stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...:

Sleazy, groezelige en claustrofobische grotestadsrock. Een zanger die klinkt alsof hij gorgelt met scheermesjes. Twee bassen, één om alles dicht te plamuren en één om iets wat melodie zou kunnen zijn aan te brengen. Een gitaar die er doorheen hakt, en soms wat zwoele keyboards. Dat is de formule van Girls Against Boys die in de jaren 90 met hun plaat House Of GVSB even heel groot dreigden te worden, toen elk platenmaatschappijtje op zoek was naar de volgende Nirvana. Het platenmaatschappijtje in kwestie (Geffen) was natuurlijk weer eens veel te laat want de band had vóór die doorbraakplaat al haar beste werk gemaakt met Venus Luxure N°1 Baby en dit Cruise Yourself, en eenmaal geland in het grote geld kwam men met het vreselijke Freak*On*Ica op de proppen, een geforceerde poging tot hipheid (triphop). Schoenmaker blijf bij je leest en die leest was op deze plaat het scherpst. Op Rateyourmusic krijgt dit de volgende tags: dark, rhythmic, heavy, male vocalist, drugs, nocturnal, sexual, dense, mysterious, cryptic, noisy, sombre, existential, hedonistic, energetic, aggressive, psychedelic, melodic, misanthropic, atmospheric, surreal, eclectic, dissonant, ominous.
Nou, dat dekt de lading wel aardig.

Aangekruist als favoriet:
1. Kill the Sexplayer
2. I Don't Got a Place
3. Psychic Know-How

Geschreven in de album top 100 van...:

Schuimbekkende gitaarplaat van de herriemakers uit Austin, Texas die hun ziedende post-hardcore voorzien van een fikse portie southern gotic. De plaat begint nog ingehouden met het intro en het intro van Mistakes & Regrets maar daarna wordt het gas voorlopig vol ingeduwd. Is dat de hele tijd dan zo? Nee, de nummers hebben vele wendingen, er zijn ook hele sfeervolle passages en soms denk ik zelfs dat Smashing Pumpkins-fans met een open geest hier iets mee zouden moeten kunnen, maar soms is het ook heel Sonic Youthiaans.
Dit is zo'n band die live de neiging had om aan het eind van het optreden alles te slopen. Daar kan je wat van vinden maar het past wel aan de "alles moet kapot" attitude van de muziek! Zelf denk ik dan altijd aan het grapje van Urbanus: "wij hadden vroeger een hond die is overleden bij een goocheltruc die je maar één keer kunt doen".

Aangekruist als favoriet:
1. Totally Natural dus
2. Mistakes & Regrets
3. Aged Dolls

Geschreven in de album top 100 van...

Groot fan van Miss Simone, maar zij is nog van de generatie die platen maakte met singles aangevuld met fillers. ...Sings the Blues is haar plaat die ik over de volle breedte het sterkst vind: geen nummers die er met kop en schouders bovenuit steken (haar bekendste vind je op andere platen) maar constante (hoge) kwaliteit. Het was moeilijk om de drie beste nummers te vinden want het ontloopt elkaar allemaal niet veel! De muziek heeft als de basis blues, maar ook soul en gospel komen langs. De teksten bestrijken alles tussen activisme (Simone was een prominent en uitgesproken lid van de burgerrechtenbeweging), liefde en sex:

(reactie op ander bericht)


Komt in de buurt, maar op dit album staat nog wel meer hitsigheid over gevulde suikerpotjes: In the Dark en Do I Move You? zijn ook erg klam.

Aangekruist als favoriet:
1. In the Dark
2. Backlash Blues
3. Real Real

Getypt in de top 100 van...:

In 2000 verraste het tot dan toe heel door-de-weekse Zweedse emobandje Fireside met een plaat waarop ze zichzelf ver overtroffen. Elite is meer een ingenieuze gitaarplaat in de lijn van hun Noorse buren Motorpsycho (circa Blissard, Angels and Daemons At Play en Trust Us, kenners weten we nu genoeg). Ingenieuze rocknummers, waarvoor soms de tijd wordt genomen, gelardeerd met blaaspartijen (zoals het mooie einde van prijsnummer Thing On a String), toetsen, straatgeluiden, en een hele fijne melancholieke sfeer.

