Geschreven in De album Top 100 van...:

Tago Mago, de voorganger van deze plaat, kende ik al heel lang maar het kwartje wilde maar niet vallen. Toen dat een paar jaar geleden eindelijk toch gebeurde heb ik me verdiept in al het werk van deze band en wat ik er uit meeneem is de heilige drie-eenheid Tago Mago - Ege Bamyasi - Future Days en daarvan vind ik Ege Bamyasi dan het lekkerst. Mmm, okra-schoten! Ege Bamyasi is met 39 minuten een stuk lichter te verteren dan de voorganger.
Het recept van Can is dat ze, in de geest van die tijd, met zijn allen bij elkaar woonden en ellenlange jams speelden onder het genot van een jonko e.d.
Al dat gejam werd opgenomen en bassist Holger Czukay plakte en mixte in zijn vrije tijd op vooruitstrevende en invloedrijke wijze al die fragmenten aan en door elkaar, zodat er weer wat heel nieuws ontstond. En in de gelederen hadden zij natuurlijk een paar kleurrijke figuren: werelddrummer Jaki Liebezeit (een mix van funk en duitse punctualiteit) en zanger (I am) Damo Suziki, een enigmatisch persoon die net twee centimeter boven het aardoppervlak voortbewoog. En dan waren er nog gitarist Michael Karoli (die nogal de neiging heeft om door alles heen te soleren maar op deze plaat valt dat gelukkig reuze mee) en toetsenist Irmin Schmidt (hij is de enige die nog in leven is).

Ege Bamyasi gaat van start met Pinch, dat opent met een gitaarfeedback en de drums van Liebezeit. Deze laatste klinken echt WAANZINNIG: ruimtelijk, helder, naturel, super-crispy, het lijkt wel een Albini-opname. Tussen alle instrumenten zit op deze plaat heel veel ruimte, wat me heel goed bevalt. Al snel valt de rest in. en Pinch gaat ruim 9 minuten door zonder duidelijke structuur of richting, en toch is het helemaal kloppend, tof en fascinerend.
Sing Swan Song is veel gestructureerder, bijna een slaapliedje. Gestructureerder dan dit ga je het bij Can niet krijgen. Het is heel mooi van sfeer, dromerig en wat afstandelijk.
Op One More Night staan de drums weer op de voorgrond, de andere instrumenten en de zang draaien er om heen en doen eigenlijk heel weinig. Maar het is meer dan de som der delen, het eindresultaat is een soort regenwoudfunk uit Keulen.
Vitamin C is waarschijnlijk Can's bekendste nummer en het is dan ook een eindeloos fascinerend werkstukje. Het is een soort "half" liedje. Geen standaard couplet/refrein structuur maar er zitten toch duidelijke elementen van een liedje in, maar sec gezien is het geen liedje. Maar het is superpakkend. Ik kan het echt niet omschrijven, aargh!
Soup is het meest "out there" nummer. Het eerste deel is een soort heavy funk, maar als dat is afgelopen gaat alleen de drums door en wat daarna komt is niet anders te beschrijven als dat Czukay in de nabewerking flink over de schreef is gegaan en dat Suzuki zich als sjamanistische spreekstalmeester uitleeft. Bijna musique concrète, ik vind het heerlijk om in te verdwalen.
I'm So Green is weer een heerlijk ongrijpbaar muziekje in de lijn van Vitamin C.
Of Spoon zou ook wel eens het bekendste nummer kunnen zijn. In Duitsland was dit een bona-fide hit, en ook nummer is kort en pakkend zonder een echte songstructuur te hebben.
39 minuten maar het lijkt veel korter... achteraf heb ik vaak zin om 'm nóg een keer op te leggen (en vaak doe ik dat ook!).

Aangekruist als favoriet:
1. Vitamin C
2. Pinch

Geschreven in De album Top 100 van,,,:

Wat de muziek van Songs:Ohia speciaal voor mij maakt is de stem van Jason Molina. Die is zo dichtbij, intiem, als een goede vriend. Hij klinkt voor mij als een goed persoon die naast je loopt op het pad des levens en af en toe ongevraagd een welgemeend advies of een schouder biedt. Niet dat hij het zelf zo makkelijk had: mensen die het makkelijk hebben maken niet zulke muziek. De muziek op deze plaat is kaal, traag, broeierig en droevig maar zoals al vaker bleek in deze top 100: in droevige muziek zit vaak ook iets opbeurends. Hier ook. Lijden, omgezet in mooie muziek. Elk nummer op Didn't It Rain is al een dolkstoot.
Light, storm, moon, bell, blues, blue, crow, tower, het zijn typische Molina-woorden die vaak ik zijn teksten terugkeren. Zo ook hier. Dat geeft iets vertrouwds, als je die woorden hoort weet je weer: ohja wat fijn, ik luister naar Molina. Steve Albini hoort niet bij die woorden maar hij is hier onsterfelijk gemaakt in een songtitel.

Aangekruist als favoriet:
1. Blue Chicago Moon
2. Blue Factory Flame

Inmiddels wel wat meer overtuigd, maar mijn favoriete MP gaat dit nooit worden. Misschien ben ik te streng, maar als persoon die duizenden euro's aan platen heeft uitgegeven en naar hun concerten gebracht mag dat ook

Lucifer, Bringer of Light heeft zijn titel niet mee, zeg maar. Ik krijg hier best wel moeilijke, nare progjeuk van. Het nummer heeft minder geslaagde en geslaagde momenten. De eerste drie minuten zijn autopiloot-motorpsycho. Maar het instrumentale deel dat op ongeveer 3:30 begint trekt het hele nummer omhoog. Het klinkt vrij "kaal" maar dat is het ook: gitaar (met een subtiele tweede partij)-bas-drums. Dit stuk neemt het grootste deel van de speelduur en bouwt mooi op. Maar dan gaat het weer terug naar het mindere eerste stuk, alsof dat verplicht is. In zijn geheel hoort dit zeker niet bij de beste nummers op deze plaat en ik had liever een andere opener gehad.

Laird of Heimly is licht psychedelisch. De muziek bevalt me best, de zang niet: de zanglijn is zeikerig en van wat ik van de tekst meekrijg krullen mijn tenen de lucht in.

Nee, het is de opening van de plaat die me een negatieve indruk gaf. Hierna wordt het gemiddeld ras beter.

Stanley (Tonight's the Night) was al bekend en van het intro krijg ik zin om mijn vuist omhoog te steken. Classic Rock-vibes all over, dit nummer groeit.

Bij The Comeback zakt het grafiekje van deze plaat toch weer naar beneden. Heel onopvallend nummer waaraan niks echt beklijft.

Kip Satie (ha! ha!) is een piano-tussenstukje dat niet irriteert, maar dat ik ook niet zou missen als het er niet was. De functie op deze plek van de plaat is me volledig onduidelijk.

Balthazaar bevalt me dan weer helemaal. Het enige nummer dat door Snah wordt gezongen, zijn zangbijdrage op deze plaat is opvallend beperkt. Lekker weird toetsen-intro, een heerlijke drive, en een smerige vuige gitaarsolo met een heel lelijke octaver, zo lelijk dat het fijn wordt. Zou ik graag live meemaken!

Op Bed Of Roses lijken ze weer eens iets helemaal nieuws te willen proberen. Alleen daarvoor al kudos. Wat is dit? Folk-vaudeville of zoiets?

Vrouwelijke zang leidt Neotzar (The Second Coming) in. Weet iemand wie zij is? Door de titel lijkt dit nummer het vervolg te zijn op Psychotzar, het enige nummer op The Crucible dat er voor mij mee door kan. Deze second coming is een enorm "stukjes"-nummer, als in allemaal stukjes aan elkaar geplakt en hoeplakee: we hebben weer een prognummer! Dat het niet per se allemaal bij elkaar past geeft niet, we doen gewoon alsof dat wel zo is. Vooral niet geforceerd kijken anders hebben ze het door! Nou, ik heb ze wel door maar ik vind het toch een tof nummer, al is dat dus vooral meer geluk dan wijsheid. Vooral de Sabbathiaanse "hoofd"riff dendert lekker door de huiskamer.

Core Memory Corrupt was ook al bekend: lekker hoor. Maar vooral in de context van de plaat, omdat het wat lucht brengt.Toch wel een oorwurm inderdaad.

Three Frightened Monkeys is pure zelfplagiaat: dit lijkt gewoon zo op N.O.X. part II dat ik het gewoon niet serieus neem.

Dead Of Winter is vervolgens het lekkerste, mooiste en sterkste liedje. Aan het eind nog even die "breezy" mellotron erin. Geen upsmuk, geen stukjesplakken, gewoon Motorpsycho op zijn/haar/hen/diens best.

Een plaat die alle kanten opspringt, zowel in kwaliteit als in kant die men opwil. En te weinig Snah-zang, ik heb nu een Bent-overkill. Dat maakt hem wat lastig te beoordelen, voorlopig: 3,5.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Afgelopen vrijdag verscheen het 29e studioalbum van Motorpsycho. Blissard is hun zesde. Tegenwoordig weet je dat je meestal neoprog krijgt (getsiebah dat ik dat woord nog eens moest opschrijven), Blissard komt uit de tijd dat de Noren nog laveerden tussen indierock, metal, country en folk. Blissard heeft een sterke indierock-ondertoon maar schroomt niet om af te sluiten met een ambient(!!!)-nummer.
What can I say? Destijds was ik idolaat van de band en ging ik met mijn bandgenoten van de band Blissard (!!! genoemd naar deze plaat !!!) elk optreden in Naderland af. Die band bestaat al eeuwen niet meer maar we weten dat we elkaar wel minstens één keer peer jaar zien op een Motorpsycho-concert.

