan die nummers zo tof vind, is dat binnen zo'n nummer eenzelfde stukje niet snel terugkeert maar dat ze toch volkomen logisch, als een "liedje" en "af" klinken. Deze vier nummers zijn voor mij de kapstok van Sister, de andere nummers zijn hieraan opgehangen: de intrigerende opener Schizophrenia met zang van Thurston én Kim (maar niet tegelijk), het ambient Beauty Lies In the Eye, het poppy Tuff Gnarl, het malende Pacific Coast Highway en het trippy Cotton Crown.

Dé plaat van de band die speciaal is opgericht om exclusief voor mij muziek te maken (toch? dat moet bijna wel), mogelijk ook de plaat die ik het vaakst heb gedraaid, een plaat waarop ik nooit ga zijn uitgeluisterd- en daarom is het nu afgelopen.

Aangekruist als favoriet:
1. Stereo Sanctity
2. White Cross
3. Pipeline / Kill Time

stem geplaatst

Geschreven in De album Top 100 van...:

Nog steeds staat deze plaat fier overeind, knap voor een band zonder grote naam & faam (buiten mijn huis dan, alleen in zeer beperkte kring) zich door de jaren overeind houdt tussen de grote(re) namen. Op de één of andere manier zie ik nog altijd voor me hoe ik deze CD had gekocht: bij de Plaatboef in leiden. De hoes intrigeerde me, in het pre-internettijdperk kon je niet weten dat deze was geleend van een klassieke LP. In de winkel met en groot vraagteken boven mijn hoofd zitten luisteren: dit ging wel wat verder dan de grungebands uit die tijd, het klonk "academischer", moeilijker, meer uitdagend op een Sonic Youth-manier (ik was me toen flink aan het vastbijten in de platen van die band). Uitgebreide, goed geschreven liner notes van 'Dustin the Roadie' en ene 'Brent Claude' op de hoes, met een quote uit een Billie Holiday-nummer. Alsof er nog een hele wereld die ontsloten kan worden achter deze muziek zat. Vervolgens gekocht, en lopend door de zon de Koornbrug over, met het idee dat ik zojuist en nieuw muzikaal level had geunlocked, ik twee vrienden tegenkwam en we bij Meneer Jansen biertjes gingen drinken. Aangeschoten thuisgekomen, de CD 1000 keer gedraaid, en nooit meer uit de grip van deze band gekomen, die een oeuvre zonder missers heeft gemaakt. Metr New Plastic Ideas als hoogtepunt.

Aangekruist als favoriet:
1. All Souls Day
2. Envelope

Gechreven in De album Top 100 van...:

In 1993 had Robert Pollard het zo zwaar. Met Guided By Voices had hij al een aantal platen gemaakt die tot helemaal niks leidden. Hij wilde rockster zijn, maar kon niet ontsnappen aan zijn baan als basisschooldocent en werd geacht familieman te spelen. Pollard zou Pollard niet zijn als hij niet een koffers cassettebandjes vol song-ideeën had liggen, die hij in zijn spaarzame vrije tijd met zijn drankvriendjes in de garage op 4-track had opgenomen. In plaats van die ideeën uit te werken en 'netjes' op te nemen, wat tot dan toe dus tot niks nakkes nada had geleid, koos hij ervoor deze spontane, ruwe opnamen direct op plaat te zetten met als resultaat deze fantastische collage van liedjes en liedjesfragmenten. Pop, psychedelica, progrock en punk (de vier P's) zijn gemixt tot soms mooie en soms eigenaardige liedjes met een enorme gun- en verslavingsfactor.

Tot ieders verbazing en niet in de laatste plaats van Robert Pollard zelf werd deze plaat gigantisch opgepakt en een kleine hype. Dit leidde tot het einde van zijn basisschooldocentcarrière en huwelijk en tot een halve drankverslaving, maar ook tot een eindeloze reeks GVB-platen die tot op de dag van vandaag niet meer is gestagneerd en, hoewel de magie van deze plaat niet vaak meer werd benaderd, nog steeds van hele behoorlijke kwaliteit is en waarop door mannen van gevorderde leeftijd hoorbaar een hoop lol wordt beleefd. Zo wil je toch oud worden?

Aangekruist als favoriet:
1. Hot Freaks
2. Gold Star For Robot Boy
3. Kicker Of Elves
4. Echos Myron

stem geplaatst

Getypt in De album Top 100 van ...:

Bij deze plaat worden als beschrijving altijd allemaal steekwoorden van stal gehaald: napalm, gevaar, Vietnam, chaos, rellen. Vaak denk ik bij zulke vergelijkingen: het zal wel, maar bij deze plaat klopt het helemaal: deze plaat klinkt, 55 (OMG WTF) jaar na dato, nog steeds bloedjelink. Er zit een ontzettende opruiende sfeer in, muziek om bij te rellen!
Down On the Street opent met een krolse UH! en is lekker van de straat, maar dan ook nog dicht op de vuile straatstenen. Op Loose zingt Iggy dat hij 'm er diep instopt omdat hij los rondloopt, dus moeders hou je dochters thuis. T.V. Eye staat ook weer bol van de hitsigheid, Het broeierige en uitgesponnen Dirt is nihilistisch tot op het bot: "I've been hurt, but I don't care". En "Do you feel it when you touch me?" zingt Iggy zó dat het klinkt als "Do you feel it when you cut me?".
Kant B gaat all-out: de riff van 1970 geeft mij het ultieme "slopuh!"-gevoel. Hier komt voor het eerst de freejazzsax erin: een gouden toevoeging. Iggy voelt zich heel erg goed (staat stijf van van alles) en dat mogen we weten! Diezelfde saxofonist (Steve Mackay) wordt gelijk aan het begin van het titelnummer aangespoord om 'm nog eens extra van jetje te geven, wat hij ook behoorlijk doet! Als een James Brown-nummer stoomt dit door het gekkenhuis in. L.A. Blues is het ultieme einde van deze plaat: ontaarden in chaos, maar wát een lekkere chaos. De tekst in dit nummer volgens genius.com: "(Random unintelligible screaming)"