Aangekruist als favoriet:
1. Thing On a Spring
2. Elite

Geschreven in de album top 100 van...:

Megalomaan, megalomaner, megalomaanst, Ye. In 2010 probeerde ik net als veel mensen op Kanye te haten, maar dat lukte niet want hij had zo'n toffe over the top plaat gemaakt. Anno 2025 gaat dat haten makkelijker, al is het meer medelijden. Ik hoop voor deze man dat hij ooit weer op het goede spoor komt.

Wat een creativiteit nog hier! Precies de goede dosis gekte om de nummers alle kanten op te laten gaan maar ze niet te laten ontsporen, en een rode draad in de plaat te houden. Verder weet ik niet zo veel toevoegen aan de 68 pagina's berichten die al op de albumpagina staan, behalve dat ik het volkomen begrijp als je dit helemaal waardeloos vind. Het is wel een alles-of-nietsplaat. Oja en die cameo's.... op mijn favoriete nummer All Of the Lights doen mee: Rihanna, Alicia Keys, Alvin Fields (huh?), Charlie Wilson (wie?), Drake, Elly Jackson (uh-huh), Elton John (als iemand me kan vertellen waar zijn bijdrage zit verstopt hou ik me warm aanbevolen), Fergie, John Legend, Ken Lewis (waar zouden we zijn zonder Kim Lewis), Kid Cudi, Ryan Leslie (of course) en Tony Williams (zal).

Aangekruist als favoriet:
1. All Of the Lights
2. Monster
3. Runaway

Geschreven in de top 100 van...:

Ook weer een voorbeeld van een onder-de-radarplaat die wel dusdanig veel indruk maakte dat ik hem ben blijven draaien, en deze lijst haalde. De liedjes die hierop staan zijn gewoon heel sterk, en ook afwisseling weer blijkt de sleutel om deze lijst te halen: elk liedje eigen smoel. Ales tussen woeste gitaarfeedbacknummers en pianoballads. Mijn favoriet bevindt zich in die laatste categorie: de haunting ballad Bad Dream/Halford's Beat Suite. altijd kippenvel en prikkende ogen bij dit oprechte huzarenstukje.

Aangekruist als favoriet:
1. Bad Dream / Halford's Beat Suite
2. Taste

Geschreven in de top 100 van...:

Om is het duo Al Cisneros (o.a. Sleep) en Emil Amos (o.a. Grails) die met hun respectievelijk bas en drum bezwerende nummers maken die doorgaans in het genre "stoner" worden geplaatst. Nu ben ik zo nuchter als een kalf maar ik vind dit toch wel heel lekker hoor! Op Advaitic Songs (wikipedia: "Dvaita betekent dualiteit en de letter 'a' geeft in het Sanskriet een ontkenning aan. Daarom is advaita dus letterlijk 'niet dualiteit', in normaal Nederlands non-dualiteit") zijn allerlei andere instrumenten zoals cello, fluit, tabla en viool aan hun geluid toegevoegd en het resultaat is een verrassend mooie subtiele plaat vol gewijde sferen die je prima in combinatie met wierook zou kunnen gebruiken als begeleiding voor een doopritueel in de koptische kerk ofzo. En zoals ik dus al bij de plaat schreef: echt iedereen die ik dit laat luisteren vind het goed, dus ga dit vooral ontdekken!

Aangekruist als favoriet:
1. State of Non-Return
2. Gethsemane

Geschreven in de album top 100 van...

Jessica Moss is de violiste van onder andere A Silver Mt. Zion maar maakt ook mooie solo-platen. Entanglement springt daar voor mij bovenuit. Waar haar andere platen een redelijk omkaderde modern-klassieke basis hebben die je wel meer hoort op het Constellation-label, bouwt zij op Entanglement een kathedraal met gestapelde vioolpartijen, samplers en stemmen. De track Particles, die de hele A-kant van de plaat in beslag neemt, is waanzinnig indrukwekkend. Koud en warm tegelijk. Het begint met een paar elementaire deeltjes die in de centrifuge worden gegooid, waarna de botsingen resulteren in steeds rijkere klanken, die weer wegsterven als de energie op is. Maar dan gaat een hogere macht zich ermee bemoeien: stemmen stapelen zich tot een koor, waarna de track een bijna religieuze lading krijgt. Aan het einde zit ik devoot op mijn knieën terwijl mijn ogen in het licht kijken dat door het raam de donkere kamer instroomt. Inderdaad, zoals op de hoes. Het nummer Fractals is gevierendeeld en klinkt inderdaad als een patroon dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in] dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in] dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in]. Het zou een eeuwigdurende compositie kunnen zijn ware het niet dat zij wordt beperkt door de speelduur van een geluidsdrager.