Blissard schiet in de zesde versnelling uit de startblokken met Sinful, Wind-Borne en "Drug Thing", twee jachtige indierockers waar Teenage Riot en Freak Scene nooit ver weg zijn: deze band kent haar klassiekers. Zeer zeer gedreven, en flitsend gitaarspel om je vingers bij af te smikkelen.
Greener is bijna Slintiaans, langzaam en statig, hard en zacht.
's Numbness is weer in de lijn van de eerste twee. De zang is hier echt vals maar Bent Saether komt er nog mee weg ook! Op het einde nog een doorgedraaid kermisorgel.
The Nerve Tattoo: meer van het heerlijke zelfde! Fijne single was dit.

We draaien de plaat om: de tweede helft is best wel anders!

True Middle is een dreigend nummer met gesproken tekst van de geheimzinnige Matt Burt. Een totale breuk met al het voorgaande.
S.T.G. staat voor Sonic Teenage Guinevere en is samen met de openingstrack dé liveklassieker waarbij de gitaren omhoog gaan. Eerste helft opzwepend, ontaardt in noise, mooi spacy outro met zingende zaag (achtig) geluid.
Manmower was ook een singletje (met prachtige videoclip. Gaat een beetje richting dreampop/shoegaze.
Fool's Gold is een lofi akoestisch liedje van alleen Bent Saether+gitaar. Schitterend, intiem, naakt.
En Nathan Daniel's Tune from Hawaii kan dus het best beschreven worden als ambient. Het is eigenlijk een solo-nummer van Deathprod, die tot en met deze plaat deel uitmaakte van de band en daarna prachtige solo-muziek ging maken.

Aangekruist als favoriet:
1. Fool's gold
2. Sinful, Wind-Borne

Geschreven in de album top 100 van...:

De vraag "wat is je favoriete plaat van The Fall?" is een vreemde vraag, want hoeveel versies van The Fall zijn er wel niet geweest? Uit elke periode dan wel bezetting kan ik wel een favoriete plaat kiezen, en dat rijtje platen ontloopt elkaar qua kwaliteit niet zo veel: de keuze is reuze. Uiteindelijk ben ook ik geland bij de plaat die hun bekendste is, en waarmee veel mensen die aan The Fall wagen te beginnen zullen starten.

Ten tijde van This Nation's Saving Grace was de band op haar toppunt qua verkoopcijfers. De inlijving van gitariste en mevrouw E. Smith Brix twee platen daarvoor had de narrige muziek een vriendelijker gezicht te geven en het powerkoppel was zelfs een tijdje niet weg te slaan uit de (pop)media. Een narrige plaat met een laagje gloss, dat is TNSG.

Mansion is het korte intro van de plaat, met een beetje een horror B-film sfeer. Welkom in het spookhuis!
(Feel the Wrath of my) Bombast is een bijtend, knallend nummer. Misschien wel het hardste nummer van The Fall, het voelt alsof je continu met zweepslagen wordt bewerkt. Auw, lekker, ga door Mark!
Barmy wordt voortgedreven door een riff die je maar één keer hoeft te horen om hem NOOIT meer uit je hoofd te krijgen. Deze wordt telkens afgewisseld met een supervaag refrein-achtig stukje en dat gaat dan ruim vijf minuten zo door is dan het nummer en het klopt helemaal en het is geweldig.
What You Need is het meest oude Fall-stijl nummer. Flink dreinend, flink drammend. Even goed kauwen en slikken, dan is het best goed binnen te houden.
Spoilt Victorian Child is uptempo, rockabilly. Lekker catchy, toegankelijker krijg je het niet bij The Fall.
L.A. Is een bijna-instrumentaaltje dat op deze site de meeste sterren krijgt. Is dat omdat Smith grotendeels zijn waffel houdt? Nee, daarmee doe je het te kort, dit is écht een fijn stuk muziek met een bijzondere sfeer en een mooie cadans.
Gut Of the Quantifier is een bijtende danstrack. JE wil niet dansen, maar je moet want de vloer staat onder stroom!
In het alweer opzwepende My New House bezingt Smith op onnavolgbare wijze de quirks van zijn nieuwe huis. Om zinnen als:
Creosote tar fence surrounds it
Those razor blades eject when I press eject
en
The spare room is fine
Though a little haunted
By Mr. Reagan who had hung himself at number 13
Mr. Reagan hung himself at number 13
Kan ik smakelijk lachen!
Paint Work moet hier natuurlijk na. Een heerlijke collage van allerlei stukjes muziek en tapefragmenten die op de één of andere manier helemaal klopt.
I Am Damo Suzuki is een hommage aan de gelijknamige Can-zanger. Geweldig nummer, dat muzikaal leentjebuur speelt bij Can's nummer Oh Yeah.
To NK Roachment: Yarbles (wát?!?) doet de plaat uitgeleide met ongeveer hetzelfde muziekje als Mansion. En daarmee is dit smorgasbord aan stijlen en sferen afgelopen. Eeuwig fascinerende plaat!

Van de vijf bonustracks mag Cruiser's Creek niet onvermeld blijven. Oorspronkelijk alleen een single, één van de beste Fall-nummers.

Aangekruist als favoriet:
1. I Am Damo Suzuki
2. L.A.
3. Paint Work

Geschreven in De album Top 100 van...:

Nog zo'n messcherpe en hele invloedrijke gitaarplaat. Gitaristen Tom Verlaine en Richard LLoyd zijn een lekker stel, die elkaar perfect aanvoelen en tot grote hoogten kunnen stuwen. Deze plaat heeft een enorm lange aanlooptijd gehad, zo is onder andere te lezen in het 33 1/3 boekje over deze plaat (hele fijne serie boekjes trouwens). Het voordeel daarvan is dat de nummers tot in de puntjes zijn geperfectioneerd, dat is duidelijk te horen. Geen grammetje vet. Het titelnummer is een masterclass "hoe doe je een nummer van 10 minuten veel korter lijken" en verveelt nooit. De rest doet daar amper voor onder, deze plaat is ook in de breedte sterk.
Verder klinkt de plaat een beetje zoals het New York uit de jaren 70 dat je uit de films kent: een beetje groezelig en afgeleefd, maar heel opwindend.

Funfact: mijn avatar is de afbeelding op de achterkant van de hoes van deze plaat en ik heb hem ook als tattoo: ergens heb ik mijn hoofd de link gelegd tussen die afbeelding, het titelnummer, en de magie van muziek. En ik hou van de maan.

Aangekruist als favoriet:
1. Marquee Moon
2. Elevation

Geschreven in De album Top 100 van...:

Doug Martsch is de lekkerste gitarist die ik ken! Ik heb het dan niet over zijn gezellige postuur of zijn wollige baard, maar om zijn vermogen om de nummers van Built To Spill precies te voorzien van de heerlijkste riffjes, loopjes, lickjes, akkoordjes en arpeggio'tjes, en wat je nog meer aan jargon hebt om gitaristenkneepjes te beschrijven. Zijn iele stem past wonderwel ook precies bij de muziek. Hun bekendste succesplaat Perfect From Now On zagen we niet voor niets al bij twee van mijn voorgangers in dit topic langskomen. Die plaat, hoewel zeer sterk, vind ik bij vlagen iets te meanderend en daarom geef ik de voorkeur aan de opvolger van die plaat, deze dus. Keep It Like a Secret bevat 10 vlijmscherpe popsongs, tot de tanden bewapend met slimme gitaarlijnen conform hierboven beschreven. Met als topper Carry the Zero, wat ook mijn favoriete BTS-song is. Bouwt rustig op naar een ontroerend hoogtepunt met een schitterend instrumentaal einde dat ik nog wel 100.000 keer kan horen.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Built to Spill - You in Reverse

Aangekruist als favoriet:
1. Carry the Zero
2. The Plan

Geschreven in De Album Top 100 van...:

Ik ben als luisteraar helemaal gevloerd als ik dit heb geluisterd, maar hoe is dat dan wel niet voor de uitvoerend artiest? Voor Strumming Music neemt Charlemagne Palestine plaats achter de Bösendorfer-piano, drukt het sustain-pedaal helemaal naar beneden en begint razendsnel twee nootjes te spelen. Deze beginnen te resoneren, interfereren, om elkaar heen te dansen. Er worden een paar noten toegevoegd. Meer interactie, er wordt een huis van klank gebouwd. Er resoneert zoveel om elkaar heen dat je niet meer weet wat gespeeld wordt, en wat na-geluid is van eerdere noten. En je gaat dingen horen die er niet zijn: zo denk ik telkens dat er in bepaalde gedeelten ook orgelpartijen te horen zijn, maar dat is echt niet zo. Dat gaat een uur zo door, en in dat uur golft het op en neer en zijn aparte "hoofdstukken" te onderscheiden. Dit klinkt allemaal heel erg analytisch maar de muziek wekt zowel pure emotie als een fysieke reactie bij me op. Erg geestverruimend allemaal. Spaarzaam draaien: altijd prachtig! Dit is ook veel minder gecomponeerd en meer geimprovideerd dan de minimal music van zijn tijdgenoten, en in die zin menselijker.
Op deze hele informatieve pagina staat een uitgebreide uitleg over zowel dit stuk als de paradijsvogel die Charlemagne Palestine als persoon is.

Geschreven in de album top 100 van...:

Mogelijk een vreemde eend in de bijt in deze top 100 (alhoewel, we kwamen de Stones eerder ook al tegen). Als ik aan de beurt in "artiesten top 100 van..." (hopelijk niet al te snel!) zal ik wel vertellen over mijn haat-liefde verhouding met De Baas, maar nu ga ik gewoon de loftrompet schallen over zijn lofi murder-ballads plaat Nebraska, en toen deze plaat uitkwam was dit dan weer de vreemde eend in het Baas-repertoire. Er is ook een versie opgenomen met de E street band, maar ik kan me niet voorstellen dat die beter is dan deze naakte plaat. Wat ik waardeer in Springsteen is dat hij het vermogen heeft om in een paar zinnen een heel verhaal te vertellen. Meerdere van zijn songteksten zouden kunnen dienen als filmscript, en vooral deze plaat staat er vol mee. Bij de sterkste zinnen zie ik helemaal voor me hoe ik ze zou filmen, zoals de openingszinnen van de plaat ("I saw her standing on her front lawn just twirling her baton"): vanuit een rijdende auto, raam aan de passagierskant als kader, in slow-motion, met meedraaiende camera).
Voor het maken van deze plaat kwam Springsteen de band Suicide tegen in de studio, en dat maakte indruk die hoorbaar is op State Trooper. Dit is toch wel een opzichtige poging een Suicide-song te schrijven en zowaar, het is gelukt (veel later coverde Bruce nog hun Dream Baby Dream). Elk nummer op deze plaat is meer dan geslaagd en indringend. Een koortsdroom, met dan met veel meer trekken van een nachtmerrie dan van een mooie droom.