Met 36 minuten een heerlijke plaat om vaak op te leggen als je even wat stoom moet afblazen.

Aangekruist als favoriet:
1. 1970
2. Fun House

Geschreven in De album Top 100 van...:

Lou Barlow was (en tegenwordig weer is) de bassist van Dinosaur Jr. Nadat hij in 1980 met veel drama uit die band vertrok (waarop J. Mascis waarschijnlijk reageerde met iets als "yeah... whatever man...), begon hij met maatjes Eric Gaffney en Jason Loewenstein lo-fi opnamen te maken onder de noemer Sebadoh.

Als songschrijver én als zanger sla ik Lou Barlow hoger aan dan J. Mascis en dat is dan ook de reden dat dit magnum opus van Sebadoh vééél hoger dan het moederschip staat. Hij is één van mijn helden door een anti-held te zijn. Een andere reden voor de hoge score van deze plaat is dat tweede zanger/songwriter Jason Loewenstein op Bakesale boven zichzelf uitstijgt. Op andere platen staat hij wat in de schaduw van Barlow, maar hier minstens op gelijke grote hoogte.

De 15 korte liedjes (totale speelduur 42 minuten), afwisselend van Barlow en Loewenstein dus, zijn allemaal diamantjes. Behoorlijk poppy, en heel gevarieerd. Het steekt allemaal behoorlijk slim in elkaar met niet al te hand liggende songstructuren, zonder dat het heel ingewikkeld wordt. License to Confuse, Magnet's Coil, Skull en Rebound zijn allemaal korte felle indierockertjes van de hand van Barlow en tot op de dag van vandaag live-favorieten. Careful, Not Too Amused, Dramamine: wat dieper snijdende numemrs van Loewenstein. En zie het maar ens droog te houden bij tearjerkers als Not a Friend, Mystery Man en Together and Alone.
Het lofigeluid van de begindagen is hier ingeruild voor een soort mid-fi die de muziek heel goed staat.

Aangekruist als favoriet:
1. Skull
2. Together or Alone
3. Not Too Amused

Geschreven in De album Top 100 van...:

Loveless: Ik ben volgens mij ooit begonnen met 4*, daarna 4.5, nu 5*, dus op basis van interpolatie is hij nog steeds stijgende. Dit is toch wel zo'n heerlijke plaat om in rond te zwemmen. Laverend tussen meer en minder abstract is er een ongelooflijke rijkdom aan sferen en geluiden. Het schijnt toch echt allemaal met gitaren te zijn gedaan, maar ik hoor (of denk te horen): fluiten, mellotrons, keyboards en strijkinstrumenten. Ja, een geestverruimende plaat! Druggy, mellow en ook heel zwoel en sexy.

Van start met Only Shallow. Éen massieve gitaarbrok en je laten meevoeren op de deining van het nummer.
Loomer is als een zonnesteek. Vaag en een tikje eng, je bent niet helemaal jezelf. Maar de engelenstem van Bilinda Butcher (op haar had (heb?) ik een giga-crush!) is geruststellend.
Touched - door dit tussenstukje.
To Here Knows When is het meest abstracte nummer, het is bijna berucht. De "gateway" tot deze plaat. Fladdert rond als een vlinder rond een lamp, dan weer wat meer en dan weer wat minder binnen focus. Ik vind het een kunstwerk, en het beste nummer.
Als contrast direct hierna de meest "poppy" song: When You Sleep. Spijkerharde gitaren en een slimme popsong. Deze zou ik wel eens gecoverd willen horen door Dinosaur Jr.
Statig schrijdt I Only Said voort, het gitaarmotiefje tot bijna gekmakend herhaald, ik moet me er aan overgeven als een konijn dat in de koplampen blijft kijken.
Die plechtige sfeer wordt nog even vastgehouden in Come In Alone, dat een ontroerende melodie heeft.
Sometimes kan ik bijna niet meer horen zonder het nachtelijke Tokyo uit Lost In Translation voor me te zien. Het geeft niet, want het is bijna uncanny hoe goed dat bij elkaar past. Dit nummer is perfectie.
Blown a Wish is luchtig en bubbly. Een lente-windvlaagje, heerlijk.
De gitaren in What I Want zijn weer onaards geil. Zei ik dat When You Sleep het meest poppy nummer was? Het zou ook deze kunnen zijn.
Soon is een uitnodiging tot een vervolg dat er niet meer kwam, of in elk geval niet snel. Dit nummer reikt de hand uit naar mogelijke toekomsten.

Aangekruist als favoriet:
1. To Here Knows When
2. Sometimes
3. When You Sleep

stem geplaatst