Aangekruist als favoriet:
1. Particles
2. Fractals (Truth 4)

Getypt in de top 100 van...:

Nederlands oudste en beste band, het instituut dat The Ex heet maar laat ze dat maar niet horen want ze zijn heel gewoon gebleven. Al 45 jaar schrapen, krassen en hameren ze op hun gitaren als ambachtslieden. Hun geluid is nergens mee te vergelijken en helemaal van hunzelf. Gitaren worden gebruikt als ritme- en percussieinstrumenten en met Katrin Bornefeld hebben ze een werelddrummer binnen hun gelederen. Met haar galopperende ritmes stuwt ze de boel omhoog en omhoog en je zult haar nooit betrappen op het spelen van een ordinaire 4/4 maat.

Aural Guerilla vind ik de beste plaat in hun eerste periode met zanger G(eiten). W(ollen). Sok, een humorloos heerschap die messcherpe teksten over de muziek declameert die al woke waren voordat dat überhaupt bestond, laat staan dat het hip was. En onderschat niet de invloed van de DIY-factor van deze band die van invloed was op mensen als Ian MacKaye, Steve Albini en de Sonic Joetjes.

Aangekruist als favoriet:
1. A Motorbike in Africa
2. De rest

stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...

Glorieuze gitaarplaat die de wereld opende voor vele navolgelingen, die meestal niet over het melodische en compositorische vernuft van J. Mascis beschikten. Het startschot voor de gouden jaren van de Amerikaanse indierock.

J. Heeft een achilleshiel in het niet goed kunnen doseren van zijn gitaarsolo's maar dat valt binnen de vroege platen nog alleszins binnen de perken. Dit zijn gewoon acht heel ingeneus in je hoofd plakkende popliedjes vol drive, mooie wendingen, tempowisseling, verstopt onder veel distortion en andere gitaareffecten. Poledo is een vroege tapecollage van bassist Lou Barlow, die deze creatieve hobby later veelvuldig op zijn soloplaten zou etaleren. Geinig is de bonuscover van The Cure's Just Like Heaven waarbij ik nog altijd verschrikt maar mijn platenspeler kijk als hij abrupt wordt afgebroken (de tape was op en er was geen budget voor meer. Deze mensen leefden van de hand in de tand...).

Aangekruist als favoriet:
1. The Lung
2. Sludgefeast
3. Little Fury Things

Getypt in de album top 100 van...

Bij hoge uitzondering een verzamel-LP, want Sun Ra is een geval apart. Hij is naar eigen zeggen afkomstig van Saturnus (maar daarover zijn de meningen verdeeld) en naar de aarde gezonden om de mensen te educaten met muziek. Dit heeft in elk geval een enorm grote werkethiek opgeleverd en samen met zijn Arkestra (met in de gelederen saxofonist Marshall Allen die binnenkort op 100-jarige leeftijd zijn solodebuut zal uitbrengen!) heeft hij een gigantische discografie nagelaten, waar ik bijna helemaal doorheen ben geploegd. Bijna, want niemand schijnt een volledig overzicht van deze discografie te hebben omdat allerlei albums in gelimiteerde en handgemaakte oplagen alleen bij concerten werden verkocht, allerlei singles zijn opgenomen voor de meest wazige labels, onbetrouwbare platenmaatschappijen die muziek releasten achter zijn rug om, en zo nog wat slecht vastgelegde zaken.