Aangekruist als favoriet:
1. Reason To Believe
2. Nebraska

Geschreven in De album Top 100 van...

Hebben anderen ook het idee dat de wereld die we kennen live wordt gedeconstrueerd en dat je niks kan doen? Dat is niet waar, je kan deze plaat draaien en dan heb je er een mooie soundtrack bij. De muziek van GY!BE wordt vaak apocalyptisch genoemd en dat is deels ook wel zo, maar net zo vaak ervaar ik het als "uplifting" (wat is het goede Nederlandse woord? Niet "opgewekt in elk geval, het is geen Son Mieux potverdorie. "Verheffend" misschien?). En dat uplifting, ik kan het momenteel wel even gebruiken.
Voor mij is het duidelijk: dit is de beste Godspeed-plaat, hierna komt een tijdje niks en dan pas hun veelgeroemde Slow Riot for New Zerø Kanada en F♯A♯∞, die me minder raken. Ik weet niet waar dat in zit, want de formule verschilt tussen deze platen niet zo. Maar hier staan de gevonden geluiden het beste in balans met de muziek ofzo.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Een instrumentale rockplaat, is het post, is het math, is het avantgarde, het is moeilijk te zeggen. Don Caballero is een band die eigenlijk draait om werelddrummer Damon Ché. Als je goed luistert, draait de muziek om de drumpartijen in plaat van wat het bijna altijd is: dat de drums ondersteunend zijn. De drum is hier een soloinstrument en ik denk dat deze plaat met alleen de drumpartijen nog steeds overeind staat. Maar dan heeft Don Caballero ook nog eens gitarist Ian Williams in de gelederen (misschien kent u hem van Battles, waarin hij later opdook).
(reactie op ander bericht)


Zijn soms Afrikaans aandoende spel bestaat uit syncopatische tokkelnootjes, ik kan het niet anders omschrijven. Een stijl die ik bij niemand anders hoorde, hoogst origineel.
Voorganger Don Caballero 2, deze plaat en opvolger American Don zijn de topplaten uit het oeuvre. De meeste mensen geven de voorkeur aan het hyperactieve DonCab 2, ik vind deze net iets "smoother" (maar dat is bij deze muziek ook maar relatief) en daarmee uitegbalanceerder en tijdlozer. Ik kan eeuwig naar deze plaat blijven luisteren, hij ligt nog steeds om de maand ofzo nog wel een keer op.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Een plaat waaraan ik op deze site nog nooit één letter heb gewijd, maar die ik al geweldig vind sinds ik hem in de dorpsbibliotheek leende in de tijd voordat bands als Teenage Fanclub en Posies de naam Big Star als een belangrijke invloed begonnen te noemen.
Het verhaal van Big Star is bekend: hun eerste twee platen staan bol van de kwaliteit maar de "next big thing" worden ze nooit voor het grote publiek. Critici en een selecte groep liefhebbers smullen ervan, maar daarvan gaat de schoorsteen niet roken. Deze Third (of heet hij nou Sister Lovers?) is een nooit echt afgemaakte laatste plaat waar de wanhoop en frustratie van de verder nog steeds heel mooie liedjes druipt. Zanger/gitarist Alex Chilton is er één uit de categorie "getroebleerd genie" en begon na deze plaat zowel een wisselvallige solo-carrière als serieus mentaal te ontsporen en overleed in 2010.

3rd is een beetje een kapotte plaat dus, die met wat liefde en aandacht tot haar recht komt. Verder weet ik niet zo goed wat erover te schrijven, maar met een track-by-trackreview komt er meestal wel wat uit. Ik hanteer de tracklist zoals hij op deze site staat, maar er zijn ook andere uitgaven van de plaat met andere volgorden.

Stroke It Noel heeft een intro met een paar seconden achteruit gespeelde muziek, waarna het eigenlijke nummer met een lichte countryrockfeel begint. Een ongebruikelijke maar heel catchy zangmelodie, ondersteund met weemoedige strijkers. Een heel mooi liedje!
Dat geldt ook voor For You, een licht Beatles-esque melodie met wederom een strijkarrangement en je hoort hier inderdaad een rechtstreekse lijn met Bandwagonesque van Teenage Fanclub.
Kizza Me en You Can't Have Me hebben wat meer het glamrockgevoel van de voorgaande twee platen. Degelijke nummertjes, niet spectaculair maar wel vakmanschap en het cement van deze plaat.
Nighttime en Blue Moon zijn ijzingwekkend mooie ballads. De tweede is mijn favoriet. Zo breekbaar, zo mooi gezongen, het raakt me direct in het hart. itchy is echt niet alleen maar een lawaaipersoon hoor!
Take Care wordt bijna helemaal gedragen door de violen. De tekst leest bijna als een afscheidsbrief:
This sounds a bit like goodbye
In a way it is I guess
As I leave your side
I've taken the air
Jesus Christ is uptempo, vrolijk en tekstueel wijkt het behoorlijk af van het cynisme in de andere teksten: Het gaat over Jezus, die vandaag is geboren. Of Chilton nu in de hemel is terechtgekomen kan je je afvragen...
Femme Fatale is een cover van het door Nico gezongen Velvet Underground-nummer. Big Star komt er uitstekend mee weg: dit is zo'n cover die bijna beter is dan het origineel.
O, Dana is weer een heel mooi gearrangeerd popnummer met zo'n heerlijk tegendraadse zanglijn als ook op de opener is te horen.
Big Black Car klinkt alsof ze valium ophebben en vervolgens in bed het nummer hebben ingespeeld: loom en bedwelmend.
Holocaust is een berucht nummer: de hoofdpersoon die door Chilton wordt beschreven (of is het Chilton zelf?) staat op het randje van het leven. De holocaust wordt hier gebruikt als metafoor voor de staat van iemands zijn.
You're a wasted face, you're a sad-eyed lie
You're a holocaust
De muziek heeft iets zieks, en klopt helemaal met de tekst.
Op Kanga Roo komt de plaat nog niet helemaal tot bezinning: de zwarte sfeer van Holocaust ettert hier nog door. Het vioolarrangement lijkt als van Paul Buckmaster. Veel Moonlight Mile-vibes (het Rolling Stones-nummer) hier.
Thank You Friends is muzikaal vrolijk maar tekstueel bitter. De "thank you" klinkt in de context van deze plaat meer als een cynische "nou bedankt he".

Bijzondere plaat en nu ik hem tijdens het typen weer eens heb geluisterd: die Chilton werd inderdaad schandelijk ondergewaardeerd. Groots artiest.

Aangekruist als favoriet:
1. Holocaust
2. Blue Moon
3. Thank You Friends

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Geschreven in de album top 100 van...:

Barkmarket is de band van David Sardy, in het dagelijks leven verdiend hij zijn kost met produce- dan wel mixwerk voor uiteenlopende bands als Oasis, Wolfmother, LCD soundsystem, Toots and the Maytals, Marilyn Manson, Bush, Jet, Spoon, en Band of Horses. Niet voor één gat te vangen dus maar bovenstaande lijst heeft als gemene deler dat ik veel van die bands die daar staan nogal mwoah vind.
Maar gelukkig is daar zijn eigen band Barkmarket, het door hem geleidde trio met daarnaast drummer Rock Savage en bassist John Nowlin.
Jongens en meiden: er was een tijd dat dit gewoon overdag op radio 3 werd gedraaid en daar hoorde ik dit voor het eerst, in VPRO-programma De Wilde Wereld, gepresenteerd door Fons Dellen. Gelijk helemaal verkocht. Rauwe nummers vol blues- en industrialreferenties die allemaal lijken te bestaan uit een stuk of 15 verschillende stukken zonder dat het gekunstelt aandoet. Prijsnummer Redundant evolueert constant tot het op 3:00 compleet loosgaat, maar deze hele plaat is verschikkelijk constant en over de volle breedte sterk.

Getypt in De album Top 100 van...:

Een grote Bowie-fan ben ik niet, maar zijn Berlijn-periode (of eigenlijk iets ruimer, de reeks van Station To Station tot en met Scary Monsters) draai ik graag en Low vind ik geweldig. Heerlijk geflipte plaat met die fragmentarische A-kant en statige, invloedrijke B-kant.

