Nu ik dit album weer een keerhoop over de AirPods valt mij wel op dat het een super gelikte productie is, veel dynamischer en feller dan bijvoorbeeld Kick.

Het is een aantal jaren geleden dat ik het hoorde maar ook de kwaliteit van de songs valt mij niet tegen.
De opener is vreemd maar wel lekker (voor de liefhebber van de soort

de titel track klinkt wel knettergek en niet gedateerd. Searching heeft ook weer een volstrekt eigen sfeer.
En een nummer als I'm just a Man heeft een prachtige opbouw.
Evenals We Are Thrown Together, de muziek zwelt aan en je denkt nu valt de hele band in, maar dan komt plots de stem van Hutchence naar voren, totdat weer het bijna oosters klinkend gitaargeluid dat de song typeert domineert.

Building Bridges, heeft ook een vreemde opbouw, begint heel kalm.
Afsluiter Shine roept bij mij vreemd genoeg Steely Dan associaties op, qua instrumentele compositie.

Mijn enige punt van kritiek is dat sommige nummers wat overgeproduceerd, dichtgesmeerd zijn, maar tussen alles door is er veel moois te ontdekken en de band swingt af en toe weer als een tierelier...

En all over hoor je wel wat de wereld aan Michael Hutchence een geweldige zanger heeft verloren, hij is echt een pure R&R zanger met een eigen geluid...(heel af en toe hoor ik een jonge Jagger in zijn voordracht)

Heel jammer dat dit het laatste wapenfeit was van Michael Hutchence, niet geknakt in de knop, maar er had nog veel meer moois ingezeten....

Het valt mij op dat erover dit album veel negatiefs wordt geschreven en persoonlijk vind ik dat wel onterecht. ik hoor hier toch echt de onvervalste INXS met een ritme sectie die in sommige nummers echt wel de voeten van de vloer krijgt. (Cut your Roses).

De opener Days Of Rust, valt direct met de deur in huis... en de single The Gift heeft wel een stuwende en ritmisch verslavende pulse....

Maar ook enkele prachtige rustige nummers... en FMDH is een gruizig duet met Chrissie Hynde..

Maar The Messenger had ook zo op Kick kunnen staan. Dus ik vind de wijzer iets teveel naar negatief wijzen bij sommige medeluisteraars.

Van mij 3.5 sterren.

Een van mijn INXS favoriete albums, persoonlijk vind ik deze beter dan Kick.

Het heeft een spannende dynamiek en de intro's van sommige nummers zijn fenomenaal!
De opener begint met prachtige Arabische klanken met een sensueel zingende Michael Hutchence. waarna het overgaat in een onvervalste strakke rocker, de eerste single als ik het mij goed herinner: Heaven Sent, lekker stuwend nummer.
Ook een gave opener is Taste It, met mondharmonica, gitaren en spannend orgeltje.

De diversiteit is sfeer maakt ook dat ik nog regelmatig terug grijp naar dit album.
Sommige mensen hier vinden Baby Don't Cry niet zo, maar vanaf het super Bombastische intro vind ik het een heerlijk nummer, Hutchence die over de koorwerkjes heen schreeuwt is super...
Beautiful girl markeert het rustpunt, een Stones-achtig pianootje opent deze rustige track, mooie opbouw...
En Strange Desire mag ook niet onvermeld blijven, hier valt de eer toe aan de bassist en drummer, geweldig swingend nummer!
Men and Women is een fraaie, gedragen afsluiter van een imponerend album, de opbouw naar het koperwerk is heel bijzonder...een epos..
Het album was een mijlpaal voor mij op het moment van verschijnen en staat nog overeind...

Tevens ook hier een ster voor de fraaie cover van het album!