Die discografie laveert tussen geweldige composities en ellenlange solo-platen op een moog-synthesizer die volledig bestaan uit bliepjes en bloepjes en elektronische scheetjes. De beste manier om een overzicht te krijgen van zijn werk zijn singlesverzamelaars. Deze collectie geeft een dwarsdoorsnede van zijn meest productieve en bekende periode en je krijgt alles door elkaar: schitterende nummers met volledige band, met en zonder zanger en zangeres, spoken word, exotica, obscurica, de bliepjes en bloepjes maar dan 2 minuten in plaats van 75, het is een geweldig luisterfeest.

Aangekruist als favoriet:
1. Nuclear War
2. Mayan Temple
3. Rocket #9

Geplaatst in de album top 100 van...

De IRL nochtans zeer verlegen en bescheiden heer Jon Spencer veranderd zodra hij een scherpgesneden maatpak heeft aangetrokken, zijn haar eens goed in de gel heeft gezet en een gitaar omhangt in JON SPENCER, de überbronstige megamacho voorman van The Blues Explosion, motherfucker!

Op Orange komt de bluesnoisepunk van het trio na een paar veelbelovende platen tot haar volle recht. Als een stoomwals spelen de heren elk jeugdhonk de vernieling in en roepen dan heel vaak "the Blueees explosion" en "motherfucker". De kracht van Orange zit hem in de verscheidenheid, elk nummer heeft iets eigens, zoals bijvoorbeeld: de blaxploitation-violen in Bellbottoms, de thereminsolo in Dang (motherfucker), stoffig orgeltje (very rare), yeahyeahyeah-koortje (Blues X Man), een expliciete tekst over neuken (Full Grown) en de op dat moment zeer hete Beck ca. 'Loser' die aan het einde van Flavor opbelt om een stukje via de telefoon in te rappen.. En los van al die toeters zijn de liedjes ook gewoon heel sterk. Muziek voor een ouderwets ruige stapavond, moederneukers!

Aangekruist als favoriet:
1. Flavor (feat. Beck)
2. Bellbottoms
3. Sweat

stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...

En daar is de volgende Velvet al. John Cale duikt wel vaker op in deze lijst, we zagen hem al als producer en wellicht zien we hem nog een keer terug. Dit is mijn favoriete soloplaat van hem. Een koude poolwind waait op deze plaat, deze zet je zeker niet op om de visite te behagen maar meer om ze huiswaarts te bewegen. Maar het is meer de productie dan de nummers zelf, die op latere live-uitvoeringen een stuk warmer klinken. Ik vind het mooi dat de productie bijdraagt aan de grimmigheid. Cale was hier in zijn privé-leven ver heen en dat klinkt door. en Cale zou Cale niet zijn als er niet een paar hele academische verkenningen tussen de gewone "plebs"-nummers zouden staan. Wat het concept is van Sanctus ben ik nog steeds niet achter, waardoor dit huiveringwekkende stuk blijft intrigeren. Spoken word, doedelzakken, er is genoeg variatie.
(I Keep a) Close Watch is hier de klassieker.

Aangekruist als favoriet:
1. Close Watch
2. Taking Your Life in Your Hands
3. Chinese Envoy

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Getypt in de top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


Dit schreef ik in 2006. Anno 2025 kan ik daar aan toevoegen dat deze plaat nog steeds een constante is. Ze is zo gevarieerd als dat maar mogelijk is binnen dit genre, elk nummer is goed en ik vind dat Kat Bjelland hier écht een onderschatte vocale prestatie levert. Ze gaat van lieflijke, ijle zang naar gegrunte reutels en alles daartussen. Op youtube zijn geïsoleerde vocal tracks te vinden en bij sommige denk ik dat ze zijn gebruikt voor The Exorcist: ze klinkt af en toe behoorlijk psychotisch (helaas gaat het haar in haar leven ook psychisch niet voor de wind en dat is ook de reden dat we niks meer van haar horen).

De hoes is en ultiem voorbeeld van de jaren 90-trend om poppen (al dan niet mishandeld en/of anatomisch correct) op platenhoezen af te beelden.

Aangekruist als favoriet:
1. Bruise Violet
2. Handsome & Gretel
3. Real eyes

Getypt in de album top 100 van...