De liedjes op kant A zijn vaak kort, onaf of merkwaardig en daarom heb ik gek genoeg altijd Guided By Voices-associaties bij die nummers.
Speed Of Life zet de toon: deze muziek klinkt erg Europees. De Kraftwerk-invloed is evident, dit moet in 1977 behoorlijk edgy muziek zijn geweest. Ik was toen 4, dus ik weet het niet meer zo goed.
Breaking Glass zit ook weer vol met die lekker schurende synths en lijkt op random plekken te beginnen en te eindigen: voorbij dat je er erg in hebt, maar erg intrigerend. Hetzelfde geldt voor What in the World, waarop heel erg wordt uitgeleeft op de synth: het zit vol flipperkast-achtige bliepjes en bloepjes.
Sound and Vision is het nummer dat iedereen kent: ik vind het één van de beste Bowie-singles. Maar voor een single is het een merkwaardig nummer: de afstandelijke zang begint op de helft van het nummer. Die klink alsof Bowie alleen fysiek aanwezig was. Het nummer wordt dan ook gedragen door de melodieuze gitaarloopjes en bij vlagen disco-achtige bas.
Ook Always Crashing in the Same Car klinkt alsof het uit de vriezer komt en zonder eerst te ontdooien op tape is gekwakt: ijzingwekkend kil, maar toch prachtig.
Be My Wife is een vreemde eend in de bijt, door de bijna gezellige barroom-piano. De videoclip vind ik eng door het uiterlijk van Bowie. Dat ziet er niet best uit jongen! Gelukkig was hij hier al bezig uit een groot coke-dal te klimmen.
A New Career In a New Town sluit kant A af, en is een mooie brug naar de nummers op kant B. De koude oorlog-sfeer kruipt er hier in, om op Warszawa volop aanwezig te zijn, al is dat door de titels van de nummers ook voor een groot deel suggestie. Maar Warszawa klinkt voor mij als grauwe plattenbau in de mist.
Art Decade is een compositie die zo op een Eno-plaat had gepast. Die had dan ook een flinke vinger in de pap op deze plaat. De A is van Ambient, die maakt hij ook graag,
Weeping Wall is een solotrack van Bowie, dit nummer heeft door de percussie een beetje Reich-goes-Orient sfeer ware het niet voor de nerveuze synthesizer die een interessant contrast geeft met het rustieke getingel.
Subterraneans klinkt als een winterse wandeling door Tiergarten: de sneeuw geeft een mooi gedempt effect. Het saxwerk (van Bowie zelf) en de bijna psalm-achtige zang is prachtig.

Aangekruist als favoriet:
1. Always Crashing in the Same Car
2. Subterraneans
3. Sound and Vision

Geschreven in De album Top 100 van...:


(reactie op ander bericht)


Een paar platen later poetste Blonde Redhead haar sound op om meer richting dreampop dan wel shoegaze te gaan, maar deze plaat is voor mij de real deal: vaak wringend en schurend en daardoor nagelbijtend spannend, rafelig, rauw. Op deze plaat worden ze bijgestaan door Unwound-bassist Vern Rumsey die een hele kenmerkende basstijl heeft die wonderwel goed bij de muziek past. Helaas spelt hij alleen op deze plaat mee. Originele en sterk in elkaar zittende composities, mooi tegen elkaar in spelende gitaren, geen enkele misser en geen seconde te lang: de beste Blonde Redhead.

Aangekruist als favoriet:
1. Bipolar
2. Futurism vs. Passéism

Geschreven in De album Top 100 van...:

Ik hanteer het "één plaat per artiest" beleid, mochten jullie dat nog niet door hebben en welke Low-plaat het werd, was zo'n beetje de moeilijkste keuze tijdens de samenstelling van deze lijst. Uit de eerste periode is deze Secret Name mijn favoriet. Maar de twee laatste platen waarop een moedige en nieuwe weg richting de toekomst (die op brute wijze werd afgekapt door de dood van Mimi Parker) werd ingeslagen zijn me even lief. Na veel wikken en wegen werd het dan toch Secret Name, omdat hier mijn misschien wel favoriete Low-nummer op staat, als bonustrack op de LP-versie nog wel: Old Man Song. Niet meer dan de stem van Mimi Parker, ondersteund door een keyboard en een handvol welgeplaatste snareklappen en hartverscheurend mooi. Op alle vroege Low-platen staan altijd wel een paar nummers die ik iets minder vind maar Secret Name is over de volle breedte heel erg sterk, nergens wordt de beklemmende sfeer doorbroken door een al te simpel liedje, de dreiging is hier constant. Two-Step is hier het bekendste nummer en werd altijd nog vaak live gespeeld terwijl de rest wat werd vergeten, helemaal onterecht wat mij betreft!

Aangekruist als favoriet:
1. Old Man Song
2. Two-Step
3. Don't Understand

Geschreven in De Album Top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


Schreef ik in 2008 en nu, 17 jaar verder, bestaat Deerhoof nog steeds, brengt nog steeds goede platen uit, en sla ik ze nog steeds niet over als ze in Nederland zijn omdat de optredens altijd een feest zijn maar iedereen met een energieboost en een brede glimlach vertrekt.
Deze plaat is me nog steeds het dierbaarst en grijp ik het meest op terug als ik Deerhoof wil draaien. Ontzettend inventieve stuiterpop met drums die een heel eigen logica hebben, venijnige mathrock-gitaren, allerlei elektronische invulling en naieve, kinderlijke zang.

Aangekruist als favoriet:
1. Milk Man
2. Desapareceré
3. Milking

Geschreven in De album Top 100 van...:

Dé Lou Reed-plaat voor mij, beter dan Transformer (meh) en Berlin (wauw) bij elkaar. Ongelofelijk venijnig brokje rock, waarop elk nummer zowel muzikaal als tekstueel uitblinkt. Één van de paar platen die ik regelmatig luister met het tekstvel in de hand, al gniffelend om al die vileine zinnen. Die regelmatig worden afgewisseld met grote poëtische zeggingskracht, en dat allemaal met achteloos gemak. De politiek die hier op pislinke wijze de grond in wordt geboord is daarna alleen nog maar lelijker geworden, maar toch klinkt New York niet achterhaald. Daarvoor is de muziek de tijdloos, die uiteenloopt van Velvet Underground-flashbacks tot spierballenrock maar altijd smaakvol gedaan.

Aangekruist als favoriet:
1. Strawman
2. There Is No Time
3. Romeo had Juliette

Geschreven in de album top 100 van...:

Als je je in jazz gaat verdiepen kom je vaak al snel deze plaat tegen, die verre van een goede instapper voor het genre is. De rijpingstijd van A Love Supreme was daarom erg lang, maar gaandeweg kon ik er niet onderuit. Wat een meesterlijke plaat. Wat ik heel fijn vind aan A Love Supreme is de compactheid (met een spelduur die korter is dan menig ander Coltrane-nummer), de mate van structuur (grotendeels gecomponeerd i.p.v. improvisatie) en natuurlijk McCoy Tyner. Ik vind de piano binnen de jazz vaak het fijnst om naar te luisteren als dragend instrument, en bij Coltrane staat die bepaald niet op de achtergrond. Gecombineerd dit met de geweldenaar Coltrane pakt dit goddelijk uit en dat was dan ook precies de bedoeling van deze plaat. Monument!

Getypt in De album Top 100 van...:

Bedwelmende en onheilszwangere spaarzame muziek met minimale drums, zware bas, dreigende synthesizer en Fender Rhodes en sfeervolle saxofoon. Helaas is het nooit tot een samenwerking met David Lynch gekomen maar het is duidelijk dat de Duitsers (ik typte per ongeluk bijna Duisters, hihi) inspiratie hebben gehaald van de soundtrack van Twin Peaks: Badalamenti-sferen zijn nooit ver weg. Dit is muziek voor ver na middernacht. Ooit had ik de ultieme luisterervaring met deze plaat, ook ver na middernacht. Ik woonde aan de rand van het centrum van Den Haag op de 8e verdieping. Het was al een paar dagen bloedheet en door de temperatuur in huis viel er niet te slapen. Met deze CD op de achtergrond keek ik uit over de stad, terwijl een apocalyptisch onweer steeds dichterbij kwam. Bliksemschichten boven de stad tijdens het eerste nummer, op de helft van de plaat glansden de straten van het water en rende kletsnat uitgaanspubliek door muren van water, en bij afsluiter Dead End Angels spoten de putdeksels omhoog. Altijd als ik deze plaat draai, zie ik deze beelden nog voor me.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Geschreven in De album Top 100 van...:

Ten tijde van de hoogtijdagen van White Pony had ik nooit gedacht dat deze band zó goed zou opdrogen:
A) ze waren een nu-metalband en B) ze waren keihard op weg zich naar de kloten te helpen. Op Pukkelpop zag ik, ten tijde van hun gelijknamige plaat, een optreden dat denk ik het slechtste is dat ik ooit zag: Een moddervette Chino Moreno was heel ver heen (kon niet meer op zijn benen staan) en zong de helft niet en keek dan verwilderd voor zich uit, en de rest bleef daar niet ver bij achter. Ze probeerden wel Deftones-nummers te spelen, maar het lukte niet. Gelukkig hebben ze zich op één of andere manier herpakt en in dat tweede leven maakten ze zelfs hun beste plaat. Koi No Yokan klink bright and shiny als het gebouw van Kengo Kuma op de hoes. Deze plaat gaat hard en diep en is ook qua songwriting hun beste. Nu-metal is (godzijdank) allang niet meer van toepassing, dit is duistere rock met wave- en shoegazeinvloeden.

Aangekruist als favoriet:
1. Rosemary
2. Leathers
3. Tempest

Getypt in de album top 100 van...:

Weinig platen zijn zó intiem, naakt en eerlijk als dit Love Tara van de Canadese band Eric's Trip (vernoemd naar het gelijknamige Sonic Youth-nummer). Het is een ouderwets tragische echtscheidingsplaat en gaat over het einde van de relatie tussen zanger/gitarist Rick White en zangeres/bassist Julie Doiron (zij ging later solo en maakte ook muziek met Phil Elverum van Microphones/Mount Eerie). Het geluid op deze plaat is uniek. Het klinkt wrakkig en lofi maar ook warm, als een zon die door het raam op je gezicht schijnt. In sommige nummers zitten wat fieldrecordings van omgevingsgeluid, wat het de mooie sfeer versterkt. Supermelodieus, lief, elk liedje is tof en de drummer is fenomenaal. Deze band klinkt zoals ik dacht/hoopte dat Dead Moon zou klinken (maar die band doet het 'm niet voor mij).

