Ik heb geen idee meer waarom ik dit album ooit heb gekocht. Het stond flink afgeprijsd en eenmaal thuis vond ik er helemaal niets aan. Vandaag kwam hij "blind" uit de kast. Er wordt inderdaad heel goed gemusiceerd Madjack71, maar compositorisch vind ik de meeste nummers ronduit zwak en veel is wel erg glad gestreken. Dat het publiek uit zijn plaat gaat, snap ik heel goed, want het swingt zeker.
Er kwam wel een verrassing voorbij. Zo af en toe komt er ergens wel eens een instrumentaal nummer voorbij en dat ik denk wat is dit ook al weer?, maar niet in de gelegenheid ben om er Shazam op los te laten. Pick Up The Pieces dus. 2 1/2 * derhalve.
Ik had niets met Phoebe Bridgers. Beide albums kon ik niets respectievelijk heel weinig mee. Enter Lost Weekend. Meteen bij de eerste noten was het raak. Normaal gesproken gruw ik behoorlijk van zo'n elektronisch vervormde stem, maar hier niet. Wel valt me op dat ze op deze manier flink wat afstand schept tussen haarzelf en de luisteraar en dat in veel nummers blijft doen in de wijze van haar presentatie/zang. Wellicht een van de redenen dat een nieuwe plaat zo lang duurde? Afstand creëren? Tegelijkertijd lijkt er, enigszins paradoxaal, veel intiems gedeeld te worden. De combinatie voor mij werkt volkomen. Ik ga voor het eerst een Phoebe Bridgers album aanschaffen. (boygenius heb ik wel.)
Ik was gestopt met luisteren naar nieuw werk na 'Blunderbuss'. En eerlijk gezegd speel ik ook niets ouds meer de laatste jaren. 'Seven Nation Army' komt altijd wel eens voorbij en dat is prima. Toch ben ik naar dit album gaan luisteren, nadat een sterke single onder mijn aandacht kwam. Het moet gezegd. Het klinkt allemaal heel vertrouwd, spetterend en geïnspireerd, maar toch raakt het me niet echt meer. Daarvoor heb ik de "truuk Jack White" te vaak gehoord. Wat resteert, is een prima album dat ik nog wel eens op zal zetten, maar niet meer dan dat.
Wie anders dan erwinz hier boven bracht mij op het spoor van Reb Fountain. Dankzij de inmiddels goede contacten bij Flying Nun, al is dit album bij een ander label verschenen, lukt het mij om de muziek van Reb Fountain en vele andere Nieuw Zeelandse artiesten tijdig te kunnen luisteren. En niet te vergeten als hoogtepunt haar concert in Paradiso in het voorprogramma van Marlon Williams.
Met Water For Gasoline scoort de Nieuw-Zeelandse opnieuw hoog. Wel vind ik dit album directer klinken dan met name 'Reb Fountain' en 'Iris'. Dat magische sfeertje dat over haar muziek werd heen gelegd is min of meer verdwenen. Dat maakt dat het album nog meer om de zangstem van Reb Fountain draait en dat is een prima zaak.
Haar teksten zijn ook directer, zoals openingsnummer 'Good People' meteen duidelijk maakt. "Good people stare the facists down", zingt ze en je helpt het haar hopen. Met vocale hulp van Jazmine Mary en Tami Nielson wordt het nummer naar nog hogere sferen gebracht.
In het titelnummer kwam bij mij een geheel andere vergelijking boven, Bob Dylan. Een nummer dat objectief gezien voortkabbelt, maar door de voordracht en teksten een eigen leven gaat leiden en tot een song van grote proporties uitgroeit. Iets waar Dylan ook in uitblinkt in zijn beste songs.
Het wordt tijd dat meer mensen in Nederland deze geweldige zangeres oppikken. Reb Fountain is de naam.
Top plaat, wederom. Met 'Divine Intervention' heeft de band er een echte klassieker bij in mijn oren. Een 'Respectable' dat uitgroeit tot een echt nummer en niet een rock and roll tossaway van goede kwaliteit. Wat de twee albums met Andrew Watt aantonen, is dat hij geen genoegen neemt met het eerste idee. De mannen worden uitgedaagd en dat levert een hogere kwaliteit en intensiteit op, een scherper geluid en dus betere/beter uitgewerkte songs. Net als 'Hackney Diamonds' speel ik Foreign Tongues met heel veel plezier, als geheel af. Dat is eigenlijk sinds 'Tattoo You' niet meer voorgekomen. Niet meer verwacht en nu al twee keer gekregen. Als dit het was, maar waarom ben ik geneigd te denken, dan mag er niet geklaagd worden. Top Plaat!