In de categorie "ik snap niet waarom niet veel meer mensen dit kennen". Waarom heeft Kid A 2312 stemmen en Cold House 70? Want dat is altijd wat ik denk: dat fans van die plaat hier echt wel wat mee zouden moeten kunnen. Gevoel van vervreemding? Check. Ratelende maar gedempte beats? Check. Neuzelzanger? Check.

Okee, misschien komt het omdat Cold House wel heel erg in de verstikkende sfeer blijft hangen. Weinig hoop en lucht te vinden hier, het klink allemaal heel erg begin januari: het leuke deel van de winter ligt achter je, de lente is nog heel ver weg, alle licht is verdwenen, je hebt geen geld voor een trip naar de zon, en de verwarming is kapot.

Maar het is ook prachtig: je kan je in jezelf opsluiten om eens geconcentreerd te luisteren. De productie is rijk en helder. De aanvulling van de abstracte hiphoppers van cLOUDDEAD op een aantal nummer werken echt heel erg goed. Het enige wat ik op Cold House heb aan te merken is dat hij een beetje frontloaded is: naar het einde toe wordt het wat te eenvormig.

Aangekruist als favoriet:
1. They Removed All Trace That Anything Had Ever Happened Here
2. Branches Bare (feat. cLOUDDEAD)
3. You Show No Emotion at All

Geschreven in de album top 100 van...

Een Rolling Stones-fan ben ik zeker niet, ik ben er zo eentje die alleen de hoogtijdagen van eind jaren 60 en begin jaren 70 kan waarderen. Exile On Main St. heb ik altijd een geweldige plaat gevonden, één die ook los lijkt te staan van de rest. Het klinkt alsof een losvaste club mensen onder bij nacht en ontij en onder het het genot van veel alcohol en heel veel geestverruimende middelen een plaat heeft gemaakt in de spookachtige ruimten van een aftands Frans kasteel. Oh wacht, dat was ook echt zo! Exile is muf en zweterig en na afloop voel ik me altijd een beetje vies. Al die geweldige muziek, van rock naar blues naar gospel naar country, blijft aan je plakken tot je volgende douchebeurt.

Ik heb een zwak voor dubbel-elpees van de wat rommeliger soort en Exile is daar een prima voorbeeld van: niet alles is even hoogstaand maar alles is wel tof om naar te luisteren. Soms heb je wat minder hoogstaande nummers nodig om als luisteraar bij te komen en om de echte knallers nog beter te laten uitkomen en dat werkt hier heel goed.

Aangekruist als favoriet:
1. Shake Your Hips
2. Let it loose
3. Rip This Joint
4. Sweet Black Angel

Getypt in de album top 100 van...

Totale mafklapperband met een geweldige uit vijf platen bestaande discografie. Ze zijn me allemaal even lief maar Acre Thrills heeft nét dat extra. Wat horen we hier? Gebruiker Coma Cat omschrijft het mooi: (reactie op ander bericht)


Een hese, lispelende zanger, cleane gitaren die wat pielen, drums all over the place, nummers die continu over zichzelf struikelen, lukraak lijken te beginnen en eindigen, met horten en stoten voortploegen, het klinkt allemaal niet als een aanbeveling. Na een eerste luisterbeurt heb je iets van "wáár heb ik net naar geluisterd ?!?
Maar tijdens de tweede keer krijgen allerlei weerhaakjes grip op je hersens en na een x aantal keer is het allemaal superlogisch: georganiseerde chaos inderdaad. En superverslavend. En vermoed ik dat dit supervirtuoze muzikanten zijn die hun uiterste best doen om dat te verbergen.

Aangekruist als favoriet:
Het is één grote gedeconstrueerde bende, veel succes met hier een favoriet aanwijzen.

Geschreven in de album top 100 van...

Ooit zag ik Metal Molly, Bettie Serveert en dEUS op één avond in het LVC in Leiden. Metal Molly kende ik toen nog niet en vond ik met kop en schouder de beste van de drie, en ook aan Bettie beleefde ik meer plezier dan aan dEUS. Dat kon je toen nog helemaal niet zeggen en mensen keken me dan ook vies aan toen ik dat waagde. Nou, driemaal raden welke van deze bands we niet gaan tegenkomen in mijn lijst! Hint: het is niet Metal Molly, want die staat hier op nummer 95.