Aangekruist als favoriet:
1. Behind the Garage
1. Anytime You Want
1. Stove
1. Follow
1. Secret for Julie
1. Belly
1. Sunlight
1. June
1. To Know Them
1. Spring
1. Frame
1. May 11
1. My Room
1. Blinded
1. Allergic to Love

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Geschreven in de album Top 100 van...:

En het is nog steeds de beste plaat van Will. Ik ken geen plaat die zó wankel en zó vals is en tegelijk zo onaards mooi. Elke feitelijke beschrijving doet deze plaat te kort, want wat je los van elkaar hoort is een spartaans en kaal geluid (wederom Albini), onvaste muzikanten die er net iets te vaak naast zitten en een vals zingend heerschap wiens stem erg vaak overslaat. Maar samen werkt het... en hoe! Er staan zelfs twee hele bekende en veel gecoverde nummers op: The Brute Choir en New Partner. Mijn persoonlijke favorieten zijn dan weer het openings- en slotnummer. More Brother Rides gaat werkelijk helemaal nergens naartoe maar zoals vaak is hier de reis leuker dan de bestemming. Old Jerusalem is één van de twee akoestische solonummers en blinkt uit in ontwapenende eenvoud.

Aangekruist als favoriet:
1. More Brother Rides
2. Old Jerusalem

Geschreven in De album Top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)


Met de toevoeging dat het dan om een Sonic Youth gaat die de blues heeft en waar de zwartgalligheid van Dulli ophoudt, die van Thalia Zedek (de zangeres van Come) begint. dit is een extreem zwartgallige en zwaar op de maag liggende gitaarplaat. Maar ook een hele mooie: de nummers hebben allemaal een hele goede en niet per sé standaard structuur. Het gitaarwerk van Zedek en Chris Brokaw (onthoud die naam) is bijzonder smaakvol. De stem van Zedek is raspend en getekend door het leven. Come leek in de jaren 90 even een wat grotere naam te worden, het kwam ook wel langs op de alternatieve programma's van MTV maar uiteindelijk was de muziek gewoon te depressief voor een groot publiek. De platen van de band en met name deze staan echter nog steeds als een huis en steken met kop en schouders uit boven grootste deel het grunge-werk uit die tijd. Onlangs zijn ze opnieuw uitgebracht op LP, doe er je voordeel mee (zelf leg ik nog regelmatig mijn originele exemplaar op).

Aangekruist als favoriet:
1. Finish Line
2. In/Out

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Geschreven in de album top 100 van...:

De timing kon niet beter: Scenes From the second Storey en One Last Laugh in a Place of Dying..., de beide God-Machineplaten die al heel lang alleen voor absurde prijzen te vinden waren, werden twee weken geleden heruitgebracht. Maar welke is nou de beste van de twee? Na zorgvuldige (her)beluistering van de twee plakken vind ik deze net een fractie beter dan het debuut, niet in de laatste plaats omdat de vreselijke CD-only bonustrack The Sunday Song niet op de re-release staat. Deze afsluiter verpestte altijd de eindindruk van deze plaat, maar nu dus niet meer.

"Hee, Jane's Addiction!" zei mijn vrouw toen dit opstond. Da's niet gek: de stem van zanger Robin Proper-Sheppard lijkt nogal op die van Perry Farrell, en ook muzikaal lijkt dit een beetje op de meer serieuze nummers van Jane's Addiction (zoals bijvoorbeeld Mountain Song). Tekstueel is dit mijlenver verwijderd van de hedonisten uit LA: het trio vestigde zich vanuit San Diego in het druilerige Londen, waar ze dachten dat men ontvankelijker zou zijn voor hun even druilerige muziek en nog veel druileriger teksten over de Pijn van het Zijn. Debuutplaat Scenes From the Second Storey werd een invloedrijke plaat voor de postrock en postmetal die daarna zou opkomen.
Na de opnamen van opvolger One Last Laugh in a Place of Dying... overleed bassist Jimmy Fernandez en hield de band op te bestaan. Besloten werd wel om de opnamen toch uit te brengen. Dit is dus een veel kalere plaat dan de voorganger, die duidelijk meer een studiofeel heeft. Deze is rauwer, eerlijker, en pijnlijker. Het gebrek aan opsmuk draagt voor mij bij aan dit monument, waarvan de songs net zo sterk zijn als op de voorganger. Bands hebben alle tijd om de nummers voor de debuutplaat te schrijven waardoor de tweede plaat vaak wat minder is, maar bij The God Machine is dat niet het geval: de verzameling songs op het debuut en deze opvolger is van constant enorm hoog niveau.
Robin Proper-Sheppard ging hierna verder als Sophia, bracht daarmee nog een hele trits sterke platen en nummers voort, maar nergens werd het zo legendarisch als met The God Machine.

Aangekruist als favoriet:
1. Painless
2. The Hunter
3. Boy by the Roadside

stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...:

Na het verscheiden van Dead Kennedys maakte frontman Jello Biafra veel platen in samenwerkingsverband met andere bands. Een gouden ingeving, want zij zijn bijna allemaal heel geslaagd. Dit is mijn favoriet van het stel: een collab met de Canadese punkjazzfunkers van NoMeansNo. Jello en NoMeansNo halen het beste in elkaar naar boven: dit hoort bij beiden tot hun beste werk. Deze plaat is ziedend, klinkt ontzettend rauw, en neemt alles en iedereen op de hak op de kenmerkende bijtend-sarcastische wijze.

Het titel- en openingsnummer is opeens weer ontzettend actueel met de idioot Musk die de hele aarde omringt met zijn lanceersels, waarvan het schroot inmiddels een toekomstige ontsnapping van deze verdoemde planeet akelig in de weg gaat zitten. Biafra heeft af en toe verdomd profetische teksten geschreven. Of is het een gevalletje: als je maar heel veel roept, komt er altijd wel iets van uit?

Jesus Was a Terrorist is een ongenadig fel nummer over TV-evangelisten, een favoriet onderwerp van Biafra. Op al zijn platen nemt hij ze wel in de zeik.
Het muzikaal erg weirde Bruce's Diary lijkt opeens ook weer over een bepaalde techmagnaat te gaan, maar misschien is mijn brein paranoide van levenslang luisteren naar Jello Biafra. Maar kom op: dit klinkt toch verdomd nu?

No one ever sees me
Yet I know all of you
It's sort of like a small town
When your whole lives are on my computer

en

Our goal is perpetual economic victory
We play with you to amuse ourselves
Our motives are personal
Our motives are political
Our motives are sexual

Maar goed.
Bad is het meest rechttoe-rechtaan nummertje, maar is alleszins plezant.
Ride the Flume is een heerlijk snel nummer dat beschrijft hoe tof het wel niet moet zijn geweest om in 1899 de Sanger Flume af te dalen.
Chew is een lange jazzy song over hoe de maatschappij daklozen aan hun lot overlaten. Tot de ratten wraaknemen...
Het ook muzikaal panische Sharks in the Gene Pool waarschuwt voor de gevolgen van genetic engineering.
Afsluiter The Myth Is Real - Lets Eat gaat over de hypocrisie van dubbele moralen en bevat nog een paar heerlijk actuele wijsheden zoals:

Fake patriots say you can't burn the flag
But guess who whines the most
'Bout having to pay taxes to their country
Eat that, Donald.

Aangekruist als favoriet:
1. The Sky Is Falling and I Want My Mommy (Falling Space Junk)
2. Chew

Geschreven in De album Top 100 van...:

Ik heb bij het ruisbureau een mooie ruis geboekt, ik ga met de concorde van Airfrance naar Paris en Xerrox vol. 1 is de sondtrack. Zonder gekkigheid, in het genre ambient, subgenre gruizige ambient, sub-subgenre ruisende gruizige ambient, is dit een hoogvlieger. Deze vol. 1 trapte een reeks van 5 Xerrox-CD's af, waarvan het afsluitende deel (5 dus) afgelopen jaar verscheen. Ze zijn allemaal mooi, maar deel 1 vind ik het mooist. Het idee achter de Xerroxen is een hoogst academisch concept dat ik niet zou kunnen uitleggen en waarmee je ook geen vrienden maakt op feestjes, maar dat maakt allemaal niet uit: zonder dit concept te kennen is dit ook gewoon mooi, of misschien nog wel mooier want je kan puur focussen op het werk, en zonder afleiding van het concept ben je ook niet nodeloos bezig met verbanden tussen concept en werk zoeken of je schamen omdat je het gewoon niet snapt.

Aangekruist als favoriet:
Geen, dit is één doorlopende trip.

Geschreven in de album top 100 van...:

Hallo Venray is al decennia één van Nederlands beste bands. Still going strong, en bijna al hun platen zijn de moeite waard. Dit is hun meest bekende plaat, die leidde tot het Pinkpop-optreden waar we Henk Koorn in visgraatpanty zagen rondhupsen, een onvergetelijk hoogtepunt in de vaderlandse popmuziek. The More I Laugh, the Hornier Due Gets! schiet heen en weer tussen Neil Young en Lou Reed, beide zijn hoorbaar van grote invloed geweest.

The Summer is Gone is een heerlijk achteloos nummertje dat de plaat opent. Vervolgens openbaart de prachtige single Slow Change zich.
Not So Long en Mr. Bigshot hebben een heerlijke Velvet Underground-cadans.
Tuck, the Man is dé HV-klassiekert. Drama en intensiteit, veel Neil Young hier.
Eugene: countryrock met tuba, waarom zit er niet meer tuba in de popmuziek?
Be Someone is een lekkere platte rocker, die in fel contrast staat met de subtiliteit van The Heart and the Soul.
The Road is ongegeneerd vals gezongen countryrock, heerlijk om dan ook zonder gene mee te bleren.
Japanese Cars is een punknummertje dat goed werkt als begeleiding voor als je met visgraatpanty's op Pinkpop gaat rondhupsen.
Las Vegas is de schitterende tearjerker die de plaat mag afsluiten. Hans Dulfer blijkt zowaar prachtig saxofoon te kunnen spelen, waarom deed hij dit niet op zijn eigen platen ?!?!?!?

Aangekruist als favoriet:
1. Las Vegas
2. Slow Change
3. The Heart and the Soul

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...:

De gimmick van deze band was dat ze live optraden met sprinkhanenpakken. Inderdaad: sprinkhanenpakken, en hun muziek klinkt dan ook als zwermen sprinkhanen die neerdalen op de moestuin in je hersenpan: plaag na plaag (liedje na liedje) daalt neer en laat een woestenij achter. De nummers op Plague Soundscapes duren 30 tot 90 seconden en na een aantal luisterbeurten bleek er eigenlijk gewoon structuur te zitten in de knorrende synthgeluiden, schreeuwzang en punk/metalhaksels. De band oversteeg de gimmick, want Plague Soundscapes is een plaat die ik nog altijd graag luister en die het vooral goed doet in de sportschool. Ren!

Aangekruist als favoriet (deze keer op basis van de songtitel)
1. The Half-Eaten Sausage Would Like to See You in His Office
2. Late for a Double Date with a Pile of Atoms in the Water Closet
3. Twenty-Three Lubed Schizophrenics with Delusions of Grandeur

Geschreven in de album top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


ik luister deze plaat en deze band bijna nooit meer, maar ter voorbereiding op deze lijst heb ik dat weer eens gedaan en het was duidelijk: dit hoort er gewoon in. 77 minuten gekte, die ik ook heel tof vind om naar te luisteren. Nog steeds. Het eerste "couplet" (tussen quote-tekens want dit betekent niks op deze plaat) klinkt een beginsel/oorlogsverklaring voordat het losbarst:

They said our youth was dead
How could they know?
We're stinkin' in our beds
We're lyin' low
Your plastic culture sucks and
It's gonna blow!

Aangekruist als favoriet:
1. Aroma of Gina Arnold
2. Rations
3. Bladder Stomp: Krautrock

Geschreven in de album top 100 van...:

De Japanse heavy rock-band Boris bracht een ware vloed (één van hun platen heet ook Flood) van platen uit, die ik in het begin ook daadwerkelijk volgde. Later ben ik de draad kwijtgeraakt. Feedbacker is één van die geweldige vroege platen en is, hoewel op CD opgedeeld in 5 tracks (waarom eigenlijk?) één doorlopende compositie van 43 minuten waar ik altijd eens goed voor ga zitten. Het eerste deel is veel opbouw, grotendeels bestaand uit feedbackende gitaar en grommende bas, maar na geduldige beluistering blijkt hier ook al allerlei interne dynamiek in te zitten verstopt. De ontlading zit hem in het middelste deel, dat ontaardt in trommelvlies- en speakersplijtende noiseorgasmen. In het laatste stuk gaat alles weer langzaam in de slaapstand. Een plaat die ik niet vaak luister, maar elke keer weer een epische trip is!

stem geplaatst

Getypt in de album top 100 van...:

Lang was Surfer Rosa mijn favoriete Pixies-plaat, maar uiteindelijk ben ik toch gevallen voor de allemansvriend Doolittle, vooral omdat ik vind dat een net iets meer shiny productie ze beter staat dan het rauwe Albini-geluid van dat debuut. Maar was betekent shiny in dit verband, Black Francis/Frank Black staat nog steeds te gillen als een speenvarken terwijl Joey Santiago een gitaarsolo bestaand uit één snerpende noot uit zijn instrument martelt. Als je dit aan 100 mensen op straat lopen rennen er 98 gillend weg, vind één het goed en de laatste wil een sigaret bietsen.
Debaser en Monkey Gone to Heaven zijn natuurlijk de onverwoestbare klassiekers, en mijn favoriete Pixies-nummer ooit staat helemaal aan het einde: Gouge Away. Tussen de rest veel heerlijke pakkende weirdness, zowel muzikaal als tekstueel, met een enorme (There Goes My) gun-factor en hoog verslavingsgehalte, nog steeds.

Aangekruist als favoriet:
1. Gouge Away
2. Wave Of Mutilation
3. Monkey Gone to Heaven

Getypt in de album top 100 van...:

Goede popmuziek: volgens mij is dit een voorbeeld van. De muziek van het Canadese Metric is net zo glad als de benen van zangeres Emily Haines (ex- Broken Social Scene), maar zit gewoon buitengewoon sterk en verslavend in elkaar. Een beetje het muzikale equivalent van een goede glossy: het straalt je tegemoet en het is fijn om doorheen te bladeren. Een glad maar passend studiogeluid met gecompresste gitaren en pompende synths. Deze plaat (CD) heb ik helemaal grijs (tot skippens toe) gedraaid. Een heel constant hoog niveau, tussen de 10 de nummers zit geen enkele stinker. Er gebeurt een hoop maar het klinkt niet druk. Gewoon alleszins aangenaam, ik vind de beschrijving "lekker" in relatie tot muziek altijd erg vreemd maar ik moet toegeven: hier is het adjectief best op haar plaats. Lekkere muziek!

Aangekruist als favoriet:
1. Gimme Sympathy
2. Help I'm Alive

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van...:

Blackgaze van de bovenste plank. Een mix van black metal en shoegaze dus, die in 2013 insloeg als een atoombom. Ook bij mij. Het geluid van deze band is dan ook redelijk onweerstaanbaar, alleen moet je wel gewend zijn aan metal-vocalen zo blijkt nu ik de reacties op deze plaat eens teruglees. De muziek is gewoonweg prachtig en dynamisch en sensorisch overprikkelend dan wel licht hallucinerend, alsof je te lang tegen de zon hebt ingekeken: alle kegeltjes en staafjes in het rood met een paar herkenbare contouren. Maar dan het audio-equivalent daarvan. U merkt het, het is voor mij te moeilijk om hier iets zinvols over te typen. In plaats daarvan ga hem straks gewoon nog eens opzetten!

Aangekruist als favoriet:
1. Dream House
2. The Pecan Tree

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van...:

Nog een MONSTER van een noiserockalbum. Ik kan hier ook grotendeels de post van #59 aanhalen:
- noiserock met een flinke dosis prog
- natuurlijk geproduceerd door usual suspect Steve Albini (R.I.P.).
- Absoluut gitzwarte muziekveel big ugly chords en grommende vocalen.
Toch blijkt er na veel luisterbeurten een soort schoonheid boven de muziek te hangen, een catharsis na alle muzikale marteling die je om de oren hebt gekregen.

Zeni Geva is een Japanse band rond een heerschap met de naam KK Null. Dit is de beste plaat van het gezelschap, uitgebracht op het alternative Tentacles-label van Dead Kennedys-voorman Jello Biafra.
Ground Zero is zo'n nummer dat je moet horen om het te geloven. Het klinkt alsof King Crimson is verhuisd naar Japan, Metallica-shirts heeft aangetrokken en vervolgens als Godzilla huishoudt in Fukushima.

Aangekruist als favoriet:
1. Ground Zero
2. Hate Trader

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van...:

Volgens professionele onderzoekers is deze plaat veel te zoetsappig voor mij. Maar theorie en praktijk komen niet altijd overeen: ik heb dit altijd een heerlijke plaat gevonden. Dat ligt aan het feit dat alle nummers gewoon heel goed zijn, lekker kort zijn (wat de verslavingsfactor verhoogd), gevarieerd zijn, en aan de achtergrondzang van Juliana Hatfield die gewoon heel mooi die van oppercitroenhoofd Evan Dando aanvult. Een beetje punkpop, wat country-invoeden, meer hoeft dat soms niet te zijn.
En belangrijk: op de oorspronkelijke release staat niet die vreselijke cover van Mrs. Robinson. die is later toegevoegd dus telt niet mee!

Aangekruist als favoriet:
1. Alison's Starting to Happen
2. Hannah & Gabi
3. Rudderless

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van...:

Electronic meets jazz meets sjamanisme, of zoiets. Bezwerende muziek met fluiten om voorouders op te roepen en over het vuur te springen. Maar gelukkig zonder een greinje new age! Hieronder de associaties die deze plaat bij mij oproept:

Incantation for Inanimate Object is het intro voor deze plaat. Bezwerende stemmen wekken de boel tot leven.
Spinning Dance klinkt vervolgens als het leven zelf: alle kanten op draaiend en je hebt maar te volgen. Een gevorderde derwisj zou hier ook wel wat mee kunnen.
Pass Through the Fire begint met een oost-Afrikaans aandoende melodie. Dit is dan ook het continent waarop de mens zijn oorsprong heeft.
Each Moment Like the First heeft dan weer een kosmische sfeer: Het heelal inturen, dat is wat de mens ook altijd al graag deed. Zit er nou een einde aan of is het onbegrensd? En wat betekent dat?
The Beginning and the End Of the World klinkt groots en glijdend, tektoniek.
Op Thunder Moon Gathering lijkt de boel steeds te versnellen. De mensheid begint de controle over zichzelf kwijt te raken.
Maar de dieren zullen blijven bestaan. Hoe denkt een muis? Is een tarantula wel eens depressief? Het chaotische titelnummer geeft een inkijkje in hun kop.
The Neverending heeft een berustende sfeer. We gaan ooit dood, en dat moet je onder ogen zien.
Go Gladly into The Earth klinkt heel optimistisch. Ga maar: er staat een nieuwe generatie te trappelen. As en stof, enzo.

Aangekruist als favoriet:
1. Each Moment Like the First
2. Thunder Moon Gathering

Geschreven in de album top 100 van...:

Nog een notering uit 1994, dit MONSTER van een noiserockalbum. Opgericht door een aantal jazzstudenten met als belangrijkste bandleden Nick Sakes en Blake Fleming (hij dook later op in Mars Volta), mensen die daadwerkelijk een moppie kunnen spelen dus, is dit noiserock met een flinke dosis prog en jazz. Face Of Collapse is hun tweede en laatste plaat. En natuurlijk geproduceerd door usual suspect Steve Albini (R.I.P.).
Absoluut gitzwarte muziek, door de titels en het artwork krijg ik hier seriemoordenaars-associaties bij. Hannibal Lecter-muziek. Liefelijke melodieën ga je hier dus niet vinden, wel veel big ugly chords en grommende vocalen. Toch blijkt er na veel luisterbeurten een soort schoonheid boven de muziek te hangen, een catharsis na alle muzikale marteling die je om de oren hebt gekregen.
(reactie op ander bericht)


Aangekruist als favoriet:
1. In the Face of Collapse
2. Staring Contest

stem geplaatst

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


Tegenwoordig ben ik minder van de hokjes, maar destijds vond ik dat wel belangrijk. Rodan komt uit Louisville (Kentucky), tegenwoordig een fentanyl-hellhole maar destijds draaide het toerisme rond het water dat uit de kraan kwam. Als je dat dronk ging je zorgvuldige opgebouwde gitaarnummers maken, want dat is wat Rodan net als plaatsgenoot Slint deed. Dit is een klein mijlpaaltje in de math- dan wel post- dan wel avontuurlijke rock. Bible Silver Corner kabbelt vriendelijk voort om het contrast met het verzengende Shiner te vergroten. Creatieve lyrics:
After last night I'm surprised the day even came
But it came, it came
A train of obscene images
Moving through the black hedge
Aching and thick with rust
All showing as soon as the sun comes up
It takes light to the paper
It burns its head and throat
Spreading a rash of arsenic
Magnolias and crushed coal
A fire in its heart, will not let it die
It roars and fumes and cries all day
Shoot me out the sky!