Na die avond zo snel mogelijk deze CD gehaald en wat heb ik doorheen de tijd een plezier van deze aanschaf gehad. Het is de debuutplaat van dit trio en ook de enige goede, want de opvolger (en gelijk de laatste plaat) was een bummer van heb ik jou daar waarop alle magie die hier te horen is volledig is verdwenen.

Dit is zo'n plaat met bijna alleen maar goede liedjes, die nooit verveelt, waar bergen plezier in zit, een knipoog en een lach en een traan. Orange was een (festival)hit van jewelste maar het beste nummer vind ik het alle kanten opstuiterende Poolbell.

Aangekruist als favoriet:
1. Poolbell
2. Small Supernova
3. Orange

Getypt in De top 100 van...

Weinig Engelse muziek in deze lijst merk ik nu, het is vooral een Amerikaans en West-Europees gebeuren. Ik heb gewoon niet zo veel met de UK: van Engelse humor ben ik geen fan, Britpop vind ik overwegend stom en thee met melk is niet te drinken. Nee, de tofste Engelse muziek vind ik van bands die afwijken van het Britpop-idioom. De acts op het Too Pure-label bijvoorbeeld vond ik tof. Of aan the Fall verwante bands, zoals Prolapse. Of cultheld Billy "We Hate the Fuckin' NME" Childish. Ohja en Schotse bands zijn per definitie beter dan Engelse, net als Belgische bands dat zijn dan Nederlandse. Ik ben echt niet te beroerd om dat laatste toe te gaven zo lang hun voetbal zo lachwekkend is.

Stereolab is zo'n Engelse band die volledig haar eigen ding doet. Vooral de eerste periode van die band vind ik erg tof maar na Emperor Tomato Ketchup werden ze me te neuzelig. Transient Random-Noise Bursts With Announcements (heerlijke titel) is het hoogtepunt van die eerste periode. De sound is helemaal tof: motorik-beats onder een Velvet Underground-gitaar en meerdere gierende, massieve orgels die alles compleet dichtplamuren en zang die dichtbij Franse zuchtmeisjesmuziek zit (en dat is niet gek gezien de roots van zangeres Laetitia Sadier die samen met hubby Tim Gane de zang doet, die deels ook in het Frans zijn). 

De nummers lopen uiteen van perfecte 3-minuten popliedjes (Our Trinitone Blast, I'm Going Out Of My Way, Analogue Rock) via het heel erg heerlijk easy-listening achtige Pack Yr Romantic Mind naar de 18 minuten durende monstrositeit Jenny Ondioline. Monotonie tot in extremis en toch verveelt het geen minuut. Trouwens wel het enige nummer waarin de gitaren de orgels overstemmen in plaats van andersom.

Ook erg leuk: de samples van The Conet Project die in Pause zitten verwerkt: mysterieuze stemmen op kortegolfradiostations die alleen maar nummers oplezen en waarvan men vermoedt dat dit in en na de koude oorlog voor spionagedoeleinden werd gebruikt. Erg boeiend om over te lezen, nog creepier om naar te luisteren.

Andere funfact: een Ondioline is een toetsinstrument dat klinkt als een viool, uitgevonden door Georges Jenny.

Aangekruist als favoriet:
1. Jenny Ondioline
2. Crest
3. Pack Yr Romantic Mind 

Getypt in De album top 100 van...

Mijn favoriete rapper? Billy Woods. Zijn soloplaten en zijn samenwerkingen zijn zonder uitzondering goed tot heel goed. Een geheimzinnig persoon: Hij treedt naast zijn optredens niet in de openbaarheid en herkenbare foto's zijn zeldzaam. Hij laat de muziek en zijn intelligente teksten spreken. Het was dan ook moeilijk kiezen uit zijn indrukwekkende oeuvre.

Uiteindelijk vind ik zijn meest recente release toch het meest indrukwekkend. Onder de naam Armand Hammer (een collab met Elucid) had hij al een paar erg toffe platen gemaakt. Maar op We Buy Diabetic Test Strips gaan de heren nog een stapje verder. Abstract, duister, intens. Een productie die druk is maar tegelijk niet te veel op de voorgond treedt, als vanuit een claustrofobische bubbel. Een hoop vervreemding hier, dit klinkt echt als de soundtrack van de tijd waarin we leven. De variantie in de plaat komt van gastartiesten als JPEGMAFIA , EL-P en Moor Mother.