The Everyday World of Bodies is een 11 minuten lang alle kranten opkronkelende slang. Één van mijn favoriete nummers ooit. Jungle Jim, Gauge en Tooth Fairy Retribution Manifesto zijn hierna een soort drie-eenheid die ik nooit uit elkaar kan houden maar dat hoeft ook helemaal niet, ik zie het als een soort lang nummer waarvan het laatste deel het beste is.

Aangekruist als favoriet:
1. The Everyday World of Bodies
2. Tooth Fairy Retribution Manifesto

Geschreven in de album top 100 van...:

Keith Jarrett is een man waaraan het makkelijk is een hekel te hebben. Een wat verwaande kwast, vol van zichzelf, moeilijk voor anderen, kreetjes slakend tijdens ellenlange soloimprovisaties. En ik doe mijn best... maar wat daar tegenover staat vergeeft vaak alles. Niet al zijn werk is even geslaagd. Maar op Sun Bear Concerts, zes-en-een-half uur aan concertmateriaal van een Japanse tournee in 1976, moet je met een loep zoeken naar de mindere momenten, en die zijn er ook niet. Hoe het mogelijk is om zonder vooropgezet plan achter een piano te gaan zitten en de muziek vervolgens ter plekke gewoon tot stand te laten komen, daar kan ik niet bij. Maar Jarrett doet het op meerdere soloplaten, waarvan deze box mijn favoriet is. Is het jazz? Is het klassiek? Is het barroom-piano? Het komt allemaal langs, tegelijk en door elkaar. Waanzin!

Geschreven in de album top 100 van...:

Unsane is een heel erg New Yorkse noiseband die bestaat uit Chris Spencer (zijn broer kwamen we al eerder tegen), Pete Shore en Charlie Ondras. Deze verzamelaar bevat alle singles met die laatste, want hij overleed aan een overdosis in 1992. Wat hierover te zeggen... de muziek klink als de hoes, die net als bij hun andere vroege platen lekker vies is: zang alsof iemand in een slachthuis met zijn arm in een vleesmolen vastzit, gitaren die klinken als apparaten en drums als vuilnisbakken. De noise werd op latere platen een stuk helderder geproduceerd, maar deze vroege lofi-singles vind ik toch echt het hoogtepunt van Unsane: helemaal passend bij de zieke sfeer van de muziek.

Aangekruist als favoriet:
1. My Right
2. Urge To Kill
3. This Town

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van...:

June of 44 begon als Slint-achtige band maar ontpopte zich op dit album als its veelzijdigers: naast post/math/whatever-rock horen we op dit album ook veel jazzy en dubby dingen, en instrumenten als trompet, bellen, samplers en een typmachine. Maar: het is is wel een vrij afstandelijke plaat, meer voor het hoofd dan voor het hart.
June of 44 is ook een soort all-star band van het obscuurdere soort die bestaat uit Fred Erskine (The Crownhate Ruin, Him), Sean Meadows (The Sonora Pine, Him, Lungfish), Jeff Mueller (Rodan, The Shipping News (Codeine, Rex, Him) en al deze heren gaan we later nog wel terugzien.

Four Great Points is intussen fijn om op te kauwen voor rockliefhebbers van het avontuurlijker soort.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: June of 44 - The Anatomy of Sharks - Deze EP vormt samen met deze de plaat het hoogtepunt van hun oeuvre.

Aangekruist als favoriet:
1. Cut Your Face
2. Does Your Heart Beat Slower

Geschreven in de top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


Schreef ik in 2006, en dat vind ik nog steeds. Bij Yo La Tengo is het parelvissen; er zijn maar een paar platen van ze die ik van A tot Z goed vind en bij deze is dat het meest het geval.
Dromerigheid en noise, tussen die uitersten schiet de plaat heen en weer. Het nummer Big Day Coming komt zelfs in beide gedaanten langs.
Eerst de dromerige maar ook wat onheilszwangere ambient-achtige versie van dit nummer, slechts gedragen door ijle orgels en huilende gitaarfeedback, en bedwelmend mooi.
From a Motel 6 daarentegen is YLT op haar Sonic Youthst en ook die kunst beheersen ze perfect.
Double Dare gaat verder in die lijn, en ook dit is weer een dromerig maar ook wat dreigend nummer.
Superstar-Watcher is bestaat alleen uit een gitaar met veel reverb, een orgel en zang. kort en mooi.
Nowhere Near is een hartverwarmend liefdesduet tussen drumster Georgia Hubley en gitarist Ira Kaplan. Zij verdelen op alle YLT-platen de zang onder huwelijkse voorwaarden. Hopelijk blijven ze dat nog heel lang doen (maar dat dachten we van Kim en Thurston ook).
Op Sudden Organ mag een orgel heel vies klinken en loos gaan. Dat kunnen ze erg goed (bij concerten wordt ook wel eens één toets van een orgel met een plakbandje vastgezet, zodat die een heel nummer doordreunt).
A Worrying Thing is vervolgens een mooi "klein" liedje.
I Was the Fool Beside You For Too Long is weer dreigende noise, maar de feedback blijft onder controle. YLT beheerst de kunst om noise subtiel te laten klinken tot in de perfectie.
The Whole of The Law is een cover van The Only Ones en ook dit is een hartverwarmend liefdesduet. "Baby I'm in love with you": dat zit wel snor.
En dan de tweede versie van Big Day Coming: zo subtiel als de eerste versie was, zo hakt de tweede.
I Heard You Looking is het eerste nummer in een lange traditie van fantastische instrumentale afsluiters van YLT-platen. Dit nummer bouwt op tot grote hoogten!

Aangekruist als favoriet:
1. Big Day Coming (track 1)
2. From a Motel 6
3. I Heard You Looking

stem geplaatst

Geschreven in de album top 100 van:

Een parel uit het diamanten muziekjaar 1991, veel platen uit dat jaar in mijn lijst. Dit album leerde ik kennen door de briljante single Not Too Soon, die vaak langskwam in de alternatieve muziekprogramma's op MTV. Mijn tienerhartje begon harder te kloppen bij de twee leuke dames in deze band, maar ook bij de hemelse sfeer in dit übercatchy nummer. Vervolgens de plaat gekocht en het is een levenslange favoriet gebleven. Dit is zo'n plaat in de categorie "zo vaak gedraaid dat ik elke noot kan dromen", net zoals bij bijvoorbeeld Nevermind, Gish, Goo: muziek uit het pre-mp3 tijdperk en je moest het doen met wat je had dus dat draaide je heel vaak.

The Real Ramona begint met Counting Backwards, dat ook een single was. Gelijk al valt op dat Kristin Hersch het talent heeft hele ongebruikelijke en tegendraadse melodielijnente maken. Goede opener die tegelijk catchy en ongemakkelijk is.
Him Dancing is een nummer van 1 minuut dat op een wat jammere plek op de plaat staat: net uit de startblokken, slaat nu bijna dood.
Maar gelukkig is daar ietwat dreigende Red Shoes, dat de draad weer oppikt.
Graffiti is een mooi nummer met een warme, lieve sfeer. Een warme deken.
Het springerige golden Thing is weer zo'n tegendraads nummer dat veel kanten opvliegt maar een interne logica heeft die gewoon helemaal klopt.
Ellen West is messcherp, een pittig popnummer. Daarna komt Dylan, een soort ambient interlude.
Hook In Her Head is vervolgens het hoogtepunt van de plaat. Ook hier weer een hele ongebruikelijke melodie, die voor een bepaalde dreiging zorgt. Veel gekte in dit nummer, zangeres Kristin Hersch heeft helaas lang moeten kampen met psychische problemen. Tegen het einde van het nummer beginnen de gitaren te razen en valt op dat Hersch en Tanya Donelly hun chops beheersen.
Hierna het eerder genoemde Not Too Soon, gezongen door Tanya Donelly. Logisch dat dit de single was, het is het meest pakkende nummer van de plaat. Ergens in het nummer zit een slag op een bekken en pas op dat moment valt op dat in alle muziek hiervoor geen bekken te horen was: drummer David Narcizo speelt net als op de voorgaande Muses-platen zonder bekkens. Deze slag is zo onverwacht, zo perfect geplaatst en zo mooit dat op dat moment de Hemelen Zich Openen.
We zitten in een Donelly-blokje want ook Honeychain is door haar gezongen. Een dreampop-achtignummer dat na het intro met alleen bas en zang mooi dromerig wordt.
Say Goodbye is weer een scherp popnummer met glijdende gitaren.
Two Step is een mooi nummer om afscheid te nemen van deze plaat. De mooie productie en de samenzang maakt er iets hemels van, het nummer ontroert me altijd.

Aangekruist als favoriet:
1. Hook In Her Head
2. Not Too Soon
3. Two Step

In de top 100 van...

(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)


Little did I know dat in de periode tussen dat ik dit schreef op respectievelijk 21 december 2012/18 december 2023 en nu Mass V een komeetachtig traject zou afleggen van minst naar meest favoriete Ra, met het voorgenoemde nummer dat dus als laatste landde. Het is gewoon de meest duistere, monotone en logge van het stel en dat is nu precies wat de muziek van deze band zo goed maakt. Ik zag de heren ooit live na de release van Mass III in het LVC in Leiden, en als de avond niet zo was ontsierd door een ruzie met mijn toenmalige vriendin had ik hier meer van genoten. Ik hoorde dat er een bijzonder goede band stond te spelen maar het kwam daardoor niet aan. Dat werd helemaal goed gemaakt in Paradiso vorig jaar. Volgens mij loop ik nog steeds op dat optreden rond, het was een transcedendale ervaring. Daar werd overigens niks van deze plaat gespeeld, dan zou het vast nog beter zijn geweest...

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Amenra - [vanaf Mass III is het allemaal schoon].

Aangekruist als favoriet:
1. A Mon Ame
2. Nowena I 9.10

Gechreven in de top 100 van...:

De naam Big 'n komt nooit langs als het om eredivisie-noiserock uit de jaren 90 gaat. Toch hoort deze voor mij bij de "big five" (wie de andere 4 zijn weet ik ook niet, ik verzin dit ook maar terwijl ik aan het typen ben, maar op namen als Jesus Lizard en Big Black kan je wel een weddenschapje afsluiten). Deze plaat lijkt wel een blauwdruk voor het genre te zijn: bruut, spartaans, gortdroog, gezongen door een hatelijke kraai en geproduceerd door steve Albini. In 8 nummers wordt je weer een hoop wijzer over wat er mogelijk is met een paar instrumenten, dynamiek en strakheid. Geen noot meer dan nodig, geen seconde langer dan nodig, deze plaat is het pure distillaat van de capaciteiten van deze band.

Aangekruist als favoriet:
1. Dying Breed
2. Trophy

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Getypt in de album top 100 van...:

Post-rock en avant-garde zijn vreselijke containerbegrippen, die deze band te kort doen. Ik noem de muziek op Millions Now Living Will Never Die liever een avontuurlijke mix van jazz, dub, gamelan, kraut (de pot verwijt de ketel ) en jazz.
(reactie op ander bericht)


Zo kan je het zeker ook omschrijven
En als laatste hokje: volgens mij is dit een schoolvoorbeeld van z.g.n. "fourth world music":
"Fourth world music" is a musical aesthetic described by Hassell as "a unified primitive/futuristic sound combining features of world ethnic styles with advanced electronic techniques", aldus Jon Hassell die dit begrip heeft geintroduceerd.

Deze plaat klink vooral op Djed (dat met zijn 21 minuten de hele A-kant in beslag neemt) heerlijk obscuur, alsof het ergens op zolder is gevonden en weer afgestoft. Moeilijk om deze collage te beschrijven: het is duidelijk een studioknutselwerk ("de studio als instrument") waarbij diverse stukjes muziek die soms iets meer en soms iets minder in elkaars verlengde liggen aan elkaar zijn ge Mac-Gyverd zonder dat het net zo gekunsteld klinkt als dat deze zin nu blijkt te zijn geworden. Heerlijk werkje om bij weg te dromen.

Op kant B een paar kortere nummers die varieren tussen abstract en rijk gearrengeerd en georchestreerd.
Deze plaat draait sinds het uitkomen jaarlijks wel rondjes op mijn draaitafel, altijd al in de heavy rotation geweest dus. Dit blijft voor mij dé Tortoise waar ik altijd naar zal blijven luisteren.

Aangekruist als favoriet:
1. Djed
2. Glass Museum

Getypt in de top 100 van...:

Nu-wave is een verschijnsel dat nooit meer lijkt op te houden: er grijpen al langer bands terug naar de jaren 80 dan dat de jaren 80 geduurd hebben. Het houdt echt nooit meer op, vrees ik. In dit genre is er maar 1 plaat die er echt voor mij doet en dat is deze. Het zit allemaal verdomd ingenieus in elkaar. De loopjes, de baspartijen, bijna alles is downstroke (naar beneden slaan op de gitaar) en dat zorgt voor dat elk nummer heel dwingend 1234 1234 in je hoofd wordt gestampt en zie het er dan nog maar eens uit te krijgen. Dit is een plaat die ik kan dromen. De band put duidelijk uit de Newyorkse vijver van bands als Television, en dat doen ze goed. Het gemiddelde niveau van de nummers is heel hoog; hier geen missers. PDA benadert perfectie, en het outro is één van de mooiste stukjes muziek die ik ken.

Persoonlijke ervaring met Interpol: ooit speelde ik in een band en wij speelden op het bijpodium van het Metropolis-festival in Rotterdam. Hoofdact was Interpol, die net booming waren na het uitkomen van deze plaat. Iedereen in mijn band was grote fan, we luisterden continue naar deze plaat en onze speelstijl was helemaal aan het veranderen door de invloed hiervan. Op het festival zouden wij onze helden wel even ontmoeten. Na lang backstage te hebben rondgelopen stonden ze daar met zijn vieren: allen onberipselijk strak ik het pak, zonnebrillen op, glazen rode wijn sierlijk in de hand. De bassist droeg een pistoolgordel, waarvan niet helemaal duidelijk was wat er in zat. Zijn stonden daar zo ongelofelijk ongenaakbaar te zijn, ver verheven boven de rest van het artiestenplebs, dat wij niet, maar niemand anders ook, hun durfde aan te spreken. Achteraf natuurlijk spijt, waarom nou niet, het zijn ook gewoon mensen, maar op dat moment was dat gewoon zo met die knulletjes van een jaar of 23.

Aangekruist als favoriet:
1. PDA
2. Obstacle 1
3. Leif Erikson

Geschreven in de top 100 van...:

(reactie op ander bericht)


Een goed voorbeeld van zo'n artiest is Captain Beefheart. Niet dat ik zijn werk slecht vind, het doet me alleen weinig. Behalve de platen Shiny Beast en Doc At the Radar Station dan. Blijkbaar is daarop precies het geluid aanwezig dat me wél raakt. De schots en scheve rammelmuziek, die met gaffertape aan elkaar hangt en precies de goede dosis weirdness. Toffe nummers hier die het hele spectrum tussen "wazig" en "coherent" bestrijken en daarmee verveelt deze plaat niet snel.

Geschreven in de top 100 van...:

Een beetje van hetzelfde laken een pak als de vorige notering: Langzame, zorgvuldig opgebouwde slowcore. Bedhead heeft een beetje een country-feel, misschien omdat ze uit Dallas (yee-haw!) komen? Transaction de Novo is de laatste en beste van hun drie LP's, en deze is mooi ruimtelijk geproduceerd door Steve Albini, die overigens wel vaker als producer van dienst langskomt in deze lijst. Aangevoerd door de broers Matt en Bubba Kadane spelen de drie gitaristen hun noten, die mooi verweven zitten en bijna nooit van distortion worden voorzien. Dit is best een nette plaat, mijn moeder vindt hem ook goed en die is opgegroeid met Connie Francis.

Aangekruist als favoriet:
1. The Present
2. More Than Ever

Getypt in de top 100 van...

Ik vindt dat dit wel hout snijdt: The For Carnation klinkt inderdaad als een rockgroep die rokerige, trip-hopachtige muziek maakt. Een ander referentiepunt is Slint. Dat is niet vreemd: Slint-zanger/gitarist Brian McMahan is de voorman van deze band, en in een eerdere bezetting zat ook Slint-gitarist David Pajo, die ten tijde van deze plaat was afgetaaid. Slint-fans die dit nog niet kennen: luister dit --> essentieel spul. Ook hier de kenmerkende praatzang van McMahan.

Deze plaat is ongelofelijk subtiel en duister, en prachtig geproduceerd (o.a. door John McEntire van Tortoise) - koptelefoonplaat!! Met engelengeduld worden in 45 minuten 6 (gemiddeld dus lange) nummers gespeeld.

Opener Emp. Man Blues opent met shuffelende drums, een orgeltje en een hele diepe bas. Darkjazz bijna, beetje zoals deze band.
A Tribute To gooit het tempo iets omhoog en hier valt het goede keyboard/electronikawerk op.
Being Held is instrumentaal en dreigend.
Snoother is als een warme deken op een snikhete dag: vertstikkend, maar je wordt wel verstikt door pracht.
Op Tales (Live From The Crypt) duikt een engelenstem op: het is Kim Deal, die de openingsdanse macabre in dit nummer (een totaalbelevenis) verzorgt. Een soort ballade uit het knekelhuis, die opbouwt naar een mooie climax.
Dit wordt dan nog bijna overtroffen door Moonbeams: het langste nummer maar van a tot z genieten. Nu ik dit zit te typen, onderwijl luisterend, denk ik dat dit veel hoger had gemoeten. Maarja, het is nu al geplaatst he...

Aangekruist als favoriet:
1. Tales [Live from the Crypt]
2. Moonbeams

Getypt in de top 100 van...:

in 1992 was daar opeens Bettie Serveert. Omdat ik De Artsen helemaal had gemist kwam Bettie uit de lucht vallen maar dat geldt voor wel meer mensen: Palomine sloeg in als een bom, en bleek internationale allure te hebben. Hier was een Nederlands bandje dat de knulligheid ontsteeg, maar toch gewoon knullig was gebleven. Dat bedoel ik overigens positief: Palomine heeft een huiskamer-achtige charme, het is een heel intieme plaat. Het klinkt alsof ze in je keuken spelen terwijl Carol van Dijk hele persoonlijke ontboezemingen uit haar geheime dagboek voorleest. Tegelijk hangt er een bepaalde sfeer over de muziek die ik daarvoor en daarna (ook niet bij de Betties zelf) nooit heb gehoord, maar wel heel erg kan waarderen. Het geheime wapen van deze band is volgens mij de ritmesectie: op sommige nummers bijna jazzy, en Herman Bunskoeke is een hele wiegende bassist. Sinds Berend Dubbe en Bunskoeke niet meer in de band zitten is de magie volledig verdwenen.

Aangekruist als favoriet:
1. Leg
2. Balentine
3. Sundzed to the Core