Aangekruist als favoriet:
1. The Gods Must Be Crazy
2. When It Doesn't Start with a Kiss
3. Empire BLVD

Getypt in De album top 100 van...

Ik ga alvast verklappen: The Velvet Underground staat niet in deze lijst. Meerdere bandleden echter wel, te beginnen met de chanteuse met een barre plaat die is geproduceerd door collega-VU'er John Cale.
Taaie kost, maar ook schitterend. De nummers zijn bijna middeleeuwse hymnen, gedragen door het harmonium van Nico, allerlei pionierende electronica en de ijzingwekkende zang. Junkie-wanhoop op een verschroeide postapocalyptische vlakte.

De culminatie van deze plaat is een cover van het Doors-nummer The End, compleet met authentieke doodsreutel. Net als het origineel vind ik het de ene keer schitterend en de andere keer vreselijk, maar altijd fascinerend.

Aangekruist als favoriet:
1. Secret Side
2. Innocent and Vain
3. The End

Getypt in De album top 100 van...

Van dit soort muziek kon ik destijds geen genoeg krijgen. Eredivisie-noiserock van het geesteskind van Steve Austin, voorman en enige constante lid van deze band. De lelijke kanten van de (Amerikaanse) menselijke geest en samenleving komen uitgebreid aan bod op deze plaat en daarmee is dit bepaald geen feestje om te luisteren maar toch ook weer wel, want zoals bij veel van dit soort muziek zit de schoonheid ver onder de oppervlakte verstopt.

Later werd deze band veel meer metal en verloor ik de interesse, hier is het nog meer een mix van metal, sludgy rock, hardore en nog wat meer dingen.

Aangekruist als favoriet:
1. Willpower
2. Sidewinder
3. Promised Land

Getypt in De album top 100 van...

Het enige Franse aan deze plaat is de titel, want Blumfeld kwam uit Hamburg en de zanger met de wel heel erg Duitse naam Jochen Distelmeyer zingt in zijn moerstaal. Maar dat geeft helemaal niets, want Blumfeld heeft me doen inzien dat Duits een hele mooie zangtaal is. Distelmeyer klinkt hier poëtisch en de teksten, voor zo ver te volgen, zijn ook heel goed. Probeer het eens droog te houden bij Draußen Auf Kaution: dat gaat helemaal niet, vooral bij dit weer waarbij de regen horizontaal tegen het fenster klettert. Tiefer ins Alleine sein... De melancholieke muziek helpt ook al niet. Blumfeld maakt mooie indie-pop in de lijn van Pavement (maar strakker), de meer toegankelijke dingen van Sonic Youth (maar veel toegankelijker) en, vooruit, Blur. Verstärker was de hit en kwam regelmatig langs op MTV in de goede tijd. En daar ken ik het ook van, en daar ben ik blij om.

Aangekruist als favoriet:
1. Draußen Auf Kaution
2. Verstärker
3. Superstarfighter

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...:

Na al een aantal noisy lofi-albums gemaakt te hebben kwam U.S. Girls (het alias van Meghan Remy) in 2015 opeens met het mooi geproduceerde Half Free op de proppen. Op het 4AD-label, waar het geluid ook helemaal bij past.
Zodra ik deze plaat leerde kennen was ik geïntrigeerd: een aparte (wellicht voor sommigen irritante) stem, ongebruikelijke melodieën en popsongs met flarden dub, psychedelica, electro en 60ies-meidenpop á la Ronnie Spector. Het eindresultaat is als het luisteren naar een beetje eng golden-oldiesstation. Meg beschikt over de gave om elke track als een eigen apart avontuur te doen klinken, en tegelijk een plaat maken die een eenheid is. De zeer ongemakkelijke skit Telephone Play No. 1 versterkt het gevoel dat je naar iets heel bijzonders aan het luisteren bent.

Aangekruist als favoriet:
1. Damn That Valley
2. New Age Thriller